Hastane

Lina, elindeki fotoğrafa bakmayı bırakamıyordu.

Fotoğrafın köşesinde duran kadın...

Yüzü tam olarak görünmüyordu.

Ama elindeki dosya netti.

İki bebeğin isimleri yazılıydı.

Lina fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.

— Kenan...

Kenan yatağın kenarına oturdu.

— Efendim?

— Bu fotoğrafın nerede çekildiğini bulmamız lazım.

Kenan bir süre fotoğrafa baktı.

— Hastanede.

— Evet. Ama hangi hastanede?

Kenan düşündü.

— Bizi doğduğumuz hastanede doğurmuşlardı, değil mi?

Lina başını salladı.

— Annem orada doktordu.

İkisi de sustu.

Aynı anda aynı şeyi düşünmüşlerdi.

Hastane.

Belki cevaplar oradaydı.

Belki o gün neler olduğunu öğrenebilirlerdi.

Lina fotoğrafı albümün arasına koydu.

— Yarın gidelim mi?

Kenan hiç düşünmeden cevap verdi.

— Gidelim.

---

Ertesi sabah Lina erkenden uyandı.

Üzerine rahat bir kıyafet giydi.

Saçlarını topladı ve çantasına telefonunu, çizim defterini ve fotoğrafı koydu.

Fotoğrafı birkaç saniye elinde tuttu.

Sonra çantasının küçük cebine yerleştirdi.

Aşağı indiğinde Kenan çoktan hazırdı.

— Günaydın.

— Günaydın.

Kenan Lina'nın çantasına baktı.

— Fotoğraf yanında mı?

— Evet.

— Güzel.

Tam kapıya yönelmişlerdi ki Nare onları gördü.

— Nereye gidiyorsunuz?

Lina durdu.

Kenan annesine baktı.

— Hastaneye.

Nare'nin yüzündeki ifade bir anda değişti.

Lina bunu hemen fark etti.

— Bir şey bakacağız, dedi.

Nare birkaç saniye sessiz kaldı.

— Neden?

Lina çantasından fotoğrafı çıkardı.

— Bunu bulduk.

Nare fotoğrafı görünce sustu.

Fotoğrafı eline aldı.

Uzun uzun baktı.

— Nereden buldunuz bunu?

Kenan cevap verdi.

— Eski albümden.

Nare'nin parmakları fotoğrafın kenarında hafifçe sıkıldı.

Lina bunu fark etti.

— Anne, bu fotoğraftaki kadın kim?

Nare fotoğrafa baktı.

— Bilmiyorum.

Lina şaşırdı.

— Bilmiyor musun?

— Fotoğrafta yüzü görünmüyor.

— Ama hastanede olduğunu biliyorsun.

Nare bir süre cevap vermedi.

Sonra:

— Hastanede o zamanlar çok fazla insan vardı.

Lina'nın kafası daha da karıştı.

— Ama dosya onun elinde.

Nare fotoğrafa tekrar baktı.

— Bazen hemşireler ve çalışanlar bebeklerin kayıtlarıyla ilgilenirdi.

Kenan araya girdi.

— Peki o gün başka kimler vardı?

Nare başını kaldırdı.

— Bunu neden öğrenmek istiyorsunuz?

Lina sakin bir sesle cevap verdi.

— Çünkü geçmişimizi bilmek istiyoruz.

Nare'nin yüzündeki ifade yumuşadı.

— Biliyorum.

Sonra fotoğrafı Lina'ya geri verdi.

— Ama bazı şeyler çok eski.

Lina:

— Eski olması onları önemsiz yapmaz.

Nare birkaç saniye kızına baktı.

Sonunda derin bir nefes aldı.

— Haklısın.

Kaan da salona geldi.

Nare ona baktı.

— Hastaneye gitmek istiyorlar.

Kaan kısa bir süre düşündü.

— Ben de geleyim.

Kenan:

— Gerek yok.

— Neden?

— Sadece birkaç şey öğrenip döneceğiz.

Kaan'ın bakışları Lina'ya kaydı.

— Emin misiniz?

Lina başını salladı.

— Evet.

Nare bir süre düşündükten sonra:

— O zaman ben de geliyorum.

