56. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Kendime En Son Ben Sarıldım
Ne garip...
İnsan herkesi teselli edebiliyor.
"Kafana takma." diyebiliyor.
"Geçecek." diyebiliyor.
"Her şey düzelecek." diyebiliyor.
Ama aynı cümleleri kendine kurunca...
İnanmak o kadar kolay olmuyor.
Ben de öyleydim.
Başkalarının yarasına merhem olmaya çalışırken...
Kendi yaralarımın kanadığını fark etmedim.
Belki de fark ettim.
Sadece görmek istemedim.
Çünkü kendimle yüzleşmek...
Başkalarıyla yüzleşmekten daha zordu.
Bir gece uzun uzun düşündüm.
Bu kadar yorgun olmamın sebebi neydi?
Yaşadıklarım mı?
Yoksa yaşadıklarımı yıllarca tek başıma taşımam mı?
Cevabı içimdeydi.
Ben...
Kimsenin yükü olmayı istemediğim için...
Kendi yükümün altında ezilmişim.
Kimse üzülmesin diye sustum.
Kimse kırılmasın diye kendimden vazgeçtim.
Kimse gitmesin diye hep ben kaldım.
Ama en sonunda...
Giden ben oldum.
Kendimden...
Hayallerimden...
İçimdeki o neşeli kızdan...
Şimdi geriye dönüp bakınca...
O kıza kızamıyorum.
Çünkü o sadece çok seviyordu.
Belki yanlış insanları...
Belki yanlış zamanlarda...
Ama sevgisi hiçbir zaman yanlış değildi.
Yanlış olan...
O sevgiyi hep kendinden eksilterek yaşamasıydı.
Şimdi aynaya baktığımda...
Eksiklerimi görüyorum.
Ama ilk defa onları tamamlamaya çalışmıyorum.
Çünkü insanın en güzel hâli...
Kendini olduğu gibi kabul ettiği anmış.
Belki hâlâ tam iyileşmedim.
Belki bazı yaralarım hâlâ sızlıyor.
Ama artık her sabah uyandığımda...
Kendime sırtımı dönmüyorum.
İlk defa...
Kendime, herkes kadar değer veriyorum.
NOT
"İyileşmek, acının bitmesi değil... Kendini yeniden sevmeye başlamaktır."
