32. bölüm · Bir Zamanlar Bendim

İçimde Kalan Küllerin Arasında

Gizem Yüknük

Bölümler
1 İTHAF 2 ... 3 ÖN SÖZ 4 CEFASINA DA RAZIYDIM 5 Aşka Tövbe Ettikten Sonra 6 Bir Gülüşe Ömür Sığdırmak 7 Gözlerin Artık Bana Bakmıyordu 8 Sessizlikle Başlayan Ayrılık 9 Bana Değil, Benden Vazgeçtin 10 Kırıldığımı Sana Hiç Söylemedim 11 Beklemek de Bir Yorgunlukmuş 12 O Telefon Bir Gün Çaldı 13 İnsan En Çok Kendine Yabancılaşıyor 14 Bazı İnsanlar Gider, Bazıları İçinde Kalır 15 İçimde Kimseye Anlatamadığım Bir Sessizlik Vardı 16 Geceyi En İyi Sessizlik Tanır 17 Bazı Özlemler Zamana Yenilmiyor 18 Kırılan Sadece Kalbim Değildi 19 İnsan Birini Sevince... 20 Kalbim Benden Önce Yorulmuş 21 Bazı Eksikliklerin Adı Yoktur 22 Sessizliğin de Bir Sesi Varmış 23 Bazı Duyguların Sesi Çıkmaz 24 Kalbim Sessizce Değişiyordu 25 İçimde Kimsenin Bilmediği Bir Yas Vardı 26 Bazı Vedalar Gidince Başlamıyor 27 Benden Giden Sen Değildin 28 İçimde Kalan Sen Değil... Bendim 29 İçimde Büyüyen Sessizlik 30 Kalbimin En Ağır Yükü 31 Kendime Geri Dönmeye Başladığım Gün 32 İçimde Kalan Küllerin Arasında 33 Bazı Yaralar İnsanı Eksiltmez 34 Kendimi Affetmeyi Öğreniyorum 35 İyileşmek, Unutmak Değilmiş 36 Bazı Acılar Konuşmayı Sevmez 37 İçimde Kimsenin Dokunamadığı Bir Yer Var 38 Beni En Çok Bekleyiş Yordu 39 Beni En Çok Kendim Kırdım 40 Sırtımı Dayadığım Dağ 41 Annemin Sessiz Gücü 42 İnsan En Çok Evinde İyileşiyor 43 Sevildiğini Bilmek 44 Ben Düştüğümde, O Benden Önce Canı Yandı 45 Onun Gözlerindeki Çaresizlik 46 Hiç Dokunmadığı Yerden Sevdim Seni 47 Benim En Güçlü Yanım Sendin 48 Kendime Verdiğim En Büyük Söz 49 Kaybettiğim Benmişim 50 Uyandığım Gün 51 Artık Kendimi Yarım Bırakmıyorum 52 Yeniden Hissetmeye Başladım 53 Kendime Geç Kalmışım 54 İçimde Bir Sessizlik Büyüdü 55 Bazı Şeyler İçimde Kaldı 56 Kendime En Son Ben Sarıldım 57 Küllerimden Değil, Kendimden Yeniden Doğdum 58 Artık Kendimi Seçiyorum 59 Yolumu Kendim Çizdim 60 Artık Hiçbir Şey Eski Ben Değil 61 Artık Kendimi Yarım Sevmiyorum 62 Artık Kimseye Kendimi Anlatmıyorum 63 Ayağa Kalkmanın Nasıl Bir His Olduğunu Biliyorum 64 Mutlu Olmaktan Korktuğumu Fark Ettim 65 Mutluluğu Yeniden Öğrendim 66 Kendime Bir Şans Daha Verdim 67 Artık Hayatı Aceleyle Yaşamıyorum 68 Geçmişim Benim Yüküm Değil 69 Bırakmayı Öğrendim 70 Her Savaşı Kazanmak Zorunda Değildim 71 İçimdeki Kadınla Tanıştım 72 Bu Defa Kimseyi Tamamlamak İçin Sevmedim 73 Bu Defa Kalbim Korkarak Değil, Güvenerek Attı 74 Geç Kalmış Bir Dönüş 75 Geç Kalanlar Hep Aynı Soruyu Soruyor 76 Bu Defa Arkama Bakmadım 77 En Çok Sessizliğim Şaşırttı Beni 78 Bazı Defterler Kapanınca İçin Hafifliyor 79 Kendime Yakışan Kadın Oldum 80 İçimde Bir Kadın Büyüdü 81 Artık Kendime Söz Geçirebiliyorum 82 Kendime Duyduğum Saygı Her Şeyi Değiştirdi 83 Keşkelerimle Barıştım 84 İçimde Hiç Kimsenin Dokunamadığı Bir Yer Var 85 Artık Kendimden Vazgeçmiyorum 86 Artık Hiçbir Şeyi İspat Etmiyorum 87 Bana Kalan Ben Oldum 88 Kazandığım En Büyük Zafer Bendim 89 Son Birkaç Cümlem Var Sana... 90 Son Bir Teşekkür...

Bir gün fark ettim...
Kendimi toparlamaya çalışmıyordum artık.
Sadece kendimi terk etmemeye çalışıyordum.
İkisi aynı şey değildi.
Toparlanmak, kırıldığını kabul etmekti.
Kendini terk etmemek ise...
Kırık parçalarını sevmeye devam edebilmekti.
Uzun zamandır ilk defa, kendime yabancı gibi bakmadım.
Aynanın karşısında dakikalarca durdum.
Yüzüm değişmemişti.
Ama gözlerim...
Onlar çok şey yaşamıştı.
Eskisi gibi ışıl ışıl değildi belki.
Ama artık daha derindi.
İçinde fırtınalar kopmuş bir deniz gibi...
Sessizdi.
Ama sessizliği bile bir hikâye anlatıyordu.
Bir zamanlar, yaşadığım her acının beni eksilttiğini düşünürdüm.
Şimdi ise geriye dönüp baktığımda...
Her gözyaşının içimde yeni bir kapı açtığını görüyorum.
Canım yanarken bunu görememiştim.
Çünkü acı, yaşandığı anda insana hiçbir şey öğretmiyor.
Öğrettikleri, sessizlikten sonra yavaş yavaş büyüyor.
Belki bu yüzden artık geçmişime öfkeyle bakmıyorum.
Orada kalan hiçbir günü değiştiremem.
Ama o günlerin beni nasıl birine dönüştüreceğine ben karar verebilirim.
İçimde hâlâ kırık yerler var.
Onları inkâr etmiyorum.
Çünkü o kırıklar bana güçsüz olduğumu değil...
Ayağa kalkacak kadar cesur olduğumu hatırlatıyor.
Bugün hâlâ bazı geceler gözlerim doluyor.
Ama artık gözyaşlarımdan utanmıyorum.
Çünkü onlar, kaybettiğim savaşların değil...
Hayatta kalmayı başaran kalbimin sessiz tanıkları.
Ve ilk kez hissediyorum...
Belki de iyileşmek, hiçbir şey olmamış gibi yaşamak değildir.
Belki iyileşmek...
Yaşadığın her şeye rağmen, kalbini hayata yeniden çevirebilmektir.
NOT
"Beni ayağa kaldıran şey, acımın bitmesi değildi. Kendimi yeniden sevmekten vazgeçmememdi."