DNA Testi

Lina, annesinin mutfaktan gelen kahvaltı kokusuyla gözlerini yavaşça açtı. Odanın içine yayılan sıcak ekmek ve çayın kokusu, uykusunun arasında bile yüzünde küçük bir tebessüm oluşturmuştu.
Tam tekrar gözlerini kapatacakken kapısı açıldı.
— Linaaa!
Kardeşi Uğur, yatağın yanına gelip onu dürtmeye başladı.
Lina gözlerini zorla açıp kardeşine baktı.
— Uğur, ne yapıyorsun ya?
Uğur gülerek onu gıdıklamaya başladı.
— Kalk artık! Annem kahvaltı hazırladı!
— Tamam, tamam! Bırak beni!
Lina kahkahalar atarak yatağın içinde kıvrıldı. Uğur da onunla birlikte gülmeye başladı. Birkaç saniye sonra ikisi de yorulup yatağın kenarına oturdu.
— Bugün okula gitmek istemiyorum, dedi Lina.
Uğur kaşlarını kaldırdı.
— Ben de istemiyorum ama gitmek zorundayız.
— Senin okulun daha kolay. Benimkinde sınavlar var.
— Ben büyüyünce okula gitmeyeceğim.
Lina güldü.
— Tabii, sen büyüyünce okulun müdürü olursun.
Uğur, ciddi bir ifadeyle başını salladı.
— Evet. Sonra seni de okuldan atarım.
İkisi yeniden gülmeye başladı.
Bir süre daha konuştuktan sonra Lina yatağından kalktı. Üzerini değiştirip saçlarını düzeltti ve odasından çıktı.
Merdivenlerden aşağı inerken mutfaktan gelen sesleri duyabiliyordu. Ancak mutfağa girdiğinde annesiyle babasının yüzündeki ifadeyi fark etti.
Bir şeyler vardı.
Annesi Selma, önündeki tabağa bakıyor, babası Sinan ise sessizce oturuyordu. İkisinin de yüzünde alışık olmadığı bir endişe vardı.
Lina sandalyeye oturdu.
— Günaydın.
— Günaydın kızım, dedi annesi.
Lina bir süre ikisine baktı.
— Bir şey mi oldu?
Selma ve Sinan birbirlerine baktılar.
Lina'nın içindeki huzursuzluk giderek büyüdü.
— Anne?
Selma derin bir nefes aldı.
— Lina... Sana söylememiz gereken bir şey var.
Lina'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Ne oldu?
Sinan, kızına bakarken zorlandı. Sonunda konuşmaya karar verdi.
— Sen doğduğunda... hastanede bir karışıklık olmuş olabilir.
Lina birkaç saniye hiçbir şey anlamadan baktı.
— Nasıl yani?
Selma'nın gözleri dolmuştu.
— Doğduğun hastanede bebekler karıştırılmış olabilir.
Lina'nın eli yavaşça masanın üzerinde kaldı.
— Ben... ne demek olduğunu anlamıyorum.
— Senin gerçekten bizim kızımız olup olmadığını öğrenmemiz gerekiyor, dedi Sinan.
Lina'nın gözleri doldu.
— Yani... ben sizin kızınız olmayabilir miyim?
Selma hemen kızının elini tuttu.
— Hayır, öyle düşünme. Sen bizim kızımızsın. Seni on yedi yıldır biz büyüttük. Ama... gerçeği öğrenmemiz gerekiyor.
Lina'nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
— Peki ya değilsem?
Bu soru karşısında Selma'nın da gözlerinden yaşlar aktı.
— O zaman bile seni kaybetmeyeceğiz.
Lina annesine sarıldı. Birkaç dakika boyunca hiçbir şey söylemeden ağladılar.
Sonunda DNA testi yaptırmaya karar verdiler.
Hazırlanıp evden çıktılar.
Gittikleri hastane, Lina'nın doğduğu hastaneydi. Ancak Lina'nın bilmediği bir şey daha vardı.
Öz annesi, yıllardır bu hastanede doktor olarak çalışıyordu.
Hastanenin koridorlarında ilerlerken Lina'nın kalbi durmadan çarpıyordu. Ne öğreneceğini bilmiyordu. Belki de hayatı birkaç saat içinde tamamen değişecekti.
Bir odaya girdiklerinde Lina, içeride bulunan insanları görünce olduğu yerde kaldı.
Karşısında bir kadın ve bir adam vardı.
Ve yanlarında genç bir kız ile ailenin en büyük oğlu duruyordu.
Lina, o insanlara neden bu kadar tanıdık geldiklerini anlayamıyordu.
Kadın Lina'ya uzun uzun baktı.
Sanki yıllardır görmediği birini ilk kez karşısında görmüş gibiydi.
Lina ise hiçbir şey anlamadan annesinin elini tuttu.
Herkesten kan örneği alındı.
DNA testi için gerekli örnekler verildikten sonra Lina ve ailesi hastaneden ayrıldı.
Artık tek yapabilecekleri beklemekti.
Üç gün...
Üç uzun gün boyunca Lina'nın aklında aynı soru vardı:
Ya gerçekten onların kızı değilsem?
Üç gün sonra yeniden hastaneye gittiler.
Lina'nın kalbi göğsünden çıkacakmış gibi atıyordu.
Odaya girdiklerinde herkes sessizdi.
Doktor elindeki sonuçlara baktı ve derin bir nefes aldı.
Sonra gözlerini kaldırıp Lina'ya baktı.
— Sonuçlar çıktı.
Lina'nın nefesi kesildi.
Doktor konuştu:
— DNA sonuçlarına göre... doğduğunuz gün hastanede gerçekten bir karışıklık yaşanmış.
O an odadaki herkes sessizliğe gömüldü.
Lina'nın hayatı, o tek cümleyle tamamen değişmişti.
On yedi yıldır bildiği ailesi...
On yedi yıldır bildiği hayatı...
Ve hatta kim olduğu bile artık eskisi gibi değildi.