Bölüm 12

KARDEŞ
ÇAT!Beşinci mühür parçalandı.Kapının arkasından siyah bir ışık fışkırdı.Oğuzhan geriye savruldu.Babası ona doğru yüzdü.— OĞUZHAN!Hasan ise kapının önünde hareketsiz duruyordu.Kırmızı mühür bütün bedenini kaplamıştı.Oğuzhan ona baktı.— Sen… benim kardeşim misin?Hasan başını kaldırdı.— Evet.— Ama nasıl?Hasan’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.— Çünkü babamız bizi aynı gece yarattı.Oğuzhan’ın gözleri büyüdü.— Yarattı mı?Babası araya girdi:— Hasan, yeter!Hasan ona döndü.— Gerçeği öğrenmeye hakkı var.— Daha zamanı değil.— On iki yıl geçti!Hasan’ın sesi gölün içinde yankılandı.— On iki yıl boyunca beni burada bıraktın!Babası sessiz kaldı.Oğuzhan:— Neden?Babası başını eğdi.— Çünkü seni korumak zorundaydım.— Beni ondan mı?Babası Hasan’a baktı.— İkinizi birbirinizden.Oğuzhan hiçbir şey anlamıyordu.— Hasan bana ne yapabilir?Babası:— Hasan’ın içinde bir mühür var.Hasan:— Hayır.Babası:— Ve o mühür…Bir an sustu.— Kadim Canavarların kapısını açan ilk anahtar.Hasan’ın gözleri parladı.— Sen de ikinci anahtarı Oğuzhan’ın içine koydun.Oğuzhan:— Benim içime mi?Babası başını salladı.— Doğduğun gece mührünü ikiye ayırdım.Oğuzhan göğsüne baktı.— Siyah ve beyaz…— Evet.Hasan:— Ve benim mühürüm senin beyaz parçandı.Oğuzhan dondu.— Ne?Hasan elini kendi göğsüne koydu.— Ben senin mührünün diğer yarısıyım.Bir anda Oğuzhan’ın beyaz mührü parladı.Hasan’ın kırmızı mührüyle arasında bir ışık bağı oluştu.İkisi de acıyla bağırdı.GÜM!Kapının arkasındaki şey hareket etti.Babası panikle döndü.— Hayır…Oğuzhan:— Ne oldu?Babası:— Kapı açıldı.Kapının taş kanatları ağır ağır aralandı.İçerisi tamamen karanlıktı.Ama karanlığın içinde…binlerce göz açıldı.Derinlik Kralı uzaktan korkunç bir kükreme çıkardı.Gölün tamamı sarsıldı.Hasan fısıldadı:— Onlar beni bekliyordu.Oğuzhan:— Kim?Babası oğluna baktı.— Kadimlerin ilk ordusu.Karanlığın içinden bir ayak çıktı.Sonra ikinci.Taş kapının arkasındaki yaratık yavaşça öne çıktı.Vücudu kemiklerle kaplıydı.Altı kolu vardı.Başının üzerinde beş kırık boynuz yükseliyordu.Ve göğsünün ortasında…Oğuzhan’ın mührünün aynısı vardı.Yaratık konuştu.— İKİ TAŞIYICI GERİ DÖNDÜ.Hasan dizlerinin üzerine çöktü.Oğuzhan ise kılıcını çıkardı.— Sen kimsin?Yaratık başını eğdi.— Ben ilk muhafızım.Oğuzhan:— Kimi koruyorsun?Yaratık kapının arkasındaki karanlığa baktı.— Onu.Babası aniden Oğuzhan’ın kolunu tuttu.— Buradan gitmeliyiz.— Neden?Babası ilk kez açıkça korktu.— Çünkü o uyanırsa…Kapının içinden çok daha büyük bir gölge yükseldi.Babası fısıldadı:— Kül Ejderi bile onu durduramaz.O anda gölün yüzeyi patladı.Kül Ejderi’nin kükremesi duyuldu.Ardından tek bir cümle:— OĞUZHAN! HASAN’DAN AYRIL!Ama çok geçti.Oğuzhan ve Hasan’ın mühürleri birbirine bağlandı.Ve kapının arkasındaki karanlık…gözlerini açtı.