Eski Hemşire

Lina, arabada camdan dışarı bakarken bu sorunun cevabını bulmaya çalışıyordu.
Yol uzadıkça herkes sessizleşmişti.
Nare ön koltukta oturuyordu. Kaan arabayı kullanıyordu. Kenan arka koltukta Lina'nın yanında oturmuş, telefonunu elinde tutuyordu. Umut ise karşılarına çıkan her mesajı tek tek kontrol ediyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Çünkü herkes aynı şeyi düşünüyordu.
Meral neden kaybolmuştu?
Ve daha önemlisi...
Meral neden Lina'nın geçmişiyle bu kadar bağlantılıydı?
Lina çantasındaki fotoğrafı çıkardı.
Fotoğrafa bir kez daha baktı.
Hastane koridoru.
İki bebek.
Meral.
Ve arka tarafta belli belirsiz görünen tabela.
...23
Lina fotoğrafı telefonunun ekranında büyüttü.
“203…”
Kenan ona döndü.
“Ne?”
Lina fotoğrafı ona gösterdi.
“Buradaki numara.”
Kenan fotoğrafa baktı.
“203 mü?”
“Tam olarak bilmiyorum. Ama 20 ile başlayan bir şey var.”
Umut öne doğru eğildi.
“Fotoğrafın çekildiği hastanede 203 numaralı oda var mı, araştırabiliriz.”
Kaan:
“Bunu hastaneye gidince öğreniriz.”
Nare sessizce camdan dışarı bakıyordu.
Lina onun yüzüne baktı.
“Anne?”
Nare dönmedi.
“Efendim?”
“Sen o hastaneyi hatırlıyor musun?”
Nare birkaç saniye sustu.
“Bazı şeyleri.”
“Peki Meral'i?”
Nare'nin yüzü değişti.
“Hayır.”
Lina hemen fark etti.
“Yalan söylüyorsun.”
Kaan dikiz aynasından Nare'ye baktı.
Nare gözlerini kapattı.
“Lina…”
“Bana gerçeği söyle.”
“Ben Meral'i yıllar önce sadece birkaç kez gördüm.”
“Ne zaman?”
Nare cevap vermedi.
Lina'nın sesi titredi.
“Benim doğduğum gece mi?”
Arabada sessizlik oldu.
Nare'nin gözleri doldu.
“Bunu konuşmanın zamanı değil.”
Lina başını çevirdi.
“Ne zaman zamanı olacak?”
Kimse cevap vermedi.
Hastaneye geldiklerinde Lina'nın içindeki huzursuzluk daha da arttı.
Burası fotoğraftaki hastaneydi.
Koridorlar değişmişti ama bina aynıydı.
Lina girişte durup etrafa baktı.
Bir anlığına fotoğraftaki görüntüyle gerçek görüntü üst üste bindi.
Aynı koridor.
Aynı duvarlar.
Aynı kapılar.
Sadece insanlar değişmişti.
Nare danışmaya giderek eski kayıtları sordu.
Görevli bilgisayardan birkaç bilgi kontrol etti.
“On yedi yıl önceki kayıtlar mı?”
“Evet.”
“Arşiv bölümünde olabilir.”
“Bizi oraya götürebilir misiniz?”
Görevli başını salladı.
“Yetkili biriyle görüşmeniz gerekiyor.”
Umut araya girdi.
“Bu kayıtlar ailemizle ilgili.”
Görevli birkaç saniye düşündü.
Sonra:
“Bir dakika bekleyin.”
Yaklaşık on dakika sonra orta yaşlı bir görevli geldi.
“Eski doğum kayıtlarını neden arıyorsunuz?”
Nare cevap verdi.
“Bazı aile kayıtlarımızda karışıklık olduğunu düşünüyoruz.”
Adamın yüzündeki ifade değişti.
“Karışıklık mı?”
Nare başını salladı.
Adam bir süre onlara baktı.
Sonra:
“Benimle gelin.”
Arşiv bölümü hastanenin eski kısmındaydı.
Koridor çok daha karanlıktı.
Duvarlarda eski tabelalar vardı.
Lina yürürken fotoğrafı yeniden çıkardı.
Fotoğrafın arkasındaki yazıyı hatırladı.
“Oda...”
Ama devamı yoktu.
Koridorun sonunda üç kapı vardı.
201
202
203
Lina bir anda durdu.
“İşte.”
Kenan ona baktı.
“Ne?”
“203.”
Fotoğrafı kaldırdı.
Fotoğraftaki koridorla önündeki koridor neredeyse aynıydı.
Lina'nın kalbi hızlandı.
“Fotoğraf burada çekilmiş.”
Umut kapıya baktı.
“203 numaralı oda.”
Kaan kapıyı açmayı denedi.
Kilitliydi.
Görevli anahtarı çıkardı.
Kapı açıldığında içeride eski bir depo olduğunu gördüler.
Ama Lina'nın gözü hemen duvardaki eski dolaba takıldı.
Dolabın üzerinde silinmek üzere olan bir yazı vardı.
DOĞUMHANE ARŞİVİ
Lina'nın nefesi kesildi.
“Burada bir şey var.”
Herkes dolabın yanına geldi.
Görevli dolabı açtı.
İçinde eski dosyalar vardı.
Çoğu yıllara göre ayrılmıştı.
Umut dosyaları incelemeye başladı.
“2009…”
“Bizim yıl,” dedi Lina.
Kenan hemen yanına geldi.
Dosyaların arasında bir isim aradılar.
Lina'nın eli titriyordu.
Sonunda bir dosya buldu.
NARE KARADAĞ
Lina dosyaya uzandı.
Tam açacakken arkasından bir ses geldi.
“Onu açmayın.”
Herkes bir anda arkasını döndü.
Koridorun sonunda yaşlı bir kadın duruyordu.
Beyaz saçları vardı.
Üzerinde eski bir hemşire üniforması bulunuyordu.
Lina kadına baktı.
Kadının gözleri doğrudan ona kilitlenmişti.
Kadın yavaşça yaklaştı.
“Bu dosyayı açmamanız gerekiyor.”
Umut:
“Neden?”
Kadın cevap vermedi.
Lina bir adım öne çıktı.
“Siz kimsiniz?”
Kadın ona uzun uzun baktı.
Sonra fısıldadı:
“Beni hatırlamıyorsun.”
Lina'nın kaşları çatıldı.
“Ben sizi daha önce hiç görmedim.”
Kadın başını salladı.
“Sen görmedin.”
Bir an durdu.
“Ben seni gördüm.”
Lina'nın kalbi hızlandı.
“Ne zaman?”
Kadın cevap vermeden önce Nare'ye baktı.
Nare'nin yüzü bembeyaz olmuştu.
Kadın:
“On yedi yıl önce.”
Lina dondu.
“Doğduğum gece mi?”
Kadın başını salladı.
“Evet.”
Kenan hemen araya girdi.
“Bizi nereden tanıyorsunuz?”
Kadın ona baktı.
“Sen de oradaydın.”
Kenan'ın yüzündeki ifade değişti.
“Ben bebekken oradaydım zaten.”
Kadın hafifçe başını eğdi.
“Hayır.”
Kenan sustu.
Kadın:
“Senin doğduğun gece iki değil, üç bebek vardı.”
Lina'nın gözleri büyüdü.
Bu cümleyi daha önce duymuş gibi hissetti.
“Ne demek üç bebek?”
Kadın etrafa baktı.
“Burada konuşmamamız gerekiyor.”
Umut:
“Bizi bir yere götürün.”
Kadın başını salladı.
“Hayır.”
“Neden?”
“Çünkü burada hâlâ bizi dinleyen biri olabilir.”
Lina'nın tüyleri diken diken oldu.
“Bizi kim dinliyor?”
Kadın cevap vermedi.
Sadece elindeki eski dosyayı gösterdi.
“Bunu alın.”
Lina dosyayı aldı.
Üzerinde isim yoktu.
Sadece bir tarih yazıyordu.
14 Mart 2009
Lina dosyayı açtı.
İlk sayfada üç doğum kaydı vardı.
Birinci kayıt:
Nare Karadağ — kız bebek
İkinci kayıt:
Nare Karadağ — erkek bebek
Üçüncü kayıt ise...
Boştu.
Lina'nın nefesi kesildi.
“Burada neden isim yok?”
Kadın:
“Çünkü o bebeğin kaydı silindi.”
Kenan:
“Kim sildi?”
Kadın gözlerini Nare'ye çevirdi.
“Bunu annenize sormalısınız.”
Lina Nare'ye döndü.
“Anne?”
Nare ağlamaklı gözlerle dosyaya baktı.
“Ben…”
“Üçüncü bebek kimdi?”
Nare cevap veremedi.
Lina'nın sesi yükseldi.
“Anne!”
Nare gözlerini kapattı.
“Bilmiyorum.”
Kadın hemen:
“Biliyor.”
Nare ona baktı.
“Sen sus.”
Kadının yüzündeki ifade sertleşti.
“Yıllarca sustum.”
Sonra Lina'ya döndü.
“Artık susmayacağım.”
Kadın kendini tanıttı.
“Ben Sevgi.”
Lina dikkatle baktı.
“Sevgi hemşire?”
Kadın başını salladı.
“Evet.”
“Sen o gece görevli miydin?”
“Evet.”
“Peki ne oldu?”
Sevgi hemşire cevap vermeden önce kapının dışına baktı.
Sonra kapıyı kapattı.
“Bana söz verin.”
Umut:
“Ne?”
“Buradan çıkınca kimseye güvenmeyeceksiniz.”
Kenan:
“Ne demek bu?”
“Çünkü o gece olanlar sadece bir bebek değişikliği değildi.”
Lina'nın kalbi hızlandı.
“Ne oldu?”
Sevgi hemşire yavaşça konuşmaya başladı.
“Gece saatlerinde doğumhaneye üç anne getirildi.”
Nare başını kaldırdı.
Lina dikkatle dinliyordu.
“Üç annenin de bebekleri aynı katta kaldı.”
“Sonra?”
“Sonra elektrik kesildi.”
Kenan:
“Elektrik mi?”
“Evet.”
“Ne kadar?”
“Yaklaşık on dakika.”
Sevgi hemşirenin sesi titredi.
“Elektrik geldiğinde bebeklerin yerleri değiştirilmişti.”
Lina'nın gözleri büyüdü.
“Kim yaptı?”
“Bilmiyorum.”
“Yalan.”
“Keşke bilmeseydim.”
Sevgi hemşire dosyanın içinden küçük bir kağıt çıkardı.
“Bunu yıllarca sakladım.”
Kağıtta el yazısıyla birkaç kelime vardı.
Lina okudu.
03.17 — Bebeklerden biri kayıp.
Lina'nın yüzü bembeyaz oldu.
“Bebek kayıp mı?”
Sevgi hemşire başını salladı.
“Evet.”
Kenan:
“Sonra bulundu mu?”
Kadın gözlerini yere indirdi.
“Bulundu.”
Lina:
“Nerede?”
“Başka bir odada.”
“Peki neden kayıp olarak yazdınız?”
Sevgi hemşire cevap vermedi.
Lina:
“Bana söyleyin.”
Kadın sonunda konuştu.
“Çünkü o bebek bulunduğunda bilekliği yoktu.”
Lina'nın kalbi hızlandı.
“Bilekliği yoktu…”
Kadın başını salladı.
“Ve yanında başka bir bebeğin bilekliği vardı.”
Lina hemen fotoğrafı çıkardı.
“Bu fotoğraftaki bebeklerden biri miydi?”
Sevgi hemşire fotoğrafa baktı.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Bu fotoğrafı nereden buldun?”
Lina:
“Meral'den.”
Kadın dondu.
“Meral?”
“Evet.”
Sevgi hemşirenin elleri titremeye başladı.
“Demek sonunda o fotoğrafı buldunuz.”
Umut:
“Sen Meral'i tanıyor musun?”
“Tanıyorum.”
“Şu anda nerede?”
Kadın cevap vermedi.
Lina yaklaştı.
“Lütfen.”
Sevgi hemşire gözlerini kapattı.
“Meral bu hastaneden kendi isteğiyle ayrılmadı.”
Nare'nin yüzü değişti.
“Ne?”
“Meral bir şey öğrendi.”
Lina:
“Ne öğrendi?”
Sevgi hemşire:
“Üçüncü bebeğin kim olduğunu.”
Odadaki herkes sustu.
Lina'nın sesi fısıltıya dönüştü.
“Kimdi?”
Sevgi hemşire cevap vermek üzereydi.
Tam o anda koridordan bir ses geldi.
Tak.
Herkes sustu.
Bir adım sesi.
Sonra bir tane daha.
Sevgi hemşire hızla ışığı kapattı.
“Kimse konuşmasın.”
Lina'nın kalbi göğsünden çıkacak gibiydi.
Ayak sesleri kapının önünde durdu.
Kapının altından bir gölge geçti.
Kenan Lina'nın önüne geçti.
Umut sessizce telefonunu çıkardı.
Gölge birkaç saniye kapının önünde kaldı.
Sonra uzaklaştı.
Ayak sesleri kayboldu.
Sevgi hemşire ışığı tekrar açtı.
Lina:
“Kimdi o?”
“Bilmiyorum.”
Umut:
“Bence biliyorsun.”
