64. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Mutlu Olmaktan Korktuğumu Fark Ettim
En çok buna şaşırdım.
Yıllarca mutlu olmayı bekleyen ben...
Mutluluk kapımı çalınca geri çekildim.
Sanki gülersem başıma kötü bir şey gelecekmiş gibi...
Sanki huzur, bana uzun süre uğramayacak bir misafirmiş gibi...
İçimde hep görünmeyen bir tedirginlik vardı.
Çünkü acıya alışmış bir kalp...
Huzuru ilk başta tanıyamıyor.
Ben de tanıyamadım.
Güldüğüm an suçlu hissettim.
Kendim için bir şey yaptığımda bencil olduğumu düşündüm.
İçim rahatladığında, "Acaba yine ne olacak?" diye bekledim.
Sonra fark ettim...
Ben acıyı değil...
Acıya alışmayı öğrenmişim.
Mutlu olmak bana yabancı geliyordu.
Ama yabancı olan şey yanlış değildi.
Sadece yeniydi.
İşte o gün kendime küçük bir izin verdim.
Vicdan duymadan gülmeye...
Sebepsiz yere mutlu olmaya...
Geçmişi düşünmeden bir kahve içmeye...
Gökyüzüne bakıp hiçbir şey düşünmemeye...
Ve anladım ki...
Mutluluk, büyük olaylarla gelmiyor.
Bazen insanın kendine "Artık korkmana gerek yok." diyebilmesiyle başlıyor.
NOT
"Acıya alışmıştım... Meğer asıl öğrenmem gereken şey huzurmuş."
