74. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Geç Kalmış Bir Dönüş
Bir gün telefonum çaldı.
Ekrana uzun uzun baktım.
Bir zamanlar adını görmek için saatlerce beklediğim insan...
Şimdi karşımdaydı.
Eskiden olsa kalbim yerinden çıkacak gibi atardı.
Ne söyleyeceğimi düşünürdüm.
Sesimi toparlamaya çalışırdım.
Bu defa hiçbirini yaşamadım.
Sadece baktım.
Ne öfkelendim...
Ne heyecanlandım...
Ne de içimde eskiye dair bir şey kıpırdadı.
O an anladım.
Bazı duygular gerçekten bitiyormuş.
Telefonu açtığımda sesi aynıydı.
Kelimeleri de...
Belki pişmandı.
Belki gerçekten dönmek istemişti.
Ama ben...
Artık eski ben değildim.
O konuşurken, ben sadece geçmişteki kendimi düşündüm.
Onun bir mesajı için sabahlayan o kızı...
Bir özrü duymak için günlerce bekleyen o kalbi...
Ve içim sessizce ona döndü.
"Artık beklemiyoruz."
Ne kadar garip...
Bir zamanlar her şeyini vereceğin insan...
Bir gün yabancı gibi geliyor.
Çünkü zaman sadece insanları değil...
Kalbi de değiştiriyor.
O bana geçmişi anlattı.
Ben ise geleceğimi düşündüm.
Çünkü ilk kez...
Geçmişe dönmek istemiyordum.
Orada bıraktığım acılar bana aitti.
Ama artık benim hayatım değildi.
Telefon kapandı.
Uzun süre elimde tuttum.
Sonra usulca masanın üzerine bıraktım.
İçimde ne bir sızı vardı...
Ne de bir boşluk.
Sadece derin bir huzur.
Çünkü o gün anladım...
Bir insanı unutmak, adını hatırlamamak değildir.
Adını duyduğunda kalbinin artık yerinden oynamamasıdır.
Ve ben...
İlk defa gerçekten yoluma devam ettiğimi hissettim.
NOT
"Sen geri döndüğünde ben seni bekleyen kadın değildim... Ben, kendine kavuşmuş bir kadındım."