Sevgi hemşire ona baktı.
“Bildiğim tek şey şu…”
Kadın masanın üzerindeki dosyayı aldı.
“Bu dosya burada kalamaz.”
Lina:
“Neden?”
“Çünkü içinde üçüncü bebeğin adı var.”
Lina'nın gözleri büyüdü.
“Adı ne?”
Sevgi hemşire dosyayı açtı.
Parmağıyla son sayfayı gösterdi.
Ama sayfanın tam ortası yırtılmıştı.
İsim yoktu.
Sadece bir cümle kalmıştı.
“Bebek, saat 04.12'de...”
Devamı koparılmıştı.
Lina:
“Kim yırttı bunu?”
Sevgi hemşire cevap vermedi.
Sonra çantasından küçük, eski bir anahtar çıkardı.
Anahtarı Lina'nın avucuna bıraktı.
“Bunu Meral bana verdi.”
Lina anahtara baktı.
Üzerinde küçük bir numara vardı.
17
“Bu neyin anahtarı?”
Sevgi hemşire:
“Bilmiyorum.”
“Nasıl bilmiyorsun?”
“Çünkü Meral bana sadece şunu söyledi.”
Lina nefesini tuttu.
“Ne söyledi?”
Sevgi hemşirenin sesi titredi.
“Eğer bir gün Lina gerçeği öğrenirse…”
Bir an durdu.
“Bu anahtarı ona ver.”
Lina'nın gözleri doldu.
“Meral benim adımı biliyordu?”
“Evet.”
“Beni nereden biliyordu?”
Sevgi hemşire cevap vermedi.
Nare yavaşça konuştu.
“Meral seni doğduğun günden beri biliyordu.”
Lina annesine döndü.
“Sen bunu nereden biliyorsun?”
Nare'nin gözlerinden yaş süzüldü.
“Çünkü Meral bana bir şey söylemişti.”
“Ne?”
Nare dudaklarını titreyerek açtı.
“Bebeklerden biri sana ait değil demişti.”
Lina'nın yüzü dondu.
Kenan:
“Ne?”
Nare gözlerini kapattı.
“Bunu yıllarca unutmaya çalıştım.”
Lina geri çekildi.
“Yani sen biliyor muydun?”
“Lina…”
“Biliyordun!”
Nare ağlamaya başladı.
“Tam olarak bilmiyordum.”
“Bana söylemedin.”
“Çünkü korktum.”
“Kimden?”
Nare cevap veremedi.
Sevgi hemşire onun yerine konuştu.
“Benden değil.”
Lina kadına döndü.
Sevgi hemşire yavaşça:
“On yedi yıl önce o gece hastanede olan birinden korktu.”
Lina:
“Kimden?”
Kadın başını kaldırdı.
“Bunu sana şimdi söylersem…”
“Ne olur?”
“Yarın sabaha çıkmadan herkes gerçeği öğrenir.”
Lina'nın kalbi hızlandı.
“Bana söyle.”
Sevgi hemşire uzun süre Lina'ya baktı.
Sonunda ağzını açtı.
“Üçüncü bebeğin annesi…”
Tam o anda kapının dışından bir telefon sesi duyuldu.
Herkes irkildi.
Sevgi hemşire sustu.
Telefon sesi kesildi.
Birkaç saniye sonra Lina'nın telefonu titredi.
Ekrana baktı.
Bilinmeyen numaradan bir mesaj gelmişti.
Mesajda yalnızca tek bir cümle vardı:
“Eski hemşireye güvenme.”
Lina'nın gözleri büyüdü.
Sevgi hemşire mesajı gördüğünde yüzündeki kan çekildi.
Çünkü ikinci bir mesaj daha geldi.
“Çünkü o geceyi hatırlayan tek kişi o değil.”
Lina telefonu yavaşça indirdi.
Sevgi hemşire gözlerini kapattı.
Ve fısıldadı:
“Hayır…”
Kenan:
“Ne oldu?”
Sevgi hemşire cevap vermedi.
Sadece Lina'nın elindeki 17 numaralı anahtara baktı.
“Onu buldunuz.”
Lina:
“Kimi?”
Sevgi hemşirenin gözlerinden yaş süzüldü.
“Gerçeğin kapısını.”
Lina anahtarı sıkıca avucunda tuttu.
Artık emindi.
Meral'in kaybolması tesadüf değildi.
Fotoğraf tesadüf değildi.
Üçüncü bebek tesadüf değildi.
Ve on yedi yıl önce yaşanan o gece...
Hâlâ bitmemişti.