48. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Kendime Verdiğim En Büyük Söz
Bir gün aynaya uzun uzun baktım.
Yüzümde yılların izini aramadım.
Gözlerime baktım.
Çünkü insanın en çok gözleri yoruluyor.
İçinde susturduğu her cümle...
Yutkunarak geçirdiği her gece...
Kimseye anlatamadığı her kırgınlık...
Önce gözlerine yerleşiyor.
Ben de gözlerimde kendimi aradım.
Bir zamanlar herkese yetişmeye çalışan o kız...
Nerede kaybolmuştu?
Ne zaman kendi sesini duymayı bırakmıştı?
Ne zaman herkesi mutlu etmeye çalışırken, kendi mutluluğunu unutmuştu?
Bilmiyorum...
Belki tek bir günde olmadı.
Belki her kırıldığımda içimden küçük bir parça eksildi.
Ve ben o eksilişi, hep güçlü durarak gizledim.
Ama artık saklanmak istemiyorum.
Çünkü insan en çok, kendinden saklanınca yoruluyor.
Bugün geçmişime baktığımda, pişman olduğum şey yaşadığım acılar değil.
Kendimi hep ikinci sıraya koymuş olmam.
Bir başkası mutlu olsun diye sustuğum anlar...
Canım yanarken bile gülümsediğim zamanlar...
"Kırılmasın." diye kendimi kırdığım günler...
İşte hepsi içimde sessizce birikti.
Şimdi ise kendime ilk defa başka bir söz veriyorum.
Kimseyi daha az sevmeyeceğim.
Ama artık kendimi de eksiltmeyeceğim.
Çünkü sevgi...
İnsanı tüketiyorsa, adı sevgi olmuyor.
Ve ben...
Artık sevginin içinde kendimi kaybetmek değil...
Kendimi bulmak istiyorum.
Belki yine kırılacağım.
Belki yine gözlerim dolacak.
Ama bu defa...
Düştüğüm yerde kendimi bırakmayacağım.
Çünkü en sonunda anladım...
İnsan, hayatta verdiği en önemli sözü başkalarına değil...
Kendine veriyor.
NOT
"Bu kez kimseye değil... Kendime iyi geleceğim."
