55. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Bazı Şeyler İçimde Kaldı
Hayat bana konuşmayı değil...
Susmayı öğretti.
Eskiden anlatırdım.
Canım yandığında söylerdim.
Kırıldığımda belli ederdim.
Sonra bir gün fark ettim.
Bazı acılar anlatılınca hafiflemiyor.
Sadece yeniden yaşanıyor.
O günden sonra birçok şeyi içimde bıraktım.
Söylemediğim cümleler oldu.
Sormadığım sorular...
Beklemediğim cevaplar...
İçimde sessizce duran vedalar...
Hepsi benimle kaldı.
Eskisi olsaydı...
Bunun yük olduğunu düşünürdüm.
Şimdi öyle düşünmüyorum.
Çünkü insanın içinde kalan her şey, ona zarar vermiyor.
Bazıları insanı büyütüyor.
Bazıları olgunlaştırıyor.
Bazıları da bir daha aynı hatayı yapmaması için içinde yaşamaya devam ediyor.
Ben artık içimde kalan hiçbir şeye kızmıyorum.
Çünkü onlar, beni ben yapan parçalar.
Bir zamanlar eksiklik sandığım her şey...
Bugün bana kendimi anlatıyor.
Belki hâlâ söyleyemediğim cümleler var.
Ama artık onları söylemek için kimsenin dönmesini beklemiyorum.
Çünkü bazı cümleler...
Karşı tarafa değil...
İnsanın kendine söylenmesi gerekiyormuş.
Ve ben...
İlk defa içimde kalan sessizliği yük gibi değil...
Kendime ait bir hatıra gibi taşımayı öğreniyorum.
NOT
"İçimde kalanlar beni yarım bırakmadı... Beni ben yaptı."
