66. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Kendime Bir Şans Daha Verdim
Bir gün düşündüm...
Ben herkese ikinci bir şans vermiştim.
Kıranlara...
Gidenlere...
Yarım bırakanlara...
Herkese.
Peki ya kendime?
Ben neden kendime hiç ikinci bir şans vermemiştim?
Neden yaptığım her hatada kendimi suçlamıştım?
Neden her başarısızlıkta, en ağır cümleleri kendime kurmuştum?
Belki de en çok beni yoran insanlar değildi.
Kendi içimde bana hiç susmadan konuşan o sesti.
Hep daha fazlasını isteyen...
Hep eksik bulan...
Hep geçmişi hatırlatan...
Oysa ben de insandım.
Benim de yorulmaya hakkım vardı.
Yanlış yapmaya...
Ağlamaya...
Vazgeçmek istemeye...
Sonra yeniden başlamaya...
İlk defa kendime bunu söyledim.
Ve garip bir huzur çöktü içime.
Çünkü yıllardır beklediğim o anlayışı, başkalarında arıyormuşum.
Oysa en çok benim, kendime anlayış göstermem gerekiyormuş.
Şimdi geçmişte yaptığım hatalara baktığımda utanmıyorum.
Çünkü o hataları yapan kadın...
Bugünkü aklına sahip değildi.
O sadece kalbiyle hareket ediyordu.
Belki bu yüzden çok kırıldı.
Ama o kırgınlıklar, beni sevgisiz yapmadı.
Sadece sevgiyi kime vereceğimi öğretti.
Bugün yeniden başlıyorum.
Çünkü yeniden başlamak, her şeyi unutmak değildir.
Yaşadığın her şeyi yanına alıp...
Yine de yürümeyi seçmektir.
Ve ben...
Bu defa yürürken kendimi geride bırakmayacağım.
NOT
"Hayat bana ikinci bir şans vermedi... O şansı kendime ben verdim."
