Karabiber

Ertesi sabah ev her zamankinden daha sakindi.

Lina mutfağa indiğinde Nare kahvaltı hazırlıyordu.

Kenan ise masada oturmuş telefonuna bakıyordu.

Lina sandalyeyi çekip yanına oturdu.

“Günaydın.”

Kenan telefonundan başını kaldırdı.

“Günaydın, ikiz.”

Lina gülümsedi.

“Bana alışmaya başladın.”

“Alışmak mı?”

“Evet.”

Kenan başını iki yana salladı.

“On yedi yıl seni beklemişim. Birkaç günde alışmam zor.”

Lina gülerek ona baktı.

“Bunu nereden biliyorsun? Belki benden nefret edeceksin.”

“İmkânsız.”

“Daha dün tanıştık sayılır.”

“Bazı insanlar için bir gün yeter.”

Lina'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

Tam o sırada Nare masaya kahvaltılıkları koydu.

“Bugün ikiniz de evde misiniz?”

Kenan:

“Benim planım yok.”

Lina da başını salladı.

“Benim de.”

Nare önlerine tabakları koydu.

“Güzel. Birlikte vakit geçirirsiniz.”

Kenan gülümsedi.

“Zaten bunu yapıyoruz.”

Lina ekmeğinden bir parça aldı.

Tam yiyecekken durdu.

Burnuna farklı bir koku gelmişti.

“Anne?”

Nare ona baktı.

“Efendim?”

“Bu ne?”

Nare elindeki baharat kavanozuna baktı.

“Karabiber.”

Lina'nın yüzü bir anda değişti.

“Onu kaldırır mısın?”

Nare şaşırdı.

“Ne oldu?”

“Karabiber bana dokunuyor.”

Kenan aynı anda konuştu.

“Bana da.”

Masada bir anda sessizlik oldu.

Nare elindeki kavanozu yavaşça bıraktı.

Lina Kenan'a baktı.

Kenan da ona.

“Senin de mi?”

Kenan başını salladı.

“Evet.”

“Nasıl yani?”

“Karabiber yiyemiyorum.”

Lina şaşkınlıkla ona baktı.

“Ben de.”

Nare'nin yüzündeki ifade değişti.

Kavanozu hemen masadan kaldırdı.

“Tamam. Bundan sonra evde kullanmayız.”

Lina onun sesindeki garipliği fark etti.

“Anne?”

“Ne?”

“Neden öyle baktın?”

Nare kısa bir süre sustu.

“Hiç.”

Ama yüzündeki ifade “hiç” demiyordu.

---

Kahvaltıdan sonra Lina odasına çıktı.

Kenan da arkasından geldi.

“Lina.”

Lina döndü.

“Ne oldu?”

“Karabiber meselesi.”

Lina'nın yüzü ciddileşti.

“Ben de onu düşünüyordum.”

“Çocukluğumdan beri karabibere alerjim var.”

“Benim de.”

“Annem sana bunu biliyor muydu?”

Lina başını salladı.

“Hayır.”

“Benim ailem de seninkini bilmiyordu.”

“Biliyorum.”

Kenan birkaç saniye sustu.

“Bu biraz garip.”

“Çok garip.”

Lina yatağın kenarına oturdu.

“Belki tesadüftür.”

Kenan başını salladı.

“Olabilir.”

Ama ikisi de bunun sıradan bir tesadüf olmadığını hissediyordu.

---

Öğleye doğru Nare eski dolapları düzenlemeye başladı.

Lina salondan onu izliyordu.

Nare'nin elleri bir kutuya geldiğinde durdu.

Kutunun üzerinde eski bir tarih yazıyordu.

2009.

Lina hemen ayağa kalktı.

“Anne.”

Nare kutuya baktı.

“Efendim?”

“Bu ne?”

Nare kutuyu kapatmaya çalıştı.

“Eski şeyler.”

Lina yaklaştı.

“2009 mu?”

Nare cevap vermedi.

Kenan da salona geldi.

“Ne oluyor?”

Lina kutuyu gösterdi.

“Eski bir kutu.”

Kenan kutuya baktı.

“Biz doğduğumuz yıl.”

Nare'nin yüzü gerildi.

“Evet.”

Lina kutuyu açmak istedi.

Nare elini üzerine koydu.

“Lina.”

“Ne var içinde?”

“Bazı eski eşyalar.”

“Bizim mi?”

Nare sustu.

Kenan sordu:

“Bizim?”

Nare sonunda başını salladı.

“Evet.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Görebilir miyiz?”

Nare uzun süre düşündü.

Sonra kutuyu masaya bıraktı.

“Tamam.”

Kutunun içinde küçük kıyafetler, eski hastane belgeleri ve birkaç fotoğraf vardı.

Lina bir fotoğraf aldı.

Fotoğrafta iki bebek vardı.

Biri Lina'ydı.

Diğeri Kenan.

İkisi yan yana yatıyordu.

Lina gülümsedi.

“Bizi birlikte çekmişler.”

Kenan fotoğrafa baktı.

“Çok küçükmüşüz.”

“Tabii ki.”

Kenan güldü.

“Ben daha yakışıklıymışım.”

Lina ona baktı.

“Hiç sanmıyorum.”

Kenan fotoğrafı elinden aldı.

“Kesinlikle.”

Lina gülerek fotoğrafı geri çekti.

Sonra kutunun içinde küçük bir kâğıt gördü.

Kâğıdın üzerinde el yazısıyla birkaç kelime vardı.

“Beslenme notu: Karabiber verilmemeli.”

Lina'nın gülümsemesi kayboldu.

“Bu ne?”

Kenan hemen yanına geldi.

“Ne yazıyor?”

Lina kâğıdı ona uzattı.

Kenan okudu.

İkisi de sustu.

Nare'nin yüzü bembeyaz oldu.

Lina yavaşça sordu:

“Bu kimin?”

Nare cevap vermedi.

Kenan kâğıdın altındaki yazıya baktı.

“İki isim var.”

Lina eğildi.

Kâğıdın altında iki küçük not bulunuyordu.

Bebek 17 — karabiber tüketmemeli.

Bebek 18 — karabiber tüketmemeli.

Lina'nın kalbi hızlandı.

Kenan ona baktı.

“İkimiz.”

Lina başını salladı.

“Evet.”

Nare gözlerini kapattı.

“Bunu bilmiyordum.”

Lina şaşkınlıkla ona döndü.

“Nasıl bilmiyordun?”

“Doğumdan sonraki kayıtların çoğu hastanede kaldı.”

Kenan kâğıdı elinde tutuyordu.

“Demek doğduğumuzda bile aynı şey vardı.”

Lina fısıldadı:

“Karabiber.”

---

Akşam olduğunda Lina ve Kenan mutfakta oturuyordu.

Önlerinde iki tabak vardı.

İkisinde de aynı yemek bulunuyordu.

Ama karabiber yoktu.

Kenan tabağına baktı.

“Garip.”

“Ne?”

“Bir baharatın bizi bu kadar birbirimize bağlayacağını düşünmezdim.”

Lina güldü.

“Biz zaten birbirimize bağlıyız.”

Kenan ona baktı.

“Doğru.”

Lina bir süre sustu.

“Belki başka şeyler de vardır.”

“Ne gibi?”

“Çocukken sevdiğimiz şeyler.”

Kenan düşündü.

“Ben çilekli dondurma seviyorum.”

Lina'nın gözleri büyüdü.

“Ben de.”

Kenan güldü.

“Bu tesadüf olabilir.”

“Ben resim yapmayı seviyorum.”

“Ben de çizim yapmayı seviyorum.”

Lina şaşırdı.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

İkisi de birbirine baktı.

Bir süre sonra Kenan:

“Belki de yıllardır birbirimizi tanımadan birbirimize benzediğimiz şeyleri taşıyorduk.”

Lina'nın gözleri doldu.

“Belki.”

---

O gece Lina, odasında eski kâğıdın fotoğrafına bakıyordu.

Bebek 17 — karabiber tüketmemeli.

Bebek 18 — karabiber tüketmemeli.

Telefonu çaldı.

Ela'ydı.

Lina açtı.

“Efendim?”

“Uyuyor muydun?”

“Hayır.”

“Bir şey buldum.”

Lina doğruldu.

“Ne?”

“Eski belgeleri tekrar inceliyordum.”

“Ne buldun?”

Ela'nın sesi ciddileşti.

“Sen ve Kenan doğduğunuzda hastanede tutulan sağlık notlarından birinde karabiber alerjisinden bahsediliyor.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Biz de bugün onu bulduk.”

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Demek sadece DNA testi değil.”

Lina düşündü.

“Ne demek istiyorsun?”

“Biyolojik bağınızı gösteren başka küçük ayrıntılar da var.”

Lina pencereye baktı.

“Evet.”

“Lina?”

“Efendim?”

“Bence bu önemli.”

Lina hafifçe gülümsedi.

“Bence de.”

---

Ertesi sabah Kenan Lina'nın kapısını çaldı.

Lina kapıyı açtı.

“Ne oldu?”

Kenan elinde iki küçük paket tutuyordu.

“Bunlar ne?”

“Çikolata.”

Lina gülümsedi.

“Karabiberli değil umarım.”

“Kontrol ettim.”

“Emin misin?”

“Üç kere.”

Lina güldü.

Kenan paketlerden birini ona uzattı.

“Artık senin alerjini de düşünmem gerekiyor.”

Lina paketi aldı.

“Ben de seninkini.”

Kenan başını salladı.

“Biliyor musun?”

“Ne?”

“Eskiden karabiber yüzünden bir sürü şey yiyemezdim.”

“Ben de.”

“Şimdi ise garip bir şekilde hoşuma gidiyor.”

Lina şaşırdı.

“Neden?”

“Çünkü artık karabiber görünce seni düşünüyorum.”

Lina'nın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

“Ben de seni.”

Kenan ona sarıldı.

Lina da kardeşine sarıldı.

On yedi yıl boyunca birbirlerinden ayrı büyümüşlerdi.

Ama şimdi küçücük bir ayrıntı bile aralarındaki bağı yeniden kuruyordu.

Bir baharat.

Bir alerji.

İki aynı sağlık notu.

Ve aynı kan.

Lina gözlerini kapattı.

Belki de hayat onları ayırmıştı.

Ama bedenleri bile onları birbirinden tamamen ayırmayı başaramamıştı.

Çünkü bazı bağlar, insanlar onları bilmeden çok önce kurulmuştu.

Ve Lina ile Kenan'ın bağı da böyleydi.

On yedi yıl boyunca birbirlerinden uzak kalmışlardı.

Ama şimdi her küçük ayrıntı onlara aynı şeyi hatırlatıyordu:

Onlar ikizdi.

Ve artık hiçbir şey onları yeniden ayıramazdı.