Bölüm 21

GELECEKTEN GELEN
Oğuzhan donmuştu.Kapının içindeki adam…kendisiydi.Ama daha yaşlı.Daha sert.Ve gözleri tamamen siyahtı.Hasan, Oğuzhan’ın kolunu tuttu.— Ona yaklaşma.Oğuzhan gözlerini adamdan ayırmadı.— Bu mümkün değil.Adam gülümsedi.— Mümkün.Oğuzhan:— Sen kimsin?Adam başını hafifçe eğdi.— Bunu gerçekten sormana gerek var mı?— Cevap ver!Adam kapıdan dışarı çıktı.İlk aniden önüne geçti.Altı kolunu açtı.— Buradan geçemezsin.Adam İlk’e baktı.— Hâlâ beni durdurabileceğini mi sanıyorsun?İlk’in göğsündeki gözü açıldı.— Sen…Bir an sustu.— Sen gelecekteki Oğuzhan değilsin.Oğuzhan şaşırdı.— Ne?İlk devam etti:— Sen Oğuzhan’ın gelecekteki bedeni değilsin.Adam gülümsedi.— Nihayet hatırladın.Mehmet’in yüzü bembeyaz oldu.— O zaman…Adam ona döndü.— Evet, Mehmet.— Ben altıncı taşıyıcıyım.Oğuzhan:— Ama yüzün benimki!Adam:— Çünkü altıncı mühür yüzünü senden aldı.Oğuzhan’ın eli göğsüne gitti.— Neden?Adam:— Çünkü beşinci mühür senin bedenini taşıyamadı.Hasan araya girdi.— Yalan söylüyor.Adam Hasan’a baktı.— Sen hâlâ hayattasın.Hasan’ın yüzü gerildi.— Beni sen öldürdün.Sessizlik.Oğuzhan Hasan’a döndü.— Ne?Hasan cevap vermedi.Adam konuştu:— Hayır. Onu öldürmedim.— O zaman ne yaptın?— Onu böldüm.Hasan’ın gözleri karardı.— Yeter.Adam:— Senin bedenini, mührünü ve hafızanı ayırdım.Oğuzhan:— Neden?Adam:— Çünkü kapıyı açmak için bir taşıyıcı gerekiyordu.Mehmet bağırdı:— Kapıyı açmak için Hasan’ı kullandın!Adam ona baktı.— Hayır.Bir adım attı.— Kapıyı kapatmak için kullandım.Oğuzhan şaşkınlıkla Hasan’a baktı.Hasan başını eğdi.— Doğru.— Sen biliyor muydun?— Evet.— Neden bana söylemedin?Hasan’ın sesi titredi.— Çünkü söyleseydim…Kısa bir sessizlik.— Beni kurtarmaya çalışacaktın.Oğuzhan:— Elbette çalışacaktım.Hasan gülümsedi.— İşte bundan korkuyordum.Tam o sırada babaları öne çıktı.— Yeter.Oğuzhan ona döndü.— Sen de biliyordun.Babası:— Evet.— Her şeyi mi?— Hayır.Oğuzhan öfkeyle bağırdı:— Kimse bana hiçbir şeyi söylemiyor!Babası yaklaşmaya çalıştı.— Oğuzhan, seni korumaya çalıştım.— Beni öldürmeye çalışarak mı?Babası sustu.Mehmet araya girdi.— Çünkü başka yolu yoktu.Oğuzhan ona döndü.— Sen hâlâ konuşma.Mehmet’in gözleri doldu.— Haklısın.İlk bir anda başını kaldırdı.— Hepiniz yanlış şeye bakıyorsunuz.Herkes ona döndü.İlk kapıyı gösterdi.— Altıncı taşıyıcı geldi.Sonra Oğuzhan’ın elindeki küçük mühür parçasını gösterdi.— Beşinci parça da burada.Ardından Hasan’a baktı.— Ama üçüncü bir şey daha var.Oğuzhan:— Ne?İlk’in sesi kısıldı.— Yedinci mühür.Sessizlik.Mehmet:— Yedinci mühür diye bir şey yok.İlk:— Siz beş olduğunu sanıyordunuz.— Sonra altı çıktı.İlk başını salladı.— Çünkü yedinci mühür henüz uyanmadı.Oğuzhan’ın yüzü gerildi.— Nerede?İlk cevap vermedi.Çünkü kapının içindeki siyah Oğuzhan konuştu:— Burada değil.Bir an durdu.— Yukarıda.Oğuzhan:— Nerede?Adam gökyüzünü işaret etti.— İnsanların arasında.Kül Ejderi bir anda kükredi.Derinlik Kralı suyu yararak yüzeye çıktı.İkisinin de gözleri gökyüzüne çevrildi.Uzaklarda…Akhisar’ın üzerinde…tek bir yıldız parlamaya başladı.Ama o yıldız gökyüzünde değildi.Yavaşça aşağı iniyordu.Oğuzhan’ın mührü yanmaya başladı.Ve üzerinde tek bir kelime belirdi:AKHİSARBabası bir anda dehşetle fısıldadı:— Hayır…Oğuzhan:— Ne oldu?Babası ona baktı.— Yedinci mühür orada.Oğuzhan:— Kimde?Babası cevap vermedi.Gökyüzündeki ışık hızla Akhisar’a doğru düştü.Ve uzaktan…bir çığlık duyuldu.Bir insan çığlığı.Sonra mühür yeni bir kelime yazdı:UYANIYOR.