Bölüm 24

ÜÇÜNCÜ PARÇA
Oğuzhan çocuğa bakıyordu.Çocuk yaklaşık sekiz yaşındaydı.Dağınık saçları vardı.Üzerinde eski, gri bir kıyafet bulunuyordu.Ama en korkutucu şey…göğsündeki mühürdü.Yedinci mühür.Oğuzhan fısıldadı:— Sen kimsin?Çocuk gülümsedi.— Bunu bilmiyor musun?— Hayır.— Babam biliyor.Oğuzhan yavaşça arkasına döndü.Babası taş kesilmişti.— Baba?Cevap yok.Çocuk babasına baktı.— Söyle.Babası gözlerini kapattı.— Onun adı…Sesi titredi.— İbrahim.Oğuzhan:— İbrahim?Çocuk başını salladı.— Ben senin kardeşinim.Hasan bir anda öne çıktı.— Hayır.İbrahim ona baktı.— Sen de benim kardeşimsin.Hasan’ın yüzü değişti.— Ben seni hatırlamıyorum.İbrahim:— Çünkü babam seni benden ayırdı.Oğuzhan babasına döndü.— Ne yaptın?Babası cevap vermekte zorlandı.— Üç mühür vardı.Oğuzhan:— Beş değil miydi?— İnsanlar beş olduğunu sandı.Babası devam etti:— Aslında mühür tek bir bütündü.Hasan:— Ve bizi birbirimizden ayırdılar.İbrahim sessizce konuştu:— Çünkü birlikteyken kapıyı açabiliyorduk.Oğuzhan’ın eli göğsüne gitti.— Hangi kapıyı?İbrahim’in yüzündeki gülümseme kayboldu.— İlk’in korktuğu kapıyı.Tam o anda evin üst katından büyük bir patlama geldi.BOOOOM!Gölge Pençesi yukarı baktı.— Bir şey geliyor.Mehmet gümüş mührünü kaldırdı.— Hepiniz geriye!Tavan parçalandı.Karanlık bir yaratık evin içine düştü.İki metreyi aşan, kemiklerle kaplı bir bedeni vardı.Başında göz yoktu.Ama göğsünde…yedi küçük göz bulunuyordu.İbrahim ona baktı.— Beni buldu.Oğuzhan:— Kim?Yaratık cevap verdi.— PARÇAYI.Sonra doğrudan İbrahim’e saldırdı.Oğuzhan araya girdi.Siyah mühür patladı.Yaratık geriye savruldu.Hasan da elini kaldırdı.Yedinci mühür parladı.Yaratık bir anda durdu.Sonra diz çöktü.Mehmet’in yüzü bembeyaz oldu.— Bu mümkün değil.Oğuzhan:— Ne?Mehmet:— Yedinci mühür…Yaratığa baktı.— canavarları uyandırmıyor.İbrahim:— Hayır.Yaratığın göğsündeki yedi göz aynı anda açıldı.İbrahim’in sesi değişti.— Onlara kimin efendisi olduğunu hatırlatıyor.Yaratık başını yere eğdi.— Efendim.Oğuzhan çocuğa baktı.— Sen canavarların efendisi misin?İbrahim başını iki yana salladı.— Hayır.— O zaman?İbrahim:— Ben onların efendisinin anahtarıyım.Bir anda tüm ev karardı.Babaları bağırdı:— İbrahim!Çocuk başını kaldırdı.— Geç kaldın.Duvarların arasından siyah damarlar çıkmaya başladı.Zemin yarıldı.Ve yerin altından…aynı anda yüzlerce canavarın sesi yükseldi.Oğuzhan’ın mührü yandı.ÜÇ PARÇA.Ardından:BİR KAPI.Son olarak:BİR SEÇİM.Oğuzhan Hasan’a baktı.Hasan ona baktı.Sonra İbrahim’e.Üçünün mühürleri aynı anda parladı.GÜMMM!Üç ışık gökyüzüne yükseldi.Akhisar’ın üzerinde devasa bir mühür oluştu.İlk’in sesi uzaktan yankılandı:— HAYIR!Kül Ejderi kükredi.Derinlik Kralı gölden yükseldi.Mehmet dizlerinin üzerine çöktü.— Bitti…Oğuzhan:— Ne bitti?Mehmet başını kaldırdı.— Kapı artık onları çağırmıyor.Oğuzhan:— Kimi?Mehmet’in yüzündeki korku büyüdü.— Bizi çağırıyor.Tam o anda İbrahim’in gözleri tamamen siyaha döndü.Ve çocuk, Oğuzhan’a bakıp fısıldadı:— Ağabey… babamız sana hiç söylemedi.— Neyi?İbrahim gülümsedi.— Dördüncü kardeşimizin nerede olduğunu.