23. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Bazı Duyguların Sesi Çıkmaz
Kalbimin içinde büyüyen o boşluğu anlatacak bir kelime bulamadım.
Ne "özlem" diyebildim...
Ne "yalnızlık"...
Çünkü hissettiğim şey, ikisinden de daha derindi.
Sanki içimde, kimsenin bilmediği bir mevsim yaşanıyordu.
Dışarıda güneş vardı.
İnsanlar gülüyordu.
Hayat, herkese aynı hızla devam ediyordu.
Ama benim içimde zaman durmuştu.
Bazı anlar vardır...
Ne kadar unutmak istesen de, hafızan değil kalbin hatırlar.
Bir koku...
Bir şarkı...
Sokaktan geçen tanıdık bir yüz...
Hepsi bir anda seni, kaçmaya çalıştığın duyguların tam ortasına bırakır.
O zaman anlıyorsun...
Geçmiş, geride kalan bir zaman değilmiş.
Kalbinin içinde yaşamaya devam eden bir izmiş.
En çok da kendime sessiz kaldığım için yoruldum.
İçimde kopan fırtınaları kimseye anlatamadım.
Anlatsam eksik kalacaktı.
Sussam içimde büyüyecekti.
Ben susmayı seçtim.
Çünkü bazı acılar konuşulunca hafiflemiyor.
Sadece yeniden kanıyor.
Gece başımı yastığa koyduğumda tek bir dileğim vardı.
Ne geri dönmek...
Ne de her şeyi unutmak...
Sadece içimdeki bu yükün biraz hafiflemesi...
Çünkü yorulan bedenim değildi.
Ruhumdu.
Ve ruhun yorgunluğunu hiçbir uyku geçirmiyordu.
Sabah oluyordu.
Ben yine aynı boşlukla uyanıyordum.
Sanki kalbimin içinde eksik kalan bir cümle vardı.
Ve ben...
Hayatım boyunca o cümlenin sonunu arayacaktım.
NOT
"Bazı eksiklikler görünmez... Ama insanın bütün hayatını sessizce değiştirir."
