O Gece

Lina o gece uyuyamadı.
Gözlerini her kapattığında aynı görüntü karşısına çıkıyordu.
Hastanenin eski koridoru...
Loş ışıklar...
Yan yana duran iki bebek...
Ve biraz ileride, kucağında başka bir bebeği tutan Meral.
Sonra Sevgi'nin sözleri geliyordu aklına.
“Üçüncü bir bebek vardı.”
Lina yatağında doğruldu.
Odanın karanlığında birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapmadan oturdu. Sonra komodinin üzerinde duran anahtara baktı.
17.
Anahtar küçüktü. Eski, çizilmiş ve kararmıştı. Üzerindeki 17 rakamı ise hâlâ belirgindi.
Lina anahtarı eline aldı.
Soğuktu.
Parmaklarının arasında çevirdi.
“Ne açıyorsun sen?” diye fısıldadı.
Cevap yoktu.
Ama içindeki huzursuzluk gittikçe büyüyordu.
Sevgi'nin verdiği anahtarın Meral'e ait olduğunu söylemesi bir yana, asıl korkutucu olan başka bir şeydi.
Meral bu anahtarı neden saklamıştı?
Ve daha önemlisi...
Neden Lina'ya vermişti?
Sabah olduğunda Lina kahvaltıya indiğinde herkes çoktan masadaydı.
Nare sessizce çayını karıştırıyor, Kaan gazeteye bakıyormuş gibi yapıyor ama aslında hiçbir şey okumuyordu. Kenan'ın gözleri ise doğrudan Lina'nın üzerindeydi.
“Uyudun mu?” diye sordu Kenan.
Lina sandalyeye oturdu.
“Hayır.”
“Ben de.”
Lina ona baktı.
“Sen niye uyumadın?”
Kenan cevap vermeden önce birkaç saniye sustu.
“Çünkü dün gece Sevgi'nin söyledikleri kafamdan çıkmadı.”
Masadaki herkes sustu.
Umut elindeki telefonu masaya bıraktı.
“Benim de.”
Lina anahtarı cebinden çıkarmadı.
Henüz onlara söylemek istemiyordu.
Ama Nare bir anda ona baktı.
“Lina.”
“Efendim?”
“Dün gece odana çıktığında bir şey gördün mü?”
Lina'nın kaşları çatıldı.
“Ne görmem gerekiyordu?”
Nare gözlerini kaçırdı.
“Hiç.”
Bu cevap Lina'nın dikkatini daha da çekti.
“Anne?”
Nare başını kaldırdı.
“Ne?”
“Sen bir şey biliyorsun.”
Kaan hemen araya girdi.
“Lina, herkes yorgun. Dün yaşananlar—”
“Hayır.”
Lina bu kez daha sert konuştu.
“Artık kimse bana ‘sonra anlatırız’ demesin.”
Masadaki herkes sustu.
“On yedi yıl boyunca herkes bir şey saklamış. Meral bir şey saklamış. Sevgi bir şey saklamış. Hastanede birileri bir şey saklamış. Şimdi de siz bir şey saklıyorsunuz.”
Kenan yavaşça başını salladı.
“Lina haklı.”
Nare derin bir nefes aldı.
“Ben her şeyi bilmiyorum.”
“Peki ne biliyorsun?”
Nare'nin gözleri doldu.
“Bazı şeyleri hatırlıyorum.”
Lina'nın kalbi hızlandı.
“Ne gibi?”
Nare cevap vermeden önce Kaan'a baktı.
Kaan başını hafifçe eğdi.
Sanki artık saklamanın anlamı olmadığını kabul etmişti.
Nare ellerini birbirine kenetledi.
“O gece... hastanede bir elektrik kesintisi olmuş.”
Lina dondu.
“Sevgi de söyledi.”
“Hayır,” dedi Nare. “Sadece elektrik kesilmedi.”
Masadaki herkes ona döndü.
“Ne oldu?”
Nare'nin sesi titriyordu.
“Bir ses duydum.”
“Nasıl bir ses?”
“Bebek ağlaması.”
Lina'nın boğazı düğümlendi.
“Zaten bebekler ağlıyordu.”
“Hayır.”
Nare başını salladı.
“Bu farklıydı.”
O gece...
On yedi yıl önce...
Hastanenin üçüncü katında koridorlar normalden daha sessizdi.
Gece yarısını geçmişti.
Nare doğumdan sonra yorgun bir şekilde odasında yatıyordu. Kucağına henüz bebeğini almamıştı. Doktorlar işlemleri tamamlamaya çalışıyordu.
Kaan koridorda bekliyordu.
Her birkaç dakikada bir doğumhanenin kapısına bakıyordu.
Sonunda bir hemşire dışarı çıktı.
“Bebeğiniz iyi.”
Kaan'ın yüzüne büyük bir rahatlama yayıldı.
“Anne?”
“O da iyi.”
Kaan derin bir nefes aldı.
Tam hemşire uzaklaşacakken hastanenin ışıkları titredi.
Bir kez.
İki kez.
Sonra...
Her yer karardı.
Koridoru karanlık kapladı.
Kaan olduğu yerde kaldı.
“Ne oluyor?”
Birileri koridorda bağırmaya başladı.
“Jeneratör neden devreye girmedi?”
“Sigortaya bakın!”
“Telefonların ışığını açın!”
Karanlığın içinde ayak sesleri birbirine karıştı.
Ve birkaç saniye sonra...
Bir bebek ağlaması duyuldu.
Sonra ikinci.
Sonra üçüncü.
Kaan başını kaldırdı.
Üç farklı yönden ağlama sesi geliyordu.
O anda bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu.
“Üç bebek...” diye fısıldadı Lina.
Nare başını salladı.
“Evet.”
“Benim doğduğum gece üç bebek mi vardı?”
“Evet.”
“Peki üçüncü bebeğin annesi kimdi?”
Nare sustu.
Lina'nın kalbi daha hızlı atmaya başladı.
“Anne?”
Nare'nin gözlerinden yaş süzüldü.
“Bilmiyorum.”
Lina sandalyesinden kalktı.
“Nasıl bilmiyorsun?”
“Çünkü o gece herkes birbirine karışmıştı.”
“Bebeği doğuran kişinin kim olduğunu bilmiyor musunuz?”
“Biliyorduk.”
“Sonra?”
Nare cevap veremedi.
Kaan konuştu.
“Sonra kayıtlar değişti.”
Lina'nın yüzü bembeyaz oldu.
“Ne demek kayıtlar değişti?”
“Bazı kayıtlar silindi.”
“Kim sildi?”
“Bilmiyoruz.”
“Kim değiştirdi?”
“Bilmiyoruz.”
Lina öfkeyle ayağa kalktı.
“Yeter!”
Kenan onun koluna dokundu.
“Lina...”
“Hayır!”
Lina gözyaşlarını tutmaya çalışıyordu.
“Bir insanın doğduğu gece nasıl bu kadar çok şey kaybolabilir?”
Kimse cevap vermedi.
Çünkü herkesin aklında aynı soru vardı.
O gece...
Elektrikler yaklaşık on üç dakika boyunca kesilmişti.
On üç dakika.
Ama o on üç dakika, üç ailenin hayatını değiştirmişti.
Koridorda acil durum ışıkları yanmıyordu.
Hemşireler ellerindeki küçük fenerlerle çalışıyordu.
Bebeklerin bulunduğu bölümde ise tam bir karmaşa vardı.
Meral o sırada koridordaydı.
Sevgi de oradaydı.
Ve bir başka kişi daha...
Meral'in daha sonra yıllarca adını söylemekten kaçındığı biri.
Meral, bebeklerin bulunduğu bölüme girdiğinde üç küçük yatağın yan yana durduğunu gördü.
Birinde Nare'nin bebeği vardı.
Birinde başka bir annenin bebeği.
Üçüncü yatakta ise...
etiket yoktu.
Meral birkaç saniye boyunca dondu.
“Bu bebeğin bilekliği nerede?”
Sevgi ona baktı.
“Az önce vardı.”
“Nasıl yani?”
“Bilmiyorum.”
Meral bebeği kucağına aldı.
Bebek ağlıyordu.
Tam o sırada arka taraftan bir kadın sesi geldi.
“Onu yerine bırak.”
Meral döndü.
Karanlıkta yüzünü seçemediği biri kapının yanında duruyordu.
“Sen kimsin?”
Cevap gelmedi.
Meral bebeği daha sıkı tuttu.
“Bu bebeğin bilekliği yok.”
Kadın bir adım attı.
“Bırak onu.”
“Hayır.”
“Bırak dedim.”
Meral geri çekildi.
“Bu bebeğe ne yaptınız?”
Kadın sustu.
Sonra sadece tek bir cümle söyledi.
“Bazen bir çocuğun kime ait olduğunu bilmemek daha güvenlidir.”
Meral'in yüzü gerildi.
“Ne demek bu?”
Kadın cevap vermeden koridorun karanlığına karıştı.
Meral peşinden gitmek istedi.
Ama o anda bebeğin ağlaması yükseldi.
Ve Meral bebeğin bileğindeki küçük işareti fark etti.
Bilekliğin altında, kalemle yazılmış tek bir sayı vardı.
17.
Lina anahtara baktı.
17
Birden nefesi kesildi.
Cebinden anahtarı çıkardı.
Masaya bıraktı.
Herkes anahtara baktı.
Kenan öne eğildi.
“Bu ne?”
“Sevgi verdi.”
Umut hemen doğruldu.
“Bunu neden daha önce söylemedin?”
“Bilmiyorum.”
Nare anahtarı gördüğü anda yüzünün rengi değişti.
“Bu...”
Lina ona baktı.
“Ne?”
Nare'nin gözleri anahtardan ayrılmıyordu.
“Bu numarayı daha önce gördüm.”
“Ne zaman?”
“Doğduğun gece.”
Odadaki hava bir anda ağırlaştı.
Lina'nın sesi neredeyse çıkmadı.
“Nerede gördün?”
Nare cevap vermekte zorlandı.
“Bebeğin bilekliğinde.”
Lina dondu.
Kenan da Nare'ye baktı.
“Benim bilekliğimde mi?”
Nare başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Lina'nın kalbi duracak gibi oldu.
“Benimkinde mi?”
Nare cevap vermedi.
Bu sessizlik yeterliydi.
Öğleden sonra herkes yeniden eski hastaneye gitmeye karar verdi.
Sevgi'nin anlattıkları yetmiyordu.
Lina anahtarı cebine koydu.
“17 numaralı anahtar neyi açıyor öğrenmemiz lazım.”
Umut başını salladı.
“Ben hastanenin eski planlarını araştıracağım.”
Selim de onlara katılmak istedi.
Lale ise evde kalacağını söyledi.
Kenan Lina'nın yanından ayrılmadı.
“Bu sefer yalnız gitmeyeceksin.”
Lina ona baktı.
“Zaten yalnız gitmiyorum.”
“Ben yine de yanında olacağım.”
Lina hafifçe gülümsedi.
“Tamam.”
Fakat hastaneye vardıklarında beklemedikleri bir şey oldu.
Eski arşiv bölümünün kapısı açıktı.
Dün kapalıydı.
Umut kapının önünde durdu.
“Bunu kim açtı?”
Kimse cevap vermedi.
Lina yavaşça içeri girdi.
Tozlu raflar...
Eski dosyalar...
Yıpranmış klasörler...
Ve en arkada, duvarda küçük metal bir dolap.
Dolabın üzerinde tek bir numara vardı.
17.
Lina'nın nefesi kesildi.
Anahtarı çıkardı.
Kenan hemen arkasında durdu.
“Lina, bekle.”
Ama Lina anahtarı çoktan kilide sokmuştu.
Anahtar döndü.
Klik.
Kapak açıldı.
İçeride sadece bir dosya vardı.
Üzerinde hiçbir isim yoktu.
Sadece bir tarih:
14 Mart 2009.
Lina dosyayı eline aldı.
Tam açacağı sırada koridorun diğer ucundan bir ses geldi.
Ayak sesleri.
Yavaş.
Düzenli.
Yaklaşıyordu.
Kenan fısıldadı:
“Birisi geliyor.”
Umut kapıya yöneldi.
Ama kimse görünmedi.
Ayak sesleri bir anda kesildi.
Lina dosyaya baktı.
Sonra dosyanın içinden küçük, eski bir fotoğraf düştü.
Fotoğrafı yerden aldı.
Gözleri büyüdü.
Fotoğrafta üç bebek vardı.
Üçü de aynı odadaydı.
Fakat bu kez farklı bir şey vardı.
Fotoğrafın arka tarafında el yazısıyla tek bir cümle yazıyordu:
“Biri yanlış aileye verildi.”
Lina'nın elleri titremeye başladı.
Kenan fotoğrafa baktı.
“Bu...”
Lina cevap veremedi.
Çünkü fotoğrafın sağ alt köşesinde bir isim vardı.
Meral Yalçın.
Ve ismin hemen altında başka bir not:
“O geceyi gören son kişi.”
Tam o sırada Lina'nın telefonu çaldı.
Bilinmeyen numara.
Herkes sustu.
Lina telefona baktı.
Aramayı açtı.
Karşı taraftan birkaç saniye boyunca sadece nefes sesi geldi.
Sonra bir kadın konuştu.
“Dosyayı buldunuz.”
Lina'nın kalbi hızlandı.
“Siz kimsiniz?”
“Bunu gerçekten öğrenmek istiyor musun?”
“Evet.”
Kadın kısa bir sessizlikten sonra konuştu.
“Öyleyse bu gece evden çıkma.”
Lina'nın yüzü gerildi.
“Neden?”
Kadın fısıldadı:
“Çünkü o geceyi hatırlayan tek kişi Sevgi değil.”
Telefon kapandı.
Lina birkaç saniye boyunca telefonu kulağında tuttu.
Sonra yavaşça indirdi.
Kenan ona baktı.
“Ne dedi?”
Lina cevap vermeden önce elindeki fotoğrafa baktı.
Üç bebek.
Üç yatak.
Bir karanlık koridor.
Ve yıllardır saklanan bir gerçek.
Lina sonunda fısıldadı:
“Bizi biri ayırmış.”
Kenan'ın yüzü değişti.
“Ne?”
Lina fotoğrafı ona uzattı.
“Doğduğumuz gece... birileri kimin hangi aileye gideceğine karar vermiş.”
Umut fotoğrafı eline aldı.
“Bu imkânsız.”
Lina başını salladı.
“Hayır.”
Gözleri doldu.
“Artık hiçbir şeyin imkânsız olduğunu düşünmüyorum.”
Ve o anda, arşivin kapısının dışından çok hafif bir ses duyuldu.
Bir anahtar sesi.
Klik.
Herkes aynı anda kapıya döndü.
Kapı yavaşça kapandı.
Ve Lina'nın zihninde tek bir cümle yankılandı:
O gece bitmemişti.
Sadece on yedi yıl boyunca beklemişti.