Söylenmeyenler

Lina son birkaç gündür ailesine başka gözlerle bakıyordu.
Eskiden insanların yüzlerine baktığında yalnızca ne hissettiklerini anlamaya çalışırdı.
Şimdi ise söyledikleriyle söylemedikleri arasındaki farkı fark ediyordu.
Bir bakış.
Bir sessizlik.
Bir cümlenin yarım kalması.
Bazen söylenmeyen tek bir kelime bile çok şey anlatıyordu.
Özellikle Nare.
Lina bunu fark etmişti.
Annesi bir şey biliyordu.
Belki çok şey bilmiyordu.
Belki sadece o günü hatırlamak istemiyordu.
Ama kesinlikle anlatmadığı bir şey vardı.
Akşam yemeğinde herkes masadaydı.
Lina sessizce yemeğini yiyordu.
Kenan arada ona bakıyordu.
Umut konuşuyor, Murat okuldan bahsediyor, Lale bir şey anlatıyor, Alp telefonuyla ilgileniyordu.
Her şey normal görünüyordu.
Ama Lina'nın aklında tek bir isim vardı.
Meral Yalçın.
Bir süre sonra Lina dayanamadı.
— Anne.
Nare başını kaldırdı.
— Efendim?
— Meral Yalçın'ı tanıyordun, değil mi?
Masadaki konuşmalar bir anda kesildi.
Umut başını kaldırdı.
Selim Lina'ya baktı.
Kaan elindeki çatalı yavaşça bıraktı.
Nare ise birkaç saniye konuşmadı.
Sonunda:
— Evet.
Lina:
— Nasıldı?
Nare:
— İyi bir hemşireydi.
— Başka?
— Çalışkandı.
— Başka?
Nare sustu.
Lina:
— Neden ayrıldı?
Bu kez Kaan konuştu.
— Lina, bu konu...
Lina ona döndü.
— Neden herkes bu konuyu kapatmaya çalışıyor?
Kimse cevap vermedi.
Lina'nın gözleri doldu.
— Ben sadece ne olduğunu öğrenmek istiyorum.
Umut sandalyesinde doğruldu.
— Bence öğrenmelisin.
Herkes ona baktı.
Lina şaşırdı.
Umut devam etti.
— Ama öğrendiğin her şey hoşuna gitmeyebilir.
Lina:
— Gerçekten daha kötü ne olabilir?
Umut cevap vermedi.
Bu cevap vermeyiş Lina'yı daha çok rahatsız etti.
— Siz de bir şey biliyorsunuz.
Umut:
— Bazı şeyleri biliyorum.
Lina'nın kalbi hızlandı.
— Ne biliyorsun?
Umut:
— O günle ilgili bazı belgeler gördüm.
— Ne zaman?
— DNA testi yapılmadan önce değil. Sonrasında.
— Neden bana söylemedin?
Umut derin bir nefes aldı.
— Çünkü sen zaten yeterince sarsılmıştın.
Lina'nın sesi titredi.
— Ama bu benim hayatım.
Umut başını salladı.
— Biliyorum.
— O zaman neden benden sakladınız?
Umut cevap vermeden önce Lina'nın gözlerinin içine baktı.
— Çünkü bazı şeylerin zamanı olduğunu düşündük.
Lina:
— Ben artık o zamanın geldiğini düşünüyorum.
Umut bir süre sustu.
Sonra:
— Haklı olabilirsin.
O gece Lina odasında otururken kapısı çalındı.
— Gir.
Nare içeri girdi.
Elinde eski bir kutu vardı.
Lina kutuya baktı.
— Bu ne?
Nare yatağın kenarına oturdu.
— Sen doğduğunda tuttuğum bazı şeyler.
Lina'nın kalbi hızlandı.
— Neden şimdi getiriyorsun?
Nare kutuyu açtı.
İçinde birkaç fotoğraf, küçük bir hastane bilekliği ve katlanmış kâğıtlar vardı.
Lina bilekliği eline aldı.
Üzerinde küçük harflerle bir isim yazıyordu.
Bebek Karadağ.
Lina'nın gözleri doldu.
— Bu benim mi?
Nare başını salladı.
— Evet.
Lina bilekliği avucunun içine aldı.
Sonra başka bir kâğıt gördü.
— Bu ne?
Nare:
— Hastaneden çıkış belgesi.
Lina kâğıdı açtı.
Tarihe baktı.
Sonra bir ayrıntı fark etti.
— Anne...
Nare:
— Ne oldu?
Lina kâğıdı ona gösterdi.
— Burada benim çıkış saatim yazıyor.
Nare başını salladı.
— Evet.
— Ama hastanedeki kayıtla aynı değil.
Nare'nin yüzü değişti.
— Nasıl?
Lina parmağıyla saati gösterdi.
— Burada 18.40 yazıyor.
Sonra hastanede gördükleri kayıtları hatırladı.
— Ama teslim formunda başka saat vardı.
Nare kâğıdı elinden aldı.
Uzun süre baktı.
— Bu mümkün değil.
Lina:
— Ama burada yazıyor.
Nare'nin elleri titremeye başladı.
Lina bunu görünce sessizleşti.
Nare kâğıdı masaya bıraktı.
— Bu belgeyi ben görmemiştim.
Lina:
— Ne demek?
— Çıkış işlemleriyle ben ilgilenmedim.
— Kim ilgilendi?
Nare gözlerini kapattı.
— Meral.
Lina'nın kalbi hızlandı.
İşte yine aynı isim.
Meral.
Lina o gece kutudaki her şeyi tek tek inceledi.
Fotoğraflar.
Belgeler.
Bileklik.
Eski bir hastane kartı.
Bir fotoğrafın arkasında küçük bir not vardı.
Lina notu çevirdi.
Yazı Nare'ye ait değildi.
Tek cümle vardı:
“Her şey olması gerektiği gibi değil.”
Lina'nın nefesi kesildi.
Notun altında isim yoktu.
Tarih de yoktu.
Sadece bu cümle.
Lina hemen Kenan'ı aradı.
— Kenan.
— Ne oldu?
— Sana bir şey göstereceğim.
— Ne?
— Annemin kutusundan bir not çıktı.
— Ne yazıyor?
Lina birkaç saniye sustu.
Sonra okudu.
— “Her şey olması gerektiği gibi değil.”
Kenan sessiz kaldı.
— Kim yazmış?
— Bilmiyorum.
— Annem mi?
— Hayır.
— Emin misin?
— Yazısı farklı.
Kenan:
— O zaman kim?
Lina cevap veremedi.
Ertesi gün Lina, Kenan'la birlikte eski belgeleri tekrar incelemeye başladı.
Üç isim.
Üç bebek.
İki oda.
Değiştirilmiş kayıt.
Meral'in imzası.
Ve şimdi bir not.
Bir süre sonra Kenan bir belgeyi eline aldı.
— Lina.
— Ne?
— Buraya bak.
Lina yanına gitti.
Kenan bir satırı gösterdi.
— Burada iki bebeğin bileklik numarası var.
Lina baktı.
Bir numara kendi bilekliğindeki numarayla aynıydı.
Diğer numara ise...
Ela'nın hastane kaydındaki numaraydı.
Lina'nın yüzü bembeyaz oldu.
— Yani...
Kenan:
— Bileklikler de karışmış.
Lina sandalyesine oturdu.
Her şey yavaş yavaş yerine oturuyordu.
Ama hâlâ bir parça eksikti.
Neden?
Yanlışlıkla mı?
Yoksa biri gerçekten onları değiştirmiş miydi?
Akşam Lina Nare'nin karşısına geçti.
Bu kez kaçmayacaktı.
— Anne, bana gerçeği anlat.
Nare ona baktı.
— Hangi gerçeği?
— O gün ne oldu?
Nare sessiz kaldı.
— Meral neden bizim belgelerimizle ilgilendi?
Sessizlik.
— Neden bileklikler karıştı?
Sessizlik.
— Neden kayıtlar değiştirildi?
Nare'nin gözleri doldu.
Lina'nın sesi yumuşadı.
— Ben sana kızmak istemiyorum.
Nare başını eğdi.
— Biliyorum.
— Sadece bilmek istiyorum.
Nare gözlerini kaldırdı.
— Lina...
— Lütfen.
Nare derin bir nefes aldı.
— O gün...
Bir süre konuşamadı.
Sonunda:
— O gün hastanede gerçekten bir karışıklık oldu.
Lina'nın kalbi hızlandı.
— Kaza mıydı?
Nare cevap vermedi.
Lina:
— Anne?
Nare'nin gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
— Bilmiyorum.
Lina şaşkınlıkla baktı.
— Nasıl bilmiyorsun?
Nare başını iki yana salladı.
— Çünkü o günün bazı bölümlerini ben de hiç öğrenemedim.
Lina'nın boğazı düğümlendi.
— Neden?
Nare:
— Çünkü o gece bazı kayıtlar değiştirildi.
Lina nefesini tuttu.
— Kim değiştirdi?
Nare gözlerini kapattı.
— Bilmiyorum.
Lina bir adım yaklaştı.
— Peki Meral?
Nare cevap vermedi.
Bu sessizlik...
Lina için cevaptan daha ağırdı.
— Meral ne yaptı?
Nare sonunda fısıldadı:
— O gece en son gördüğüm kişilerden biriydi.
Lina'nın kalbi hızlandı.
— Sonra?
Nare başını kaldırdı.
— Sonra ortadan kayboldu.
Lina olduğu yerde kaldı.
— Hastaneden mi?
— Evet.
— Ve bir daha hiç görmedin mi?
Nare başını salladı.
— Hayır.
Lina'nın zihninde her şey birbirine karıştı.
Fotoğraf.
Kayıtlar.
Bileklikler.
Oda numaraları.
Meral.
Ve söylenmeyenler.
Artık bunun sadece geçmişte kalmış bir hata olmadığını hissediyordu.
Ama hâlâ en önemli soru cevapsızdı.
Meral neden o gece ortadan kaybolmuştu?
Lina odasına çıktığında masanın üzerindeki eski fotoğrafa baktı.
Fotoğrafın köşesinde Meral'in yüzü hâlâ tam görünmüyordu.
Ama artık Lina onun adını biliyordu.
Ve bir gün...
O yüzü gerçekten görmek istiyordu.
Çünkü belki de on yedi yıldır aradıkları cevapların başladığı yer...
o hastane gecesiydi.