77. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
En Çok Sessizliğim Şaşırttı Beni
Bir zamanlar seni hayal etmek bile kalbimi yerinden çıkarırdı.
Adını duyduğumda nefesim değişirdi.
Bir mesajın bütün günümü güzelleştirmeye de yetebilirdi...
Bütün gecemi mahvetmeye de.
Sonra sen gittin.
Ben kaldım.
Önce seni özledim.
Sonra seni bekledim.
Sonra seni affetmeye çalıştım.
En sonunda ise...
Seni düşünmeden geçen bir gün yaşadım.
O günün ne kadar büyük bir şey olduğunu kimse bilmiyor.
Çünkü dışarıdan bakınca sıradan bir gündü.
Ama benim içimde yıllardır süren bir savaş sessizce bitmişti.
Aylar sonra yeniden karşıma çıktığında...
İlk kez kalbimin sesini dinledim.
Sessizdi.
Ne "Sarıl." dedi...
Ne "Git." dedi...
Ne de "Neden?" diye sordu.
Sadece sustu.
İşte o an anladım.
Kalbim senden vazgeçtiği için değil...
Artık kendini korumayı öğrendiği için susuyordu.
Eskiden olsa gözlerinin içine bakıp eski bizi arardım.
Bu kez aramadım.
Çünkü bazı insanlar geri döndüğünde...
Geri gelen kişi değil...
Sadece hatıralar oluyor.
Ben seni değil...
Seninle kurduğum hayalleri uğurlamıştım.
Hayaller gidince...
İnsan da peşinden gitmiyor.
Biliyor musun...
Eskiden seni kaybetmekten korkardım.
Şimdi ise kendimi bir daha kaybetmekten korkuyorum.
Ve bu korku...
Beni senden daha güçlü yaptı.
Çünkü seni yeniden sevmek zor değildi.
Asıl zor olan...
Kendime verdiğim sözü bozmak olurdu.
Ben o sözü bozmadım.
Bu kez seni değil...
Kendimi seçtim.
Sessizce...
Kimseye göstermeden...
İçimde.
NOT
"Bir zamanlar seni kaybetmekten korkuyordum... Bugün ise kendime ihanet etmekten korkuyorum."
