Bölüm 15

KAPININ ARDINDAKİ
Gölün altındaki tapınak tamamen sessizdi.Oğuzhan’ın elinde, Hasan’ın bıraktığı beşinci mühür parçası hâlâ parlıyordu.Karşılarında ise kapı vardı.Kapının ardındaki dev el, taşları parçalayarak dışarı çıkmıştı.Ama Oğuzhan’ın dikkatini çeken el değildi.İlk geri çekilmişti.Altı kollu kadim yaratık, ilk kez korkmuş gibiydi.— Sen… neden geri çekiliyorsun? diye fısıldadı Oğuzhan.İlk cevap vermedi.Göğsündeki tek göz kapandı.Sonra açıldı.Bu kez gözünde öfke değil…korku vardı.— Çünkü o benim üstümde.Oğuzhan’ın nefesi kesildi.— Üstünde mi?İlk başını kaldırdı.— Ben onun efendisi değilim.Bir taş daha kırıldı.Kapının arkasından derin bir nefes duyuldu.HUUUUUUU…Gölün suyu bile o nefesle geri çekildi.Kül Ejderi başını kaldırdı.Mavi ateşi yeniden yanmaya çalıştı ama yalnızca küçük bir kıvılcım çıktı.Derinlik Kralı ise geri çekiliyordu.— Bu imkânsız… dedi Mehmet.Oğuzhan ona döndü.— Sen bunu biliyorsun.Mehmet sustu.— Mehmet.— Oğuzhan…— Biliyorsun!Mehmet’in yüzü değişti.— Baban da biliyordu.Oğuzhan bir adım attı.— Neyden bahsediyorsun?Mehmet cevap vermeden önce kapıdan yeni bir ses geldi.TAK.Sonra…TAK.Dev el kapının diğer tarafındaki taşları yokluyordu.Sanki dışarı çıkacak yeri arıyordu.İlk geri geri yürüdü.— Hayır…Oğuzhan ilk kez onu bu kadar çaresiz görüyordu.— Ne var orada?İlk’in sesi titredi.— İsim verilemeyen şey.Oğuzhan’ın elindeki mühür parçası aniden ısındı.Gözlerinin önünde bir görüntü oluştu.Bir ev.Akhisar’daki eski ev.Ama evin içinde Oğuzhan yoktu.Hasan da yoktu.Mehmet vardı.Ve yanında…Oğuzhan’ın babası.İkisinin önünde küçük bir bebek yatıyordu.Oğuzhan.Bebeğin göğsünde siyah bir mühür vardı.Kalbi atmıyordu.Babası bebeği kucağına aldı.— Başlıyor…Mehmet başını salladı.— Onu öldürmeliyiz.Oğuzhan’ın gözleri büyüdü.— Ne?!Görüntü değişti.Babası Mehmet’in önüne geçti.— Hayır.Mehmet’in elinde gümüş renkli bir bıçak vardı.— Eğer yaşamaya devam ederse kapı açılacak!Babası bağırdı:— OĞLUMA DOKUNMA!Görüntü aniden parçalandı.Oğuzhan yere düştü.— Mehmet…Mehmet gözlerini kapattı.— Evet.Oğuzhan ayağa kalktı.— Sen beni doğduğum gün öldürmeye çalıştın.Mehmet cevap veremedi.Tam o anda…KRAAAK!Kapının ortasında büyük bir çatlak oluştu.İlk’in altı kolu birden gerildi.— Hepiniz geriye!Kül Ejderi bile Oğuzhan’ın önüne geçti.Derinlik Kralı gölün dibine çöktü.Kapının ardındaki şey ikinci kez nefes aldı.Bu kez bütün göl sarsıldı.Ve karanlığın içinden bir ses geldi.Çok uzaktan geliyordu.Ama Oğuzhan o sesi tanıyordu.Babası.— Oğuzhan…Oğuzhan başını kaldırdı.— Baba?!Ses yeniden geldi.— Hasan’ı bul.Oğuzhan’ın elindeki mühür parçası söndü.— Hasan nerede?!Sessizlik.Sonra babasının sesi çok daha alçak bir şekilde fısıldadı:— Çünkü o ölmedi.Oğuzhan’ın kalbi hızlandı.İlk bir anda bağırdı:— KAPATIN KAPIYI!Oğuzhan ona döndü.— Nasıl?İlk’in tek gözü Oğuzhan’ın elindeki mühür parçasına kilitlendi.— Hasan’ın parçası sende.— Evet.— O zaman…İlk’in yüzündeki korku daha da büyüdü.— Kapıyı açabilecek tek kişi artık sensin.Oğuzhan dondu.Kapının ardındaki dev el yavaşça geri çekildi.Sanki içerideki şey artık acele etmiyordu.Sanki…Oğuzhan’ın gelmesini bekliyordu.Ve kapının üzerinde daha önce hiç görülmemiş bir yazı belirdi:BEŞİNCİ MÜHÜR GERİ DÖNDÜ.Altında ikinci bir cümle oluştu.ŞİMDİ ALTIYI UYANDIR.Oğuzhan’ın yüzü bembeyaz oldu.— Altı…Mehmet fısıldadı:— Oğuzhan…— Ne?Mehmet kapıya baktı.— Beş mühür olduğunu sanıyorduk.Kapının taşları tamamen karardı.Ve karanlığın içinden…altıncı bir göz açıldı.