---

Hastanenin kapısından içeri girdiklerinde Lina'nın içinde garip bir his oluştu.

Burası sıradan bir hastane gibi görünüyordu.

Doktorlar koridorlarda yürüyor, hemşireler bir odadan diğerine geçiyor, hastalar bekleme alanlarında oturuyordu.

Ama Lina için burası sıradan değildi.

On yedi yıl önce burada doğmuştu.

Burada hayatının ilk dakikalarını geçirmişti.

Ve yine burada hayatını değiştirecek bir hata yapılmıştı.

Lina yürürken Nare'nin yanında olduğunu fark etti.

— Anne?

— Efendim?

— Ben burada doğduğumda sen de burada mıydın?

Nare gülümsedi.

— Evet.

— Her şeyi hatırlıyor musun?

Nare birkaç saniye düşündü.

— Her şeyi değil.

Lina başını eğdi.

— Keşke hatırlasaydın.

Nare onun elini tuttu.

— Ben seni hatırlıyorum.

Lina annesine baktı.

Bu cümle ona yetmişti.

En azından şimdilik.

---

Nare onları hastanenin eski bölümüne götürdü.

Koridor diğer bölümlere göre daha sessizdi.

Duvarlarda eski tabelalar vardı.

Lina etrafına bakıyordu.

Bir noktada durdu.

— Burası mı?

Nare başını salladı.

— Evet.

Lina'nın kalbi hızlandı.

— Doğum yaptığın yer?

— Evet.

Kenan da etrafa bakıyordu.

— Hiçbir şey hatırlamıyorum.

Lina gülümsedi.

— Ben de.

Nare önlerindeki kapıyı gösterdi.

— O zamanlar burası doğum bölümüydü.

Lina kapıya baktı.

Kapının yanında küçük bir tabela vardı.

Arşiv.

Lina'nın gözleri tabelada kaldı.

— Arşiv mi?

Nare başını salladı.

— Eski kayıtların bir kısmı orada tutuluyor.

Kenan hemen:

— O zaman girelim.

Nare:

— Her kayıt herkese açık değil.

Lina:

— Bizim kayıtlarımız?

Nare bir an sustu.

— Onları isteme hakkınız olabilir.

Lina bu cümleye takıldı.

Olabilir.

Neden kesin değildi?

---

Arşiv bölümündeki görevli Nare'yi görünce onu tanıdı.

— Nare Hanım?

Nare gülümsedi.

— Merhaba.

Görevli Lina ve Kenan'a baktı.

— Bunlar...

Nare kısa bir duraksamadan sonra:

— Çocuklarım.

Görevlinin bakışları değişti.

Lina bunu fark etti.

Görevli:

— Anladım.

Nare:

— On yedi yıl önceki doğum kayıtlarına bakmak istiyoruz.

Görevli biraz şaşırdı.

— Hangi tarih?

Nare tarihi söyledi.

Görevli bilgisayarın başına geçti.

Bir süre ekranı inceledi.

Sonra kaşlarını çattı.

— Bir dakika.

Lina ve Kenan birbirlerine baktı.

Görevli birkaç kez klavyeye bastı.

— Bu tarih çok eski.

Nare:

— Evet.

— Kayıtların bir kısmı dijital değil.

Kenan:

— Peki?

Görevli:

— Eski dosyalara bakmam gerekiyor.

Lina'nın kalbi hızlandı.

— Bakabilir misiniz?

Görevli Nare'ye baktı.

Nare başını salladı.

— Lütfen.

Görevli ayağa kalktı.

— Birkaç dakika sürebilir.

---

Beklerken Lina koridordaki sandalyelerden birine oturdu.

Kenan yanına oturdu.

— Sence ne bulacağız?

Lina başını salladı.

— Bilmiyorum.

— Korkuyor musun?

Lina düşündü.

— Biraz.

— Ben de.

Bir süre sessiz kaldılar.

Sonra Kenan:

— Ne çıkarsa çıksın beraber bakacağız.

Lina ona baktı.

— Söz mü?

— Söz.

Lina gülümsedi.

— Söz.

Tam o sırada görevli geri geldi.

Elinde eski bir dosya vardı.

