Aileyle Tanışma

Lina, doktorun söylediği sözlerden sonra olduğu yerde kalakalmıştı.
Sanki zaman durmuştu.
Etraftaki sesleri duyamıyor, odadaki insanları göremiyordu. Sadece doktorun söylediği o cümle zihninde dönüp duruyordu:
“Hastanede gerçekten bir karışıklık yaşanmış.”
Lina birkaç saniye boyunca kıpırdamadan durdu.
Gerçek miydi bu?
On yedi yıldır bildiği hayat... Bir anda yalan mı olmuştu?
Üvey annesi Selma, Lina'nın koluna hafifçe dokundu.
— Lina?
Lina tepki vermedi.
Selma bu kez onu hafifçe dürttü.
— Lina, kızım...
Lina bir anda kendine geldi. Gözlerini kırpıştırarak etrafına baktı.
Karşısındaki kadın ona dikkatlice bakıyordu.
Lina'nın gerçek annesi...
Kadın, birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra yumuşak bir sesle konuşmaya başladı.
— Kızım...
Lina'nın kalbi sıkıştı.
Bu kelimeyi ondan duymak garipti.
Kadın devam etti:
— Biliyorum, her şey çok hızlı oldu. Belki şu an hiçbirini anlamlandırmak kolay değil. Ama... ailemizle tanışmak ister misin?
Lina hemen başını iki yana salladı.
— Hayır.
Cevabı hiç düşünmeden çıkmıştı.
— Ben... şu an bunu yapamam.
Gerçek annesi bir şey söylemek üzereyken Selma araya girdi.
— Lina, belki onlara bir şans vermelisin.
Lina annesine baktı.
— Anne, ben daha ne olduğunu bile anlamadım.
— Biliyorum kızım. Ama belki onları tanıdıkça bazı şeyler daha kolay olur.
Lina tekrar karşısındaki aileye baktı.
Hepsi ona bakıyordu.
Onları tanımıyordu.
Ama onlar onun gerçek ailesiydi.
En azından DNA sonucu bunu söylüyordu.
Lina derin bir nefes aldı.
— Şimdi olmaz.
Gerçek annesinin yüzündeki ifade biraz düştü ama başını salladı.
— Peki. Ne zaman hazır hissedersen.
Lina birkaç saniye düşündü.
— Bana üç gün verin.
Ailesi bunu kabul etti.
Fakat yalnızca Lina'nın gerçek ailesi için değil, diğer taraf için de bu üç gün önemliydi.
Çünkü Selma ve Sinan da yıllardır büyüttükleri kızları Lina'nın biyolojik ailesiyle tanıştığı gibi, kendi biyolojik kızlarıyla tanışmak istiyorlardı.
Bu yüzden herkesin aynı yerde, fakat farklı masalarda oturup birbirleriyle konuşmasına karar verildi.
---
Üç gün sonra...
Lina hazırlanırken aynanın karşısında uzun süre kendisine baktı.
Bugün tanışacağı insanlar onun gerçek ailesiydi.
Ama Lina için gerçek aile ne demekti?
Onu büyüten insanlar mı?
Yoksa kan bağı olan insanlar mı?
Bu sorunun cevabını henüz bilmiyordu.
Hazırlandıktan sonra ailesiyle birlikte kafeye gittiler.
İçeri girdiklerinde diğer aile çoktan gelmişti.
Karadağ ailesinin bütün üyeleri oradaydı.
Lina onları görünce bir an duraksadı.
Herkesin bakışları ona çevrilmişti.
Bazıları meraklıydı.
Bazıları şaşkındı.
Bazılarıysa bu duruma pek sıcak bakmıyor gibiydi.
Özellikle ağabeyleri...
Yeni tanıştıkları birine hemen güvenmeleri kolay değildi.
Aileler farklı masalara oturdu.
Bir tarafta Lina'nın biyolojik ailesi, diğer tarafta ise yıllardır birlikte yaşadığı ailesi vardı.
İlk konuşmayı gerçek annesi başlattı.
— Öncelikle kendimizi tanıtalım, dedi.
Sonra tek tek aile üyelerini Lina'ya anlatmaya başladı.
Lina sessizce dinliyordu.
Her yeni isim, onun için yeni bir hikâyeydi.
Sonunda sıra Lina'ya geldi.
Gerçek annesi gülümseyerek ona baktı.
— Şimdi sıra sende.
Lina biraz çekinerek konuşmaya başladı.
— Ben Lina.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Resim çizmeyi çok seviyorum. Bir de gitar çalıyorum.
Kendisinden bahsederken sesi yavaş yavaş rahatladı.
Ama yine de karşısındaki insanların gözlerinin üzerinde olduğunu hissediyordu.
Bir süre daha konuştular.
Lina, ailesini tanımaya çalışıyordu.
Onlar da Lina'yı tanımaya çalışıyordu.
Fakat her şey hâlâ çok yeniydi.
Bir süre sonra gerçek annesi Lina'ya baktı.
— Lina, istersen bir süre bizimle kalabilirsin.
Lina'nın yüzü bir anda değişti.
— Hayır.
Kadın şaşırdı.
— Neden?
— Ben sizin evinizde kalmak istemiyorum.
Lina'nın sesi kararlıydı.
Tam o sırada ailenin en büyük oğlu konuştu.
— Lina, sen reşit değilsin.
Lina ona döndü.
— Evet, değilim. Ama bu benim sizinle yaşamak istediğim anlamına gelmiyor.
Ağabeyi sakin bir şekilde devam etti.
— Yasal olarak da durum biraz farklı. Reşit olmadığın için biyolojik ailenle kalman gerekiyor.
Lina'nın yüzündeki ifade sertleşti.
— Ben yine de istemiyorum.
Masada kısa bir sessizlik oluştu.
Lina artık daha fazla dayanamadı.
Sandalyeden kalktı.
— Ben gidiyorum.
Kimse cevap veremeden kafeden çıktı.
Selma ve Sinan birbirlerine baktılar.
Kendi biyolojik kızlarıyla konuşmaları çoktan bitmişti.
Onlar da hemen Lina'nın peşinden çıktılar.
— Lina, bekle!
Lina durmadı.
Arkasından gelen seslere rağmen yürümeye devam etti.
Selma ona yetişmeye çalıştı.
— Kızım, lütfen bizimle konuş.
Lina hiçbir şey söylemedi.
Ne Selma'ya...
Ne Sinan'a...
Ne de arkasından gelen diğerlerine.
Sadece eve gitmek istiyordu.
Çünkü artık kafasının içinde cevaplanması gereken çok fazla soru vardı.
Ve Lina, o gün boyunca hiçbirine cevap vermeye hazır değildi.