İki Aile Arasında

Lina eve geldiği anda hiçbir şey söylemeden odasına çıktı.
Arkasından gelen sesleri duyuyordu ama kimseye dönüp bakmadı.
Odasına girer girmez kapıyı kapattı ve kilitledi.
Sırtını kapıya yaslayıp gözlerini kapattı.
Az önce yaşananların hepsi hâlâ gözlerinin önündeydi.
Hastane...
DNA testi...
O yabancı insanlar...
Ve doktorun söylediği o cümle.
“Hastanede gerçekten bir karışıklık yaşanmış.”
Lina başını iki elinin arasına aldı.
— Hayır...
Bunu kabul etmek istemiyordu.
Onu büyüten aile onun ailesiydi.
Annesi Selma'ydı.
Babası Sinan'dı.
Uğur ise kardeşiydi.
Peki şimdi bütün bunlar ne demekti?
Kapının ardından sesler gelmeye başladı.
— Lina?
Cevap vermedi.
— Kızım, lütfen kapıyı aç.
Yine cevap vermedi.
Saatler geçti.
Kapıya gelen herkes Lina'yla konuşmaya çalıştı fakat Lina hiçbirine cevap vermedi.
Ta ki kapının önünden Uğur'un sesi gelene kadar.
— Lina?
Lina sessiz kaldı.
— Benim... Uğur.
Lina gözlerini kapattı.
Uğur bir süre bekledi.
— Seninle konuşmak istiyorum.
Lina sonunda ayağa kalktı.
Kapının kilidini açtı.
Uğur içeri girdi.
Lina tekrar yatağına oturdu. Uğur da yanına oturdu.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonunda Uğur sessizliği bozdu.
— Ablam...
Lina ona baktı.
— Ben ne olursa olsun senin kardeşinim, değil mi?
Lina'nın gözleri doldu.
— Tabii ki.
Uğur başını eğdi.
— O zaman sen de ne olursa olsun benim ablamsın.
Lina'nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
— Evet.
Birbirlerine sarıldılar.
Bir süre öylece kaldılar.
Lina için hiçbir şey çözülmemişti ama en azından Uğur'un söyledikleri ona biraz olsun iyi gelmişti.
Bir süre sonra Uğur odadan çıktı.
Lina ise yatağından kalktı.
Banyoya gidip soğuk duşun altına girdi.
Soğuk su yüzünden akarken gözlerini kapattı.
Kafasının içindeki düşünceleri susturmaya çalışıyordu.
Ama ne kadar uğraşırsa uğraşsın aynı soru aklına geliyordu:
“Ben kimim?”
Duştan çıktıktan sonra üzerini değiştirdi, saçlarını kuruttu ve aynanın karşısında kendisine baktı.
Yüzü yorgundu.
Gözleri ağlamaktan kızarmıştı.
Derin bir nefes aldı ve odasından çıktı.
Merdivenlerden aşağı indiğinde Selma ve Sinan salonda oturuyordu.
Lina onları görünce birkaç saniye durdu.
Sonra yanlarına gitti.
Selma hemen ayağa kalktı.
— Lina...
Lina annesine baktı.
— Konuşmak istiyorum.
Selma ve Sinan sessizce oturdular.
Lina da karşılarına geçti.
Uzun bir konuşma yaptılar.
Lina onlara aklındaki soruları sordu.
Nasıl olduğunu, ne zamandır bildiklerini ve bundan sonra ne olacağını konuştu.
Selma ile Sinan da bildikleri her şeyi Lina'ya anlatmaya çalıştı.
Konuşmanın sonunda Lina'nın kafası hâlâ karışıktı.
Ama en azından içindekileri biraz olsun söyleyebilmişti.
— Ben sizi bırakmak istemiyorum, dedi Lina.
Selma'nın gözleri doldu.
— Biz de seni bırakmayacağız.
Lina başını eğdi.
Bir süre sessiz kaldıktan sonra ayağa kalktı.
— Ben biraz odama çıkacağım.
Selma başını salladı.
— Tamam kızım.
Lina yeniden odasına çıktı.
Yatağına uzandı.
Tavana bakarak uzun süre düşündü.
Bir tarafta onu büyüten ailesi vardı.
Diğer tarafta ise artık biyolojik ailesi olduğunu bildiği insanlar...
İki aile.
İki hayat.
Ve kendisi ikisinin tam ortasındaydı.
Tam gözlerini kapatacakken telefonunun ekranı yandı.
Yeni mesaj.
Lina telefonu eline aldı.
Mesajın kimden geldiğini görünce bir an durdu.
Annesi.
Lina ekrana birkaç saniye boyunca baktı.
Mesajı açmak için parmağını ekrana götürdü.
Ve tam o anda...