Dosyanın kapağı yıpranmıştı.

Üzerinde tarih yazıyordu.

Lina'nın doğum tarihi.

Lina ayağa kalktı.

Görevli dosyayı masanın üzerine bıraktı.

— Kayıt bu.

Nare dosyaya baktı.

Lina'nın gözleri dosyadan ayrılmıyordu.

Görevli:

— Fakat bir sorun var.

Lina'nın içi ürperdi.

— Ne sorunu?

Görevli dosyayı açtı.

— Bu dosyada iki ayrı bebek kaydı görünüyor.

Kenan:

— İki ayrı bebek mi?

Görevli başını salladı.

— Evet.

Lina'nın kalbi hızla atmaya başladı.

— Ama biz ikiziz.

Görevli:

— Biliyorum. Fakat kayıtlarda aynı saat aralığında doğmuş iki farklı kız çocuğuna ait bilgiler var.

Nare bir anda ayağa kalktı.

— Ne?

Görevli sayfaları çevirdi.

— Bir dakika...

Sonra bir sayfada durdu.

— Burada da bir düzeltme yapılmış.

Lina masaya yaklaştı.

— Ne yazıyor?

Görevli sayfayı gösterdi.

Eski yazının üzeri çizilmişti.

Altına yeni bilgiler eklenmişti.

Lina yazıyı okumaya çalıştı.

Ama bazı yerler silinmişti.

— Bu neden düzeltilmiş?

Görevli:

— Bilmiyorum.

Kenan:

— Kim düzeltmiş?

Görevli dosyaya baktı.

Sonra:

— İmza var.

Lina:

— Kimin?

Görevli imzaya baktı.

— Çok silik.

Lina eğildi.

İmzanın yanında bir tarih vardı.

Aynı gün.

Lina'nın nefesi kesildi.

— Yani...

Cümlesini tamamlayamadı.

Kenan onun elini tuttu.

Nare ise sessizce dosyaya bakıyordu.

Yüzündeki ifade değişmişti.

Sanki yıllardır hatırlamak istemediği bir şey, yeniden karşısına çıkmıştı.

---

Görevli başka bir sayfa açtı.

— Burada hemşire isimleri var.

Lina hemen sordu:

— Fotoğraftaki kadını bulabilir miyiz?

Görevli:

— Hangi kadın?

Lina çantasından fotoğrafı çıkardı.

Fotoğrafı masaya koydu.

Görevli fotoğrafa baktı.

Sonra tekrar baktı.

— Bu fotoğraf...

— Tanıyor musunuz?

Görevli cevap vermedi.

Fotoğrafı eline aldı.

— Bu kadın burada çalışıyordu.

Lina'nın kalbi duracak gibi oldu.

— Kim?

Görevli fotoğrafı biraz daha inceledi.

— Tam emin değilim.

Lina:

— Ama tanıdınız.

Görevli başını kaldırdı.

— Yüzünü net göremiyorum.

Kenan:

— İsmini biliyor musunuz?

Görevli dosyaya baktı.

— Eski personel listesine bakmam gerekir.

Lina sabırsızlandı.

— Bakabilir misiniz?

Görevli:

— Bugün değil. Arşivin diğer kısmına erişmem gerekiyor.

Lina hayal kırıklığıyla nefes verdi.

Ama en azından artık bir şey biliyorlardı.

Fotoğraftaki kadın gerçekten hastanede çalışmıştı.

---

Hastaneden çıkarken Lina sessizdi.

Kenan yanında yürüyordu.

Nare birkaç adım önlerindeydi.

Kaan ise arada bir dönüp onlara bakıyordu.

Lina hastanenin kapısından çıktığında arkasına döndü.

Bina aynı binaydı.

Ama artık ona eskisinden farklı görünüyordu.

Çünkü artık biliyordu.

On yedi yıl önce burada yalnızca iki bebek doğmamıştı.

Bir şeyler olmuştu.

Bir kayıt değiştirilmişti.

Birileri bir şey yazmış, sonra üzerini çizmişti.

Ve fotoğraftaki kadın...

O gün oradaydı.

---

Arabaya bindiklerinde Lina sessizliği bozdu.

— Anne?

Nare:

— Efendim?