34. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
Kendimi Affetmeyi Öğreniyorum
En çok seni affetmeye çalıştığımı sandım.
Meğer en çok kendimi affedememişim.
Birini çok sevdiğim için...
Kendimden bu kadar uzaklaştığım için...
Sustuğum hâlde anlaşılmayı beklediğim için...
Gözlerim dolarken bile "İyiyim." demeyi seçtiğim için...
Kendime kırılmışım.
Bunu fark ettiğim gün, içimde yıllardır kilitli duran bir kapı sessizce aralandı.
Çünkü insanın en uzun yolculuğu, bir başkasına değil...
Kendi kalbine çıkıyormuş.
Geçmişi düşündüğümde artık aynı acıyla bakmıyorum.
Çünkü o günlerdeki ben...
Elinden gelenin en iyisini yapıyordu.
Severken de samimiydi.
Beklerken de...
Dualarında da...
Gözyaşlarında da...
Belki hataları vardı.
Ama sevgisi yalandan değildi.
İşte bu düşünce, içimde yıllardır taşıdığım yükün biraz hafiflemesini sağladı.
Artık geçmişi değiştirmek istemiyorum.
Çünkü o günleri silersem...
Bugün beni ayakta tutan kadını da silmiş olurum.
Yaşadığım her kırgınlık...
Beni sevgiden uzaklaştırmadı.
Sadece sevgiyi önce kendime vermem gerektiğini öğretti.
Eskiden bunu bencillik sanırdım.
Şimdi biliyorum...
Kendini sevmeyen bir kalp, bir gün mutlaka yorulur.
Ve ben...
Bir daha kendimi ihmal edecek kadar kimseyi sevmeyeceğim.
Bu sevgimin eksildiği anlamına gelmiyor.
Sadece artık kendi kalbimi de o sevginin içine katıyorum.
NOT
"Kendimi affettiğim gün, geçmiş beni bırakmadı... Ama artık beni durduramadı."
