Arayanlar

Lina sabah uyandığında telefonunda yirmiden fazla cevapsız arama vardı.
Kenan.
Nare.
Umut.
Selim.
Lale.
Selma.
Sinan.
Hepsi onu aramıştı.
Lina ekranı uzun süre izledi.
Sonra telefonu sessize aldı.
Ama tam telefonu bırakırken bilinmeyen numaradan bir arama geldi.
Lina'nın kalbi hızlandı.
Numaraya baktı.
Açıp açmamak arasında kaldı.
Sonunda telefonu açtı.
— Alo?
Karşı taraftan bir kadın sesi geldi.
— Lina?
Lina doğruldu.
— Kimsiniz?
Kadın birkaç saniye sustu.
— Fotoğrafı bulduğunu biliyorum.
Lina'nın kalbi hızlandı.
— Hangi fotoğraf?
— Hastanedeki fotoğraf.
Lina ayağa kalktı.
— Siz kimsiniz?
Kadın cevap vermedi.
— Meral'i aramaman gerektiğini söylemiştim.
Lina'nın sesi titredi.
— Siz Meral misiniz?
Karşı taraf sustu.
Sonra:
— Hayır.
Telefon kapandı.
Lina birkaç saniye telefonu elinde tuttu.
Aramayı tekrar yapmaya çalıştı.
Numara kapalıydı.
---
Aynı anda Kenan da Lina'yı arıyordu.
Bu kez telefonu açtı.
— Lina!
— Kenan...
— Neredesin?
Lina cevap vermedi.
— Ne olur söyle.
— Ben iyiyim.
— Nerede olduğunu bilmem gerekiyor.
Lina sustu.
Kenan'ın sesi titriyordu.
— Sana kızgın değilim.
— Biliyorum.
— O zaman söyle.
Lina gözlerini kapattı.
— Şehir dışındayım.
Kenan derin bir nefes aldı.
— Nerede?
— Bilmiyorum.
— Nasıl bilmiyorsun?
— Bir yere geldim. Sadece uzaklaşmak istedim.
Kenan:
— Seni almaya geleceğim.
Lina hemen:
— Hayır.
— Neden?
— Çünkü dönmeye hazır değilim.
Kenan sustu.
Sonra:
— En azından konumunu gönder.
Lina düşündü.
Sonunda konumunu gönderdi.
— Kimseye söyleme.
Kenan:
— Söz.
Ama telefonu kapattığında Kenan'ın yüzündeki ifade değişti.
Çünkü Lina'nın bulunduğu yer oldukça uzaktı.
---
Kenan hemen Umut'un yanına gitti.
— Konumu gönderdi.
Umut:
— Nerede?
Kenan telefonu uzattı.
Umut haritaya baktı.
— Gidiyoruz.
Kaan anahtarlarını aldı.
— Ben kullanırım.
Nare de ayağa kalktı.
— Ben de geliyorum.
Kenan:
— Anne...
Nare:
— O benim kızım.
Kimse itiraz etmedi.
---
Yol boyunca kimse fazla konuşmadı.
Nare camdan dışarı bakıyordu.
Kaan direksiyondaydı.
Kenan telefonunu elinden bırakmıyordu.
Umut ise gelen mesajları kontrol ediyordu.
Bir süre sonra Umut'un telefonu yeniden çaldı.
Bilinmeyen numara.
Açtı.
— Alo?
Karşı taraftan erkek sesi geldi.
— Lina'yı aramayı bırakın.
Umut'un yüzü değişti.
— Kimsiniz?
— Bu işin daha fazla büyümesini istemiyorsanız aramayı bırakın.
— Lina nerede biliyor musunuz?
— Onu bulmanız hiçbir şeyi değiştirmeyecek.
Umut'un sesi sertleşti.
— Sen kimsin?
Telefon kapandı.
Umut birkaç saniye sessiz kaldı.
Kaan ona baktı.
— Kimdi?
Umut:
— Bilmiyorum.
Kenan:
— Ne dedi?
Umut gerçeği saklamadı.
— Lina'yı aramayı bırakmamızı istedi.
Nare'nin yüzü bembeyaz oldu.
— Neden?
Kimse cevap veremedi.
---
Lina ise pansiyondaki odasında oturuyordu.
Telefonunu masanın üzerine koymuştu.
Az önceki konuşmayı düşünüyordu.
Kadın onun fotoğrafı bulduğunu biliyordu.
Demek ki biri onları izliyordu.
Lina çantasından fotoğrafı çıkardı.
Fotoğrafa baktı.
Sonra arkasını çevirdi.
“Oda...”
Bu kelimenin devamını bulması gerekiyordu.
Belki de cevap fotoğrafın içindeydi.
Lina fotoğrafı telefonunun kamerasıyla büyüttü.
Görüntüyü dikkatle inceledi.
Hastanenin koridoru.
İki bebek.
Meral.
Ve koridorun arkasındaki tabela.
Lina gözlerini kıstı.
Tabela bulanıktı.
Ama birkaç harf okunabiliyordu.
...23
Lina'nın aklına hemen bir şey geldi.
— 203...
Fotoğraftaki koridor belki de 203 numaralı odanın bulunduğu kattı.
Lina ayağa kalktı.
Tam o sırada kapı çalındı.
Lina dondu.
Kimse onun burada olduğunu bilmiyordu.
Kapı tekrar çalındı.
— Lina?
Lina'nın kalbi duracak gibi oldu.
Bu ses...
Kenan'dı.
Lina kapıya koştu.
Kapıyı açtığında Kenan karşısındaydı.
Arkasında Nare, Kaan ve Umut vardı.
Kenan ona sarıldı.
Lina önce şaşırdı.
Sonra o da kardeşine sarıldı.
— Çok korkuttun beni.
Lina'nın gözleri doldu.
— Özür dilerim.
Nare de yanlarına geldi.
Lina annesine baktı.
Nare hiçbir şey söylemeden ona sarıldı.
Lina gözlerini kapattı.
Bir süre sonra:
— Eve dönelim mi? diye fısıldadı.
Nare:
— Dönelim.
Ama tam o sırada Umut'un telefonu tekrar çaldı.
Bilinmeyen numara.
Umut açtı.
Karşıdaki kişi tek bir cümle söyledi:
— Meral'i bulduğunuzda neden kaybolduğunu da öğreneceksiniz.
Telefon kapandı.
Umut yavaşça telefonu indirdi.
Lina ona baktı.
— Ne oldu?
Umut cevap vermedi.
Kenan:
— Kimdi?
Umut birkaç saniye sustu.
Sonra:
— Bilmiyorum.
Lina'nın yüzündeki ifade değişti.
Artık kaçmak istemiyordu.
Çünkü ilk kez...
Birilerinin de onlardan kaçtığını anlamıştı.
Ve o gece, eve dönerken Lina'nın aklında tek bir şey vardı:
Meral Yalçın gerçekten neredeydi