Kardeşler

Lina, Kenan'la birlikte eve doğru yürürken yüzünde farkında olmadan küçük bir gülümseme vardı.
Son birkaç gündür hayatında çok fazla şey değişmişti.
On yedi yıl boyunca tek bir aile tanımıştı.
Şimdi ise başka bir ailesi olduğunu öğrenmişti.
Üstelik bu ailenin içinde, kendisiyle aynı yaşta olan bir ikizi vardı.
Kenan...
Lina hâlâ bu kelimeyi düşününce garip hissediyordu.
Ama artık eskisi kadar yabancı gelmiyordu.
Hatta onunla konuşmak Lina'ya iyi geliyordu.
Eve yaklaştıklarında Kenan durdu.
— Buradan sonra sen gidersin.
Lina başını salladı.
— Tamam.
Kenan birkaç saniye ona baktı.
— Yarın görüşürüz.
— Görüşürüz.
Lina eve girdi.
Kapıyı kapattığında Uğur hemen yanına geldi.
— Yine mi oradaydın?
— Evet.
— Kenan'la mı?
Lina gülümsedi.
— Evet.
Uğur kollarını bağladı.
— Sürekli onunla görüşüyorsun.
Lina güldü.
— Kıskandın mı?
— Hayır.
— Bence kıskandın.
— Hayır!
Lina kahkaha attı.
Uğur somurtarak odasına gitti.
Lina arkasından bakıp gülümsedi.
Fakat odasına çıktığında yüzündeki gülümseme biraz azaldı.
Çünkü aklına diğer kardeşleri geldi.
Kenan'la konuşmak kolaydı.
Peki diğerleri?
Umut...
Selim...
Alp...
Lale...
Murat...
Ve Ela...
Lina henüz onların hiçbirini gerçekten tanımıyordu.
Üstelik bazıları ona karşı oldukça mesafeliydi.
Lina yatağına oturdu.
Belki de onları tanımak için daha fazla çaba göstermesi gerekiyordu.
——————————————————————
Ertesi gün Lina okuldan çıktıktan sonra doğrudan Karadağların evine gitti.
Kapıyı bu kez Kenan açtı.
— Hoş geldin.
— Hoş buldum.
Kenan kenara çekildi.
— İçeride herkes var.
Lina içeri girdi.
Salonda Umut, Selim ve Alp oturuyordu.
Lale de koltuğun diğer tarafında kitap okuyordu.
Murat ise elindeki telefonla uğraşıyordu.
Lina içeri girince herkes ona baktı.
Lina biraz gerildi.
Kenan bunu fark etti.
— Rahat ol.
Lina başını salladı.
— Olmaya çalışıyorum.
Kenan gülümsedi.
— Gel, otur.
Lina salondaki koltuğa oturdu.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonunda Alp telefonunu kenara bırakıp Lina'ya baktı.
— Okul nasıl gidiyor?
— İyi.
— Dersler?
— Onlar da iyi.
Alp gülümsedi.
— Hep kısa cevap mı veriyorsun?
Lina şaşırdı.
— Ne?
— Sorulara kısa cevap veriyorsun.
Lina istemeden güldü.
— Çünkü ne söylemem gerektiğini bilmiyorum.
Alp başını salladı.
— Haklısın.
Sonra ortam yeniden sessizleşti.
Lina gözlerini etrafta gezdirdi.
Bir süre sonra Murat'ın yanına gidip oturdu.
— Ne yapıyorsun?
Murat telefonunu gösterdi.
— Oyun oynuyorum.
— Hangi oyun?
Murat oyunu açıp ona gösterdi.
Lina birkaç saniye baktı.
— Bunu ben de oynuyorum.
Murat şaşırdı.
— Gerçekten mi?
— Evet.
— O zaman birlikte oynayabiliriz.
Lina gülümsedi.
— Olur.
Murat hemen yer açtı.
İkisi oyuna başladılar.
Bir süre sonra Kenan da yanlarına geldi.
— Ne oynuyorsunuz?
Murat cevap verdi.
— Lina da oynuyormuş.
Kenan gülümsedi.
— O zaman Lina'yı takıma alalım.
Lina kaşlarını kaldırdı.
— Neden beni hemen takıma alıyorsunuz?
Murat güldü.
— Çünkü iyi oynuyorsundur.
— Nereden biliyorsun?
— Bilmiyorum.
Üçü birlikte gülmeye başladı.
Salonun diğer tarafında oturan Lale onları izliyordu.
Yüzünde hafif bir gülümseme vardı.
Bir süre sonra Lale kitabını kapattı.
— Lina.
Lina başını kaldırdı.
— Efendim?
— Benimle biraz yürümek ister misin?
Lina şaşırdı ama başını salladı.
— Olur.
İkisi bahçeye çıktılar.
Bir süre yan yana yürüdüler.
Lale sessizliği bozdu.
— Sana bir şey sorabilir miyim?
— Tabii.
— Buraya geldiğinde kendini nasıl hissediyorsun?
Lina bir süre düşündü.
— Garip.
Lale gülümsedi.
— Ben de öyle hissederdim.
— Sence herkes bana alışabilecek mi?
Lale ona baktı.
— Bence zamanla.
— Özellikle Umut ve Selim...
Lina cümlesini tamamlamadı.
Lale ne demek istediğini anlamıştı.
— Onlar biraz daha korumacı.
— Benden hoşlanmıyorlar mı?
— Öyle düşünme.
Lina başını eğdi.
— Ama bana bakışlarından bunu hissediyorum.
Lale birkaç saniye sustu.
— Çünkü seni tanımıyorlar.
— Ama artık kardeşleri olduğumu biliyorlar.
— Bilmek başka, hissetmek başka.
Lina başını kaldırdı.
Lale devam etti:
— Sen de onları bir anda kardeşin gibi hissedemiyorsun, değil mi?
Lina cevap vermedi.
Lale gülümsedi.
— İşte onların yaşadığı da biraz bu.
Lina bunu düşündü.
Belki de haklıydı.
Bir insanı kardeşin olarak bilmekle gerçekten kardeşin gibi hissetmek arasında büyük bir fark vardı.
— O zaman zamana ihtiyacımız var.
— Aynen öyle.
İçeri döndüklerinde Umut ve Selim hâlâ salondaydı.
Lina içeri girerken Umut ona baktı.
— Lina.
— Efendim?
— Bir şey soracağım.
Lina karşısına oturdu.
— Sor.
Umut birkaç saniye düşündü.
— Buraya gelmeye devam etmek istiyor musun?
Lina şaşırdı.
— Evet.
— Neden?
Lina bu soruya hemen cevap veremedi.
Sonunda dürüstçe konuştu.
— Çünkü sizi tanımak istiyorum.
Umut başını salladı.
— Hepimizi mi?
— Evet.
— Bizi gerçekten kardeşin olarak görüyor musun?
Lina'nın kalbi sıkıştı.
Bu sorunun cevabını kendisi bile bilmiyordu.
— Henüz bilmiyorum.
Umut'un yüzündeki ifade değişmedi.
Lina devam etti:
— Ama sizi tanımaya çalışıyorum.
Selim sessizce onu dinliyordu.
Lina ona da baktı.
— Sizin de beni tanımaya çalışmanızı istiyorum.
Umut birkaç saniye sustu.
Sonra başını salladı.
— Bu adil.
Lina biraz rahatladı.
Selim ilk kez konuştu.
— Sana karşı mesafeli olduğumuzu fark etmişsin.
Lina başını salladı.
— Evet.
— Bunun sebebi senden nefret etmemiz değil.
— Biliyorum.
Selim derin bir nefes aldı.
— Sadece her şey çok yeni.
Lina gülümsedi.
— Benim için de.
Selim başını salladı.
Bu kısa konuşma bile Lina'nın içini biraz olsun rahatlatmıştı.
——————————————————————
Akşamüstü herkes mutfakta toplanmıştı.
Murat bir şeyler anlatıyor, Alp onu dinliyordu.
Lale masayı hazırlıyordu.
Kenan Lina'nın yanına oturmuştu.
Umut ve Selim de karşı taraftaydı.
Lina ilk kez bütün kardeşleriyle aynı masada oturuyordu.
Bir anda bunun farkına vardı.
Kardeşler.
Belki henüz hepsine alışamamıştı.
Ama artık bu kelime eskisi kadar uzak değildi.
Murat aniden Lina'ya döndü.
— Lina.
— Efendim?
— Senin kardeşin olmak nasıl bir şey?
Lina gülmeye başladı.
— Bunu bana mı soruyorsun?
— Evet.
— Bilmiyorum.
Murat düşündü.
— Ben senin kardeşin olduğumu biliyorum.
Lina gülümsedi.
— Ben de.
Murat hemen devam etti:
— O zaman sorun yok.
Lina kahkaha attı.
— Sen çok garip bir çocuksun.
— Biliyorum.
Masada gülüşmeler yükseldi.
Lina o an kendisini ilk kez gerçekten rahat hissetti.
Yemekten sonra Lina mutfakta annesine yardım etti.
Bulaşıkları yerleştirirken annesi ona baktı.
— Bugün nasıl geçti?
Lina gülümsedi.
— Güzel.
— Kardeşlerinle iyi vakit geçirdin mi?
Lina başını salladı.
— Evet.
Bir süre düşündü.
— Hepsini tanımak istiyorum.
Annesinin gözleri doldu.
— Eminim onlar da seni tanımak istiyor.
Lina tabağı yerine koydu.
— Kenan'la konuşmak daha kolay.
Annesi gülümsedi.
— İkiniz ikizsiniz.
— Biliyorum ama...
Lina durdu.
— Sanki onu uzun zamandır tanıyormuşum gibi hissediyorum.
Annesi bir şey söylemedi.
Sadece kızına baktı.
Belki de bunun nedenini zaman gösterecekti.
Gece olduğunda Lina odasına çıktı.
Yatağına uzandı.
Telefonuna baktı.
Kenan'dan mesaj gelmişti.
“Bugün nasıldı?”
Lina gülümsedi.
“Güzeldi.”
Kenan hemen cevap verdi.
“Umut ve Selim seni korkutmadı umarım.”
Lina güldü.
“Biraz.”
Kenan:
“Onlar öyle. Alışırsın.”
Lina:
“Sen kolay alıştın.”
Kenan'ın cevabı biraz gecikti.
Sonra mesaj geldi.
“Çünkü sen benim ikizimsin.”
Lina ekrana bakıp uzun süre gülümsedi.
Telefonu göğsünün üzerine bıraktı.
Gözlerini kapattı.
Artık hayatında yalnızca Uğur yoktu.
Kenan vardı.
Murat vardı.
Lale vardı.
Alp vardı.
Selim vardı.
Umut vardı.
Ve Ela...
Hepsi farklıydı.
Hepsi birbirinden farklı karakterlere sahipti.
Ama hepsi onun hayatının bir parçası olmaya başlamıştı.
Lina henüz hangisine ne kadar yakın olacağını bilmiyordu.
Fakat artık bir şeyi biliyordu:
Bu aileyi tanımak istiyordu.
Tam telefonu kapatacakken yeni bir mesaj geldi.
Lina ekranı açtı.
Bu kez mesaj Kenan'dan değildi.
Ela.
Lina birkaç saniye ekrana baktı.
Mesajı açtı.
“Seninle konuşmamız gereken bir şey var.”
Lina'nın gülümsemesi bir anda kayboldu.
Telefonu elinde öylece kaldı.
Ela ne söylemek istiyordu?
Ve neden bunu diğerlerinin yanında değil de mesajla söylemişti?
Lina'nın kafasında yeni sorular oluşmaya başlamıştı.