Bölüm 20

BEN DEĞİLİM
Hasan’ın sesi gölün içinden geliyordu.Oğuzhan suya doğru bir adım attı.— Hasan!Cevap gelmedi.— Hasan!Bu kez suyun altında bir gölge hareket etti.Sonra Hasan’ın yüzü belirdi.Ama yüzünde bir şey değişmişti.Gözleri tamamen siyahtı.Oğuzhan’ın elindeki mühür parçası titredi.— GERİ ÇEKİL.Oğuzhan başını salladı.— Hayır.Babası kolundan tuttu.— Oğuzhan, dinle beni.— Bırak!— Hasan artık yalnız değil.Oğuzhan babasına baktı.— Ne demek bu?Babası suyun altındaki Hasan’a baktı.— Onun içinde başka bir mühür var.Hasan başını kaldırdı.— Baba…Sesi bu kez normaldi.Oğuzhan’ın gözleri doldu.— Hasan!Hasan suyun yüzeyine yaklaştı.— Bana yaklaşma.— Seni oradan çıkaracağım.— Çıkaramazsın.— Denerim!Hasan başını iki yana salladı.— Oğuzhan…Bir an sustu.— Ben kapının içinde değilim.Oğuzhan anlamadı.— Nerdesin?Hasan göğsünü gösterdi.— Kapı benim içimde.Bir anda gölün tamamı yükseldi.KRAAAK!İlk geri çekildi.— Hayır…Mehmet:— Ne oluyor?İlk’in altı kolu titriyordu.— Beşinci mühür geri dönmedi.Oğuzhan:— Ne?İlk Oğuzhan’a baktı.— Beşinci mühür Hasan’a dönüştü.Oğuzhan’ın yüzü bembeyaz oldu.— Saçmalık.— Hayır.İlk başını göle çevirdi.— Hasan artık taşıyıcı değil.Hasan’ın gözlerinden siyah yaşlar aktı.— Ben mührün kendisiyim.Oğuzhan bir anda suya atladı.— Hasan!Kül Ejderi onu yakalamaya çalıştı ama Oğuzhan’ın beyaz mührü patladı.Suyun içinde ışık oluştu.Oğuzhan nefes alabiliyordu.Aşağı doğru ilerledi.Hasan onu bekliyordu.İkisinin arasında birkaç metre vardı.— Kardeşim…Hasan:— Git.— Seni bırakmayacağım.— Bırakmalısın.— Hayır!Hasan’ın yüzü değişti.Bir an için gözleri normale döndü.— Oğuzhan…— Buradayım.— Eğer beni kurtarmaya çalışırsan…Hasan’ın arkasında devasa bir gölge belirdi.— O da seni bulur.Oğuzhan arkasına baktı.Karanlığın içinde bir çift göz açıldı.Sonra bir çift daha.Ve bir tane daha.Yüzlerce göz.Ama bunlar canavarların gözleri değildi.Hepsi aynı anda Oğuzhan’a baktı.Hasan fısıldadı:— Onlar kapının diğer tarafında değiller.Oğuzhan:— Nerede?Hasan:— Bizim tarafımızda.Bir anda suyun içindeki bütün gözler kapandı.Oğuzhan’ın mühür parçası söndü.Karanlıkta babasının sesi duyuldu:— Oğuzhan!Ardından Mehmet’in sesi:— YUKARI ÇIK!Oğuzhan Hasan’a uzandı.— Sen de benimle geliyorsun!Hasan elini tuttu.Ama tam o sırada Hasan’ın göğsündeki mühür açıldı.İçinden siyah bir ışık çıktı.Işık Oğuzhan’ın mührüne bağlandı.ÇAT!Oğuzhan çığlık attı.İki mühür birbirine bağlandı.Hasan:— Hayır!Oğuzhan:— Ne yaptın?!Hasan:— Seni kendime bağladım.— Neden?!Hasan gözlerini kapattı.— Çünkü artık beni kontrol eden şey…Gözlerini açtı.— seni de bulabilir.Oğuzhan:— O zaman birlikte savaşırız.Hasan acı bir şekilde gülümsedi.— Keşke bu kadar kolay olsaydı.Tam o anda gölün dibindeki kapı tamamen açıldı.İçeriden hiçbir canavar çıkmadı.Hiçbir el uzanmadı.Sadece…bir insan ayağı göründü.Oğuzhan dondu.Hasan geri çekildi.Babalarının sesi suyun içinden yankılandı:— Oğuzhan… sakın ona bakma.Oğuzhan başını kaldırdı.— Baba, kim o?Cevap gelmedi.Kapının ardındaki kişi bir adım daha attı.Sonra başını kaldırdı.Ve yüzü göründü.Oğuzhan’ın kalbi duracak gibi oldu.Çünkü o yüzü tanıyordu.Kendi yüzüydü.Ama bu kez daha yaşlıydı.Ve gözleri tamamen siyahtı.Adam Oğuzhan’a baktı.Gülümsedi.— Sonunda geldin.Hasan titreyerek fısıldadı:— Oğuzhan…— Ne?— O benim.Oğuzhan’ın yüzü değişti.Hasan devam etti:— Ama aynı zamanda…Kapının içindeki adam elini kaldırdı.— Senin geleceğin.