71. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
İçimdeki Kadınla Tanıştım
Bir gün fark ettim...
Yıllardır herkes kim olduğumu biliyordu.
Ama ben...
Kendimi hiç tanımıyormuşum.
Ne sevdiğimi...
Ne istemediğimi...
Nerede mutlu olduğumu...
Nerede tükendiğimi...
Hiç sormamışım kendime.
Hep başkalarının hayatına yetişirken...
Kendi hayatımı uzaktan izlemişim.
Sonra bir gün yalnız kaldım.
Eskiden olsa bu yalnızlık beni korkuturdu.
Şimdi ise ilk defa bana iyi geldi.
Çünkü o sessizliğin içinde biriyle tanıştım.
Kendimle...
Ne kadar yorulduğumu ilk defa ona anlattım.
Ne kadar sustuğumu...
Ne kadar beklediğimi...
Ne kadar hayal kırıklığı yaşadığımı...
Hiç kimseye anlatamadığım kadar açık anlattım.
Ve o kadın...
Beni yargılamadı.
"Neden bu kadar sevdin?" demedi.
"Neden bu kadar sabrettin?" diye sormadı.
Sadece gözlerimin içine baktı.
Sanki yıllardır söylemek istediği tek cümle şuydu...
"Artık geldin..."
İşte o an anladım.
İnsan bazen bütün ömrü boyunca başkalarına kavuşmaya çalışıyor.
Oysa en büyük kavuşma...
Kendine oluyor.
Şimdi yürüdüğüm yolda kim benimle gelir bilmiyorum.
Kim kalır...
Kim gider...
Bunu da bilmiyorum.
Ama ilk defa bundan korkmuyorum.
Çünkü artık biliyorum.
İnsan kendine kavuştuğu zaman...
Hiçbir ayrılık onu eskisi kadar eksiltemiyor.
NOT
"En uzun yol, kendime giden yolmuş. En güzel kavuşma da..." "kendime."
