70. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Her Savaşı Kazanmak Zorunda Değildim
Uzun süre kendimi hep bir şeyleri ispat etmeye çalışırken buldum.
Beni yanlış anlayanlara...
Beni eksik tanıyanlara...
Bana haksızlık edenlere...
İçimde hep aynı istek vardı.
"Bir gün gerçek beni görecekler."
Sonra düşündüm.
Gerçekten buna ihtiyacım var mıydı?
Birinin beni anlaması...
Benim kim olduğumu değiştirir miydi?
Hayır.
Sadece bunu kabul etmem zaman aldı.
İnsan bazen en çok, hiç açılmayacak kapıları çalmaktan yoruluyor.
Ben de yoruldum.
Ve ilk defa elimi kapının kolundan çektim.
İçimde bir sessizlik oldu.
Eskisi gibi canımı yakmayan bir sessizlik...
Aksine bana iyi gelen bir sessizlik.
Çünkü artık biliyorum...
Her yanlış anlaşılmayı düzeltmek zorunda değilim.
Her gideni geri döndürmek zorunda değilim.
Her kırılan şeyi onarmak da benim görevim değil.
Bazı insanlar beni yanlış hatırlayacak.
Bazıları hiç tanımadan fikir sahibi olacak.
Bazıları ise beni kaybettikten sonra anlayacak.
Bunların hiçbiri artık yolumu değiştirmiyor.
Çünkü ben, ilk defa başkalarının ne düşündüğünden çok...
Gece başımı yastığa koyduğumda kendime ne hissettirdiğime bakıyorum.
Eskiden huzuru dışarıda arıyordum.
Şimdi biliyorum...
Huzur, kimsenin seni terk etmemesi değil.
Senin, kendini terk etmemenmiş.
Ve bu gerçeği öğrendiğim günden beri...
Hayat aynı hayat.
İnsanlar aynı insanlar.
Ama ben...
Artık aynı kadın değilim.
NOT
"En büyük sessizlik, söyleyecek sözün kalmadığı an değil... Kendini anlatma ihtiyacı hissetmediğin andır."
