87. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Bana Kalan Ben Oldum
Bir gün her şey geride kalıyor.
Kırgınlıklar...
Bekleyişler...
Cevapsız kalan sorular...
Hepsi zamanın içinde sessizce eriyor.
Ve geriye tek bir şey kalıyor.
Sen...
Ben de sonunda kendime kaldım.
Ne bir vedanın içinde...
Ne bir özrün peşinde...
Ne de geri dönmesini beklediğim birinin gölgesinde...
Sadece kendimle.
Eskiden bu bana yalnızlık gibi gelirdi.
Şimdi ise huzur gibi geliyor.
Çünkü insanın kendiyle kavga etmediği bir hayat...
Dışarıdan bakıldığında sıradan görünebilir.
Ama içeriden bakınca...
Bir mucizedir.
Artık hiçbir sabah geçmişi sırtıma alarak uyanmıyorum.
Hiçbir gece, içimde eksik kalmış cümlelerle uyumuyorum.
Çünkü hayat bana en sonunda şunu öğretti:
Bazı insanlar bize ait olmak için değil...
Bize kendimizi öğretmek için geliyor.
Ve ben...
En zor dersimi öğrendim.
Şimdi önümde uzun bir yol var.
Belki yine yağmur yağacak.
Belki yine yorulacağım.
Ama bu kez biliyorum.
Ben, hangi mevsimden geçersem geçeyim...
Kendimi geride bırakmayacağım.
NOT
"Hayatın bana bıraktığı en güzel miras, kendime duyduğum saygı oldu."
