Bölüm 10

DOĞDUĞUN GECE
Oğuzhan, Mehmet’in karşısında duruyordu.Göl hâlâ karanlıktı.Ama artık Oğuzhan’ın umurunda değildi.— Beni neden öldürmeye çalıştın?Mehmet cevap vermedi.— Mehmet!Halil Efe korkuyla ikisine bakıyordu.Gölge Pençesi sessizce geri çekildi.Çünkü Mehmet’in mührü yanmaya başlamıştı.Gümüş mühür.İlk kez kırmızı parlıyordu.Mehmet sonunda konuştu.— Seni öldürmek istemedim.Oğuzhan:— Babam öyle söylemedi.— Baban her şeyi bilmiyordu.— O zaman sen anlat!Mehmet gözlerini kapattı.— Sen doğduğun gece…Bir an sustu.— Beşinci mühür ortaya çıktı.Hasan başını kaldırdı.— Hayır.Mehmet ona baktı.— Sen bilmiyorsun.Hasan:— Ben oradaydım.Mehmet:— Ama sonrasını görmedin.Oğuzhan’ın kalbi hızlandı.— Ne oldu?Mehmet yavaşça anlattı.— Seni hastaneden çıkardıklarında baban seni doğrudan eve götürmedi.— Nereye götürdü?— Yeraltındaki tapınağa.Oğuzhan’ın gözleri büyüdü.Mehmet devam etti:— Çünkü senin mührün normal değildi.Oğuzhan göğsüne baktı.Siyah ve beyaz mühür hafifçe titreşiyordu.— Ne farkı vardı?Mehmet:— Senin mührün…Bir an durdu.— Beş mührün hepsini taşıyabiliyordu.Halil Efe:— Bu imkânsız.Mehmet:— Biz de öyle sanıyorduk.Hasan öne çıktı.— Sonra ne oldu?Mehmet’in bakışları Hasan’a döndü.— Sen uyandın.Hasan sustu.— Beşinci mühür seni seçti.Oğuzhan:— Ama az önce benim babamın mührü olduğunu söyledin.Hasan cevap vermedi.Mehmet:— Çünkü ikisi aynı anda doğru.Oğuzhan:— Nasıl?Mehmet cebinden küçük bir taş çıkardı.Taşın üzerinde iki mühür vardı.Biri Hasan’ın.Diğeri Oğuzhan’ın.— Baban mührü Hasan’a vermedi.Hasan’ın yüzü değişti.Mehmet:— Mührü senden aldı.Oğuzhan’ın gözleri büyüdü.— Benden?— Sen doğduğunda mühür senin içindeydi.Oğuzhan’ın nefesi kesildi.— Babam onu neden aldı?Mehmet:— Çünkü mühür seni öldürüyordu.Sessizlik.Mehmet devam etti:— Bedenin o gücü taşıyamıyordu. Baban mühürden bir parçayı ayırdı.Oğuzhan:— Hasan’a mı verdi?— Evet.Hasan başını eğdi.— O yüzden seni gördüğümde…Oğuzhan ona baktı.Hasan’ın gözleri doldu.— Sanki eksik olan parçamı görmüş gibi oldum.Bir anda gölün içinden korkunç bir kükreme geldi.Derinlik Kralı yeniden yüzeye çıktı.Fakat bu kez yaralıydı.Boynundaki pulların çoğu kırılmıştı.Canavar kıyıya baktı.— Konuşmayı bırakın.Oğuzhan:— Neden?Derinlik Kralı:— Çünkü o geliyor.Mehmet başını kaldırdı.— Kim?Gölün üzerindeki karanlık hareket etti.Kül Ejderi gökyüzünden hızla alçaldı.Ağzından mavi ateş püskürttü.VUUUŞ!Ateş gölün üzerine çarptı.Karanlık yaratık geri çekildi.İlk kez geri adım atmıştı.Kül Ejderi Oğuzhan’a baktı.— Şimdi anladın mı?Oğuzhan:— Neyi?— Baban seni ondan saklamadı.Kül Ejderi’nin gözleri Hasan’a çevrildi.— Seni ondan sakladı.Hasan’ın yüzü bembeyaz oldu.— Yalan.Kül Ejderi:— Sen onun kapısısın.Hasan:— Hayır!Kül Ejderi:— Ve kapı açılırsa…Canavarın sesi ağırlaştı.— İlk olan geri dönecek.Oğuzhan:— İlk olan kim?Kül Ejderi cevap vermedi.Çünkü gölün altından bir ışık yükseldi.Beyaz.Sonra siyah.Sonra kırmızı.Üç ışık birleşti.Ve gölün üzerinde devasa bir sembol oluştu.Beş mühür.Ama beşincisinin ortasında…bir insan gözü vardı.Hasan dizlerinin üzerine çöktü.— Hayır…Mehmet:— Hasan?Hasan başını kaldırdı.Gözleri artık tamamen siyah olmuştu.— Ben hatırladım.Oğuzhan:— Neyi?Hasan’ın yüzünde korkunç bir ifade belirdi.— Baban beni neden hapsettiğini.Bir an sustu.— Çünkü ben…Gölün altından devasa bir kalp atışı duyuldu.GÜM.Hasan fısıldadı:— Ben onun oğlu değilim.İkinci kalp atışı.GÜM.— Ben onun düşmanıyım.Üçüncü kalp atışı.GÜM.Hasan ayağa kalktı.— Ve baban bunu biliyordu.Oğuzhan’ın mührü bir anda alev gibi parladı.Göğsünün içinden tek bir cümle yükseldi:“HASAN’I ÖLDÜRME.”Altında ikinci cümle belirdi:“ÇÜNKÜ ONU ÖLDÜRÜRSEN, KAPI AÇILIR.”