İki Bebek

Kapı kapanmıştı.

Lina, kapının önünde birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldı.

Kimse konuşmuyordu.

Arşivin içindeki sessizlik, dışarıdaki koridorun sessizliğinden bile daha ağırdı. Az önce duydukları anahtar sesi hâlâ Lina'nın kulaklarında çınlıyordu.

Klik.

Birisi kapıyı dışarıdan kilitlemişti.

Kenan kapıya koştu.

“Geri çekilin.”

Omzuyla kapıya yüklendi.

Kapı açılmadı.

Bir kez daha denedi.

Sonra üçüncü kez.

“Kilitlemişler.”

Umut hemen telefonunu çıkardı.

“Güvenliği arıyorum.”

Telefonunu kulağına götürdü.

Bir süre bekledi.

Sonra kaşlarını çattı.

“Çekmiyor.”

Selim telefonuna baktı.

“Benimki de.”

Lina'nın elindeki fotoğraf titriyordu.

Fotoğraftaki üç bebeğe bakıyordu.

Birinci bebek.

İkinci bebek.

Üçüncü bebek.

Ve fotoğrafın arkasındaki cümle:

Biri yanlış aileye verildi.

Lina'nın zihninde tek bir soru vardı.

Hangisi?

---

Yaklaşık on dakika sonra koridordan bir ses geldi.

Anahtarın kilitte dönme sesi.

Kapı açıldı.

Karşılarında hastanenin güvenlik görevlilerinden biri duruyordu.

“İyi misiniz?”

Umut hemen öne çıktı.

“Bizi buraya kim kilitledi?”

Güvenlik görevlisi şaşkınlıkla baktı.

“Ben kilitlemedim.”

“Kapı dışarıdan kilitliydi.”

“Biliyorum.”

“Nasıl biliyorsunuz?”

Adam bir an sustu.

“Çünkü kapının kilitlendiğini kameradan gördüm.”

Herkes birbirine baktı.

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Kamerada kim vardı?”

Güvenlik görevlisi başını iki yana salladı.

“Yüzünü göremedik.”

“Nasıl yani?”

“Koridorun kamerası çalışıyordu ama görüntü çok eski ve kalitesiz. Kişinin yüzü görünmüyor.”

Umut sertçe sordu:

“Kadın mı erkek mi?”

“Bilmiyoruz.”

Lina bir anda araya girdi.

“Boyu?”

Güvenlik görevlisi düşündü.

“Orta boylu.”

“Üzerinde ne vardı?”

“Siyah bir mont.”

Lina'nın aklına hemen dün geceki telefon görüşmesi geldi.

“Dosyayı buldunuz.”

Aynı kişi miydi?

Bilmiyordu.

Ama artık bunun tesadüf olmadığı kesindi.

---

Eve döndüklerinde kimse odasına çıkmadı.

Salonun ortasındaki büyük masanın üzerine eski fotoğrafı koydular.

Herkes fotoğrafın etrafında toplandı.

Nare fotoğrafa bakar bakmaz yüzünü çevirdi.

Lina bunu fark etti.

“Anne.”

Nare cevap vermedi.

“Anne, fotoğrafa bak.”

“Lina...”

“Bak.”

Nare yavaşça başını kaldırdı.

Gözleri fotoğraftaki bebeklerden birine takıldı.

Bir süre öylece kaldı.

Sonra fısıldadı:

“Bu benim bebeğim.”

Lina'nın nefesi kesildi.

“Hangisi?”

Nare parmağını fotoğraftaki ilk bebeğe doğru uzattı.

“Bu.”

Lina fotoğrafı kendine çekti.

“Emin misin?”

“Evet.”

“Onu gerçekten hatırlıyor musun?”

Nare başını salladı.

“Hayır.”

Lina şaşırdı.

“Nasıl hem hatırlamıyorsun hem benim olduğunu biliyorsun?”

Nare gözlerini kapattı.

“Bebeğimi hiç görmedim.”

Bu söz salonda ağır bir sessizlik yarattı.

“Ne?”

“Doğduğun gece seni kucağıma hemen vermediler.”

Lina'nın yüzü değişti.

“Bana ne zaman verdiler?”

Nare gözlerini açtı.

“Elektrikler geldikten sonra.”

“Peki o zamana kadar?”

“Bilmiyorum.”

“Nasıl bilmiyorsun?”

“Çünkü bana bebeğin başka odada olduğunu söylediler.”

Lina yutkundu.

“Ve sonra?”

Nare'nin sesi titredi.

“Sonra seni getirdiler.”

Kenan fotoğrafa yaklaştı.

“Anne...”

Nare ona baktı.

“Ne?”

“Beni ilk gördüğünde ne yaptın?”

Nare gözlerini kaçırdı.

“Senin olduğunu düşündüm.”

Kenan kaşlarını çattı.

“Düşündün mü?”

Nare sustu.

Lina bu kelimeye takılmıştı.

Düşündüm.

Eğer bir anne bebeğinin kendi çocuğu olduğundan emin olamıyorsa...

O gece gerçekten ne olmuştu?

---

Lina fotoğrafı masanın üzerine koydu.

“İki bebeği birbirinden nasıl ayırmışlar?”

Umut cevap verdi.

“Bilekliklerle.”

“Bileklikler değiştirildiyse?”

Kimse konuşmadı.

Lina'nın gözleri fotoğrafa kaydı.

“İki bebeğin bileklikleri değiştirildiyse...”

Kenan cümleyi tamamladı.

“İki aile yanlış bebeği almış olabilir.”

Lina ona baktı.

“Evet.”

Nare'nin yüzü bembeyaz oldu.

“Hayır.”

Lina ona döndü.

“Anne?”

“Hayır.”

“Ne oldu?”

Nare başını salladı.

“Ben bebeğimi gördüğümde...”

Sustu.

“Ne?”

“Bebeğin bileğinde kırmızı bir iz vardı.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Ne izi?”

“İnce bir çizgi.”

Kenan kendi bileğine baktı.

“Bende yok.”

Lina da bileğine baktı.

“Bende de yok.”

Nare başını salladı.

“Çünkü o iz gerçek değildi.”

Lina dondu.

“Ne demek?”

“Bebeğin bileğine kırmızı bir kalemle küçük bir işaret çizilmişti.”

Umut hemen sordu:

“Kim çizmiş?”

“Bilmiyorum.”

“Sen gördün mü?”

“Evet.”

“Sonra?”

Nare gözlerini kapattı.

“Sonra hemşire bebeği tekrar aldı.”

Lina'nın zihninde bir şey yerine oturmaya başladı.

Bileklikler.

İşaretler.

Üç bebek.

Elektrik kesintisi.

Ve Meral.

---

Lina o gece odasında eski fotoğrafı tekrar inceledi.

Fotoğrafı telefonuyla büyüttü.

Bebeklerin yüzleri seçilmiyordu.

Ama yatakların üzerinde küçük numaralar vardı.

Birinci yatak:

17

İkinci yatak:

18

Üçüncü yatak:

19

Lina'nın kaşları çatıldı.

“17... 18... 19...”

Telefonunun ekranına daha da yaklaştı.

Üçüncü yatağın yanında küçük bir dosya duruyordu.

Dosyanın üzerinde bir isim vardı.

Lina görüntüyü büyütmeye çalıştı.

Harflerin çoğu bulanıktı.

Ama ilk iki harf seçiliyordu.

Me...

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Meral mi?”

Tam o anda kapısı çalındı.

Kenan içeri girdi.

“Uyumadın mı?”

“Hayır.”

Kenan yatağın kenarına oturdu.

“Ben de.”

Lina telefonu ona uzattı.

“Şuna bak.”

Kenan fotoğrafa baktı.

“Ne var?”

“Üçüncü yatağın yanında bir dosya var.”

“Üzerinde ne yazıyor?”

“Meral olabilir.”

Kenan birkaç saniye baktı.

“Evet.”

Lina derin bir nefes aldı.

“Peki Meral neden bebeklerin yanında?”

Kenan cevap veremedi.

Lina fotoğrafın arkasındaki yazıyı tekrar okudu.

Biri yanlış aileye verildi.

“Bence Meral bunu sonradan yazmadı.”

“Nasıl yani?”

“Fotoğraf çekildiği sırada bir şey biliyordu.”

Kenan başını kaldırdı.

“Bunu nereden çıkarıyorsun?”

“Çünkü fotoğrafın arkasında sadece bir cümle yok.”

“Başka ne var?”

Lina fotoğrafı çevirdi.

Köşede çok küçük bir yazı daha vardı.

Daha önce fark etmemişti.

“İki bebek aynı anda çıkarıldı.”

Kenan'ın yüzü değişti.

“Ne?”

Lina yazıya baktı.

“İki bebek aynı anda odadan çıkarılmış.”

“Kim çıkarmış?”

“Bilmiyorum.”

“Peki nereye götürülmüş?”

Lina başını salladı.

“Bilmiyorum.”

Kenan fotoğrafı eline aldı.

“Belki kayıtlar vardır.”

“Arşivde.”

“Evet.”

Lina ayağa kalktı.

“Yarın tekrar gideceğiz.”

Kenan da ayağa kalktı.

“Birlikte.”

---

Ertesi sabah hastaneye gittiklerinde Sevgi onları kapıda bekliyordu.

Lina onu görünce durdu.

“Bizi bekliyor muydunuz?”

Sevgi başını salladı.

“Evet.”

“Neden?”

“Çünkü dün gece ne bulduğunuzu biliyorum.”

Lina'nın gözleri büyüdü.

“Bizi izliyor musunuz?”

“Hayır.”

“O zaman nereden biliyorsunuz?”

Sevgi'nin yüzü ciddileşti.

“Çünkü o fotoğrafı daha önce gördüm.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Nerede?”

“On yedi yıl önce.”

“Kimdeydi?”

“Meral'de.”

Lina hemen yaklaştı.

“Meral nerede?”

Sevgi gözlerini kaçırdı.

“Bilmiyorum.”

“Bunu herkes söylüyor.”

“Çünkü gerçekten bilmiyorum.”

“Peki fotoğrafı neden Meral taşıyordu?”

Sevgi uzun süre sustu.

Sonunda konuştu.

“Çünkü o fotoğrafı çeken kişi Meral değildi.”

Lina'nın yüzü değişti.

“Kim çekti?”

Sevgi cevap vermedi.

Kenan öne çıktı.

“Kim?”

Sevgi'nin gözleri doldu.

“Bilmiyorum.”

“Biliyorsunuz.”

Sevgi başını kaldırdı.

“Hayır.”

Sonra çok yavaş bir şekilde ekledi:

“Ama fotoğraftaki iki bebeğin kim olduğunu biliyorum.”

Lina'nın kalbi hızlandı.

“Kim?”

Sevgi ona baktı.

“Biri sensin.”

Lina nefesini tuttu.

“Diğeri?”

Sevgi'nin bakışları Kenan'a döndü.

“Diğeri... Kenan.”

Kenan birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Lina şaşkınlıkla Sevgi'ye baktı.

“İki bebek biz miyiz?”

Sevgi başını salladı.

“Evet.”

“Peki üçüncü bebek?”

Sevgi'nin yüzü bir anda değişti.

Sanki bu soruyu duymaktan korkuyordu.

“Üçüncü bebeğin kim olduğunu söyleyemem.”

“Neden?”

“Çünkü onun kim olduğunu öğrenirseniz...”

Sevgi sustu.

“Ne olur?”

Sevgi Lina'ya baktı.

“On yedi yıl önce yapılan değişikliğin nedenini de öğrenirsiniz.”

Lina'nın sesi titredi.

“Ne değişikliği?”

Sevgi cevap vermedi.

Tam arkasını dönüp uzaklaşacakken Lina kolundan tuttu.

“Bir dakika!”

Sevgi durdu.

“Bana sadece bir şey söyleyin.”

“Ne?”

“Ben ve Kenan gerçekten o gece aynı yerde miydik?”

Sevgi gözlerini kapattı.

“Evet.”

“Yan yana mıydık?”

“Evet.”

“Peki sonra?”

Sevgi'nin sesi fısıltıya dönüştü.

“Sonra iki bebek birbirinden ayrıldı.”

Lina'nın gözleri doldu.

“Kim ayırdı?”

Sevgi cevap vermeden önce etrafa baktı.

Sonra çok alçak bir sesle konuştu:

“Bunu yapan kişi hastaneden biri değildi.”

Lina dondu.

“Ne?”

“Bize dışarıdan geldi.”

“Kim?”

Sevgi'nin yüzünde korku belirdi.

“Bilmiyorum.”

“Yalan söylüyorsunuz.”

“Hayır.”

“Öyleyse neden korkuyorsunuz?”

Sevgi'nin gözleri Lina'nın arkasındaki koridora kaydı.

“Çünkü o kişi hâlâ yaşıyor.”

Lina yavaşça arkasına döndü.

Koridor boştu.

Ama yerde küçük bir zarf vardı.

Kimse oraya zarf bırakıldığını görmemişti.

Lina zarfı aldı.

Üzerinde sadece iki kelime yazıyordu:

İKİ BEBEK.

Zarfı açtı.

İçinden eski bir hastane bilekliği çıktı.

Üzerinde bir isim yoktu.

Sadece bir numara vardı.

18.

Lina bilekliği elinde tuttu.

Sonra arkasındaki küçük yazıyı fark etti.

“Yanlış olan bebek değil.”

Lina'nın nefesi kesildi.

Cümlenin altında ise tek bir tarih vardı:

14 Mart 2009.

Ve Lina o anda anladı.

Mesele yalnızca iki bebeğin karıştırılması değildi.

Birileri o gece bilinçli olarak iki bebeği birbirinden ayırmıştı.

Ve üçüncü bebeğin kimliği hâlâ saklanıyordu.

Lina bilekliği avucunun içinde sıktı.

Kenan yanına geldi.

“Ne yazıyor?”

Lina ona baktı.

Gözlerinde korku vardı.

“Bence bizi değiştirmediler.”

Kenan'ın yüzü gerildi.

“Ne demek istiyorsun?”

Lina'nın sesi titredi.

“Bence bizi özellikle ayırdılar.”

Koridorun sonunda bir kapı yavaşça kapandı.

Ve ikisinin de bilmediği şey şuydu:

O gece iki bebek kaybolmamıştı.

İki bebek, birilerinin istediği yere gönderilmişti.

Ama üçüncü bebek...

Hiçbir zaman kayıtlara geçmemişti.