Bölüm 22

YEDİNCİ MÜHÜR
Gökyüzündeki ışık Akhisar’ın üzerine düştü.BOOOOM!Gölün suyu metrelerce yükseldi.Oğuzhan yere savruldu.Mehmet onu yakaladı.— Oğuzhan!— İyiyim…Oğuzhan doğruldu.Gözlerini Akhisar’a çevirdi.Uzakta, şehrin üzerinde siyah bir bulut yükseliyordu.Ama bu normal bir bulut değildi.Bulutun içinde…bir mühür dönüyordu.İlk onu görünce geriye çekildi.— Yedinci…Hasan başını kaldırdı.— Uyandı.Oğuzhan:— Kimde?Hasan cevap vermedi.Babaları ise çoktan göle doğru yürümeye başlamıştı.— Baba!Babası durdu.— Gitmeliyiz.— Nereye?— Akhisar’a.Mehmet hemen itiraz etti.— Oraya gidersek onu bulur.Babası:— Zaten bizi buldu.Oğuzhan kaşlarını çattı.— “Onu” kim diyorsunuz?Babası cevap vermeden önce gökyüzünden bir ses geldi.Çok uzaklardan…ama herkese aynı anda ulaşan bir ses.— OĞUZHAN.Oğuzhan’ın kalbi hızlandı.Ses devam etti.— KARDEŞİNİ BIRAK.Hasan başını kaldırdı.— Bu ses…İlk’in gözü açıldı.— O.Oğuzhan:— Kim?İlk cevap verdi:— Kapının ardındaki şey.Oğuzhan:— Ama kapı açılmadı.İlk:— Tam olarak açılmasına gerek yok.Bir anda gölün üzerinde siyah çatlaklar oluşmaya başladı.Çatlaklardan karanlık duman yükseldi.Gölge Pençesi hırladı.Üç gözü aynı anda gökyüzüne çevrildi.— Gitmeliyiz.Oğuzhan ona baktı.— Sen de korkuyorsun.Gölge Pençesi cevap vermedi.Bu bile yeterliydi.Akhisar’a doğru ilerlerken gökyüzü sürekli kararıyordu.Kül Ejderi dağların üzerinden uçmuyordu.Yerde ilerliyordu.Çünkü gökyüzündeki ışık ona zarar veriyordu.Derinlik Kralı ise gölde kalmıştı.Oğuzhan ona son kez baktı.Dev yaratık başını kaldırdı.— Dön.Oğuzhan:— Hasan’ı bulacağım.Derinlik Kralı:— Onu bulmak yetmeyecek.— Neden?Derinlik Kralı’nın beyaz gözü Oğuzhan’a kilitlendi.— Yedinciyi bulduğunda, neden senin doğduğunu anlayacaksın.Oğuzhan cevap veremeden suya gömüldü.Saatler sonra…Akhisar’ın kenarına geldiler.Şehir sessizdi.Normalden fazla sessiz.Kuş sesi yoktu.Araba sesi yoktu.İnsan sesi yoktu.Oğuzhan’ın yüzü gerildi.— İnsanlar nerede?Mehmet:— Evlerindeler.Oğuzhan:— Emin misin?Mehmet cevap vermedi.Gölge Pençesi bir anda durdu.Burnunu havaya kaldırdı.Sonra yere baktı.Üç siyah iz vardı.Gölge Pençesi’nin pençe izleri.Ama bu imkânsızdı.Canavar onların yanındaydı.Oğuzhan eğildi.— Bunları kim yaptı?Gölge Pençesi yavaşça cevap verdi:— Ben değilim.Bir evin penceresi açıldı.İçeriden küçük bir çocuk baktı.Oğuzhan ona el salladı.Çocuk hiçbir şey söylemedi.Sonra…pencereyi kapattı.Mehmet:— Burada bir şey yanlış.Oğuzhan’ın mührü parladı.Bir adres belirdi.275. SOKAK.Oğuzhan’ın gözleri büyüdü.— Burası…Babası:— Nereye götürüyor?Oğuzhan:— Kendi evimize.Eski evin önüne geldiklerinde kapı açıktı.Oğuzhan içeri girdi.Her şey bıraktıkları gibiydi.Ama duvarın üzerinde yeni bir yazı vardı.Kanla yazılmıştı:YEDİNCİ TAŞIYICIYI BUL.Altında:OĞUZHAN’I BULMADAN ÖNCE.Oğuzhan’ın yüzü gerildi.— Yedinci taşıyıcı beni aramıyor.Mehmet:— Ne?Oğuzhan yazıya baktı.— Benden önce kendisini bulmamı istiyor.Tam o anda üst kattan bir ses geldi.Tak.Sonra…Tak.Sanki biri ağır ağır merdivenlerden iniyordu.Kül Ejderi kükredi.Gölge Pençesi karanlığa girdi.Mehmet gümüş mührünü kaldırdı.Oğuzhan ise elindeki beşinci mühür parçasını sıktı.Merdivenin sonunda bir gölge belirdi.Bir insan.Yüzü görünmüyordu.Ama göğsünde…yedinci mühür yanıyordu.Adam başını kaldırdı.Ve Oğuzhan’ı görünce tek bir cümle söyledi:— Beni bulduğun için teşekkür ederim, ağabey.Oğuzhan’ın kanı dondu.— Ağabey mi?Adam yüzünü kaldırdı.Oğuzhan’ın yüzü bembeyaz oldu.Çünkü karşısındaki kişi…Hasan’dı.Ama Hasan’ın gözleri tamamen siyahtı.Ve yedinci mühür göğsünde atıyordu.