19. bölüm · Bir Zamanlar Bendim
İnsan Birini Sevince...
İnsan birini sevince...
Kalbinin en güzel köşesini ona ayırıyor.
Farkında olmadan bütün hayallerini onun ismiyle süslüyor.
Sabah uyandığında ilk düşündüğü, gece gözlerini kapatırken son aklından geçen o oluyor.
Ben de öyle sevdim.
Sevdiğimi anlatmak için büyük cümlelere ihtiyacım olmadı.
Onun mutlu olduğunu görmek bile bana yetiyordu.
Bazen kendim için istemediğim şeyleri onun için istedim.
Dualarımın içinde kendime ayırdığım yer bile küçülmüştü.
Çünkü sevgi bana göre biraz da kendinden vazgeçmekti.
Şimdi dönüp o günlere baktığımda...
En çok neye üzüldüğümü biliyor musun?
Sevmiş olmama değil.
Severken kendimi ihmal etmiş olmama...
Meğer insan, bir başkasını mutlu etmeye çalışırken kendi içindeki sessizliği fark edemiyormuş.
Ben gülüyordum.
Ama içimde yavaş yavaş yorulan bir kadın vardı.
Kimse onu görmüyordu.
Ben bile...
Belki de en ağır yük buydu.
İçindeki kırgınlığı herkesten saklayabilmek.
Ve bir gün aynaya baktığında...
Gözlerinin eski ışığını bulamamak.
İşte o an anladım.
Kalp bir anda kırılmıyor.
Önce yoruluyor.
Sonra susuyor.
En sonunda da, acısını sessizce içinde taşımaya başlıyor.
Benim kalbim de tam böyle kırıldı.
Kimse duymadı.
Ama ben...
Her atışında biraz daha hissettim.
NOT
"Bazı duygular anlatılmaz... İnsan sadece onları yaşarken biraz daha değişir."
