Kayıtlar

Lina, eve döndüklerinden beri odasından çıkmamıştı.
Yatağının üzerinde oturuyor, hastanede gördükleri dosyayı düşünüyordu.
İki ayrı bebek kaydı.
Bu dört kelime zihninden çıkmıyordu.
İki ayrı bebek.
Aynı tarih.
Aynı hastane.
Aynı saat aralığı.
Ve üstü çizilmiş bir kayıt.
Lina telefonu eline aldı.
Kenan'a mesaj yazdı.
Lina:
Uyumadın, değil mi?
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
Kenan:
Hayır.
Lina:
Ben de.
Kenan:
Bugün gördüklerimizi düşünüyorum.
Lina kısa bir süre ekrana baktı.
Lina:
Ben de.
Kenan:
Kenan:
Yarın hastaneye tekrar gidelim mi?
Lina hemen cevap verdi.
Lina:
Gidelim.
Telefonu bıraktı.
Ama içindeki huzursuzluk geçmedi.
Ertesi sabah Lina erkenden uyandı.
Kahvaltıya indiğinde Kenan çoktan hazırlanmıştı.
Nare masanın başında oturuyordu.
Lina içeri girince Nare başını kaldırdı.
— Günaydın.
— Günaydın.
Lina sandalyesine oturdu.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonunda Lina dayanamadı.
— Anne.
Nare ona baktı.
— Hastaneye tekrar gideceğiz.
Nare'nin yüzündeki ifade değişti.
— Neden?
— Kayıtları görmek istiyoruz.
Nare bir süre sessiz kaldı.
— Lina...
— Sadece ne olduğunu anlamaya çalışıyoruz.
Kenan da konuşmaya katıldı.
— Dün iki ayrı bebek kaydı olduğunu söylediler.
Nare gözlerini kapattı.
— Biliyorum.
Lina şaşırdı.
— Sen biliyor muydun?
Nare cevap vermedi.
Bu sessizlik Lina'nın içine oturdu.
— Anne?
Nare sonunda başını kaldırdı.
— Bazı şeyleri ben de yıllardır anlamaya çalışıyorum.
Lina'nın sesi yumuşadı.
— O zaman birlikte öğrenelim.
Nare uzun süre ona baktı.
Sonra başını salladı.
— Tamam.
Hastaneye vardıklarında bu kez arşiv bölümüne doğrudan gittiler.
Dünkü görevli onları görünce şaşırdı.
— Tekrar geldiniz.
Lina:
— Evet. Dün bazı kayıtlar gördük.
Görevli başını salladı.
— Hatırlıyorum.
— Daha fazla kayıt var mı?
Görevli:
— Birkaç dosya daha buldum.
Lina'nın kalbi hızlandı.
Görevli arşivin arka bölümüne geçti ve kısa süre sonra üç dosyayla geri döndü.
Dosyaları masaya bıraktı.
— Bunlar aynı güne ait.
Lina sandalyeye oturdu.
Kenan yanına geçti.
İlk dosya açıldı.
Nare'nin adı.
Doğum tarihi.
İkiz gebelik.
İki bebeğin doğumu.
Her şey normal görünüyordu.
İkinci dosya açıldı.
Bu kez başka bir anne adı vardı.
Lina o ismi tanımıyordu.
Ama doğum tarihi aynıydı.
Kenan kaşlarını çattı.
— Bu başka bir bebek.
Görevli başını salladı.
— Evet.
Lina:
— Kız mı?
— Evet.
Lina'nın kalbi hızlandı.
— O bebeğin adı ne?
Görevli sayfaya baktı.
— İlk kayıtta isim kısmı boş.
Lina:
— Sonradan yazılmış mı?
Görevli sayfayı çevirdi.
— Sonradan başka bir isim eklenmiş.
Lina eğildi.
Yazı oldukça silikti.
Ama isim okunabiliyordu.
Ela.
Lina nefesini tuttu.
Kenan ona baktı.
İkisi de konuşmadı.
Bir süre sonra Lina fısıldadı.
— Ela...
Aynı anda doğmuşlardı.
Aynı hastanedeydiler.
Ve kayıtların içinde üç bebek vardı.
Lina.
Kenan.
Ela.
Görevli başka bir sayfa açtı.
— Burada daha ilginç bir şey var.
Lina hemen yaklaştı.
Sayfanın üzerinde üç isim bulunuyordu.
Fakat yanlarında bulunan oda numaraları karışıktı.
Lina:
— Oda numaraları neden farklı?
Görevli:
— Çünkü doğumdan sonra bebekler farklı odalara alınmış.
Kenan:
— Peki sonra?
Görevli parmağıyla bir satırı gösterdi.
— Burada bebek teslim kaydı var.
Lina'nın kalbi hızlandı.
— Ne yazıyor?
Görevli okudu.
— “Bebek, anneye teslim edildi.”
Lina:
— Hangi bebek?
Görevli sustu.
Sonra sayfaya daha dikkatli baktı.
— Burada isim yazmıyor.
— Nasıl yani?
— Sadece oda numarası var.
Lina'nın yüzü düştü.
— Yani bebeğin kim olduğu belli değil mi?
Görevli:
— Kayıtta öyle görünüyor.
Kenan:
— Bu normal mi?
Görevli cevap vermeden önce düşündü.
— Bu kadar eski kayıtlar için kesin konuşamam.
Lina sayfaya bakmaya devam etti.
Sonra bir şey fark etti.
— Burada bir imza var.
Görevli:
— Evet.
— Kimin imzası?
Görevli imzayı inceledi.
— Hemşire imzası.
Lina:
— Adı?
Görevli:
— Altında sadece soyadının baş harfi görünüyor.
Lina:
— Fotoğraftaki kadın olabilir mi?
Görevli:
— Bunu söylemek için daha fazla bilgi lazım.
Hastaneden çıkarken Lina'nın zihni tamamen karışmıştı.
Arabaya bindiklerinde kimse konuşmadı.
Bir süre sonra Kenan:
— Ela'nın kaydı burada.
Lina başını salladı.
— Evet.
— Demek ki onun da burada doğduğu kesin.
— Zaten bunu biliyorduk.
Kenan:
— Ama şimdi kayıtlarda da gördük.
Lina camdan dışarı baktı.
— Asıl soru başka.
— Ne?
Lina ona döndü.
— Bizi birbirimizden nasıl ayırdılar?
Kenan cevap vermedi.
Çünkü ikisinin de cevabını bilmediği soru buydu.
Akşam Lina odasına çıktığında fotoğrafı masaya koydu.
Yanına hastaneden çektiği notları bıraktı.
Üç isim.
Üç bebek kaydı.
İki oda.
Birbirine benzeyen tarihler.
Ve bir hemşire imzası.
Lina kalemini eline aldı.
Bir kâğıdın ortasına büyük harflerle yazdı:
17 YIL ÖNCE
Altına üç isim yazdı:
Lina
Kenan
Ela
Sonra üçünün arasına çizgiler çekmeye başladı.
Bir noktada durdu.
Ela'nın yanına küçük bir soru işareti koydu.
Sonra kendi adının yanına.
Karadağ.
Bir süre o kelimeye baktı.
Artık Karadağ soyadı ona yabancı gelmiyordu.
Ama hâlâ tam olarak kendisininmiş gibi de hissettirmiyordu.
Kâğıdın en altına tek bir cümle yazdı:
“Bizi kim ayırdı?”
Kalemi bıraktı.
Tam o sırada telefonuna mesaj geldi.
Kenan'dı.
Kenan:
Bir şey buldum.
Lina'nın kalbi hızlandı.
Lina:
Ne?
Kenan'ın cevabı geldi.
Kenan:
Yarın sana göstereceğim.
Lina telefonu elinden bıraktı.
Bu kez uyumaya çalışmadı.
Çünkü artık biliyordu.
Geçmişleri sandığından çok daha karmaşıktı.