35. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
İyileşmek, Unutmak Değilmiş
Uzun zamandır adını içimden bile geçirmiyordum.
Bunu başardığımı sanmıştım.
Meğer sadece kendimi oyalıyormuşum.
Bir gün...
Hiç beklemediğim bir anda, tanıdık bir koku geçti yanımdan.
Bir anlığına zaman durdu.
Kalbim, yıllardır sakladığı bütün cümleleri aynı anda hatırladı.
O an seni değil...
Sana dönüşen beni özlediğimi fark ettim.
Çünkü insan, bazı insanları hayatından çıkarabiliyor.
Ama onların içinde bıraktığı izleri söküp atamıyor.
İlk zamanlar buna kızıyordum.
"Niye hâlâ aklıma geliyor?" diye.
Şimdi ise kendime başka bir şey söylüyorum.
Bir zamanlar bütün kalbinle sevdiğin bir şeyi, hiç yaşamamış gibi unutamazsın.
Unutmak zorunda da değilsin.
Bazı insanlar hatırlanmak için değil...
Sana kim olduğunu öğretmek için gelir.
Belki de sen, bana kalmayı değil...
Kendime dönmeyi öğrettin.
Bunu söylerken içimde ne öfke vardı...
Ne de kırgınlık.
Sadece derin bir sessizlik...
Çünkü bazı hesaplar, başkalarıyla değil...
İnsan kendi vicdanıyla kapanıyor.
Artık biliyorum.
Geçmişi sırtımda taşımıyorum.
Sadece kalbimin bir köşesinde, bana bir şeyler öğretmiş bir mevsim gibi duruyor.
Ve her mevsim gibi...
Onun da vakti geçti.
Bana düşen, hâlâ açmamış çiçeklerime su vermek.
NOT
"İyileşmek, unutmak değildir. Hatırladığında artık kendini kaybetmemektir."
