6. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Bir Gülüşe Ömür Sığdırmak
Bazı insanlar hayatına sessizce girer.
Ne büyük sözler verirler...
Ne de unutulmaz cümleler kurarlar.
Sadece varlıklarıyla, uzun zamandır eksik kalan bir parçanı tamamlarlar.
Sen de öyle geldin.
Varlığın, içimde yıllardır susan bir mevsimi yeniden bahara çevirdi.
Birlikte konuştuğumuz her gece, zamanın nasıl geçtiğini anlamazdım.
Saatler ilerlerdi ama içimdeki huzur hiç eksilmezdi.
Sen anlatırken dinlemeyi severdim.
Ben konuşurken gözlerinin içindeki o sıcaklığı izlemeyi...
Çünkü sevdiğin insanın seni gerçekten dinlediğini hissetmek, dünyadaki en güzel duygulardan biridir.
Bir mesajınla bütün günüm güzelleşirdi.
Bir "Kendine dikkat et." deyişin bile, saatlerce yüzümde tebessüm bırakırdı.
Ne kadar küçük şeylerle mutlu oluyormuş insan...
Meğer mutluluk pahalı hediyelerde değilmiş.
Birlikte kurulan hayallerdeymiş.
Birbirini gerçekten merak etmekteymiş.
İçten edilen dualardaymış.
Ben geleceğimi düşünürken artık yalnız değildim.
Hayallerimin içinde iki kişilik bir dünya vardı.
Gideceğimiz şehirler...
İçeceğimiz kahveler...
Birlikte yaşlanacağımız ev...
Belki bir gün çocuklarımızın odasını nasıl hazırlayacağımızı bile düşünüyordum.
Bunların hiçbirini sana yük olsun diye kurmadım.
Çünkü sevdiğim insanın olduğu her yer bana yuva gibi geliyordu.
Bugün dönüp baktığımda en çok hayallerimize üzülüyorum.
Çünkü bazı insanlar sadece bir insanı değil...
Onun kurduğu bütün geleceği de yarım bırakıyor.
Ben seni değil...
Seninle kurduğum hayatı kaybettim.
Ve bazı kayıpların ardından, insanın elinde sadece sessizlik kalıyor.
NOT
"Bir insanın en büyük hayal kırıklığı, gerçekleşmeyen hayalleri değil; birlikte kurduğu hayallerin tek başına hatıraya dönüşmesidir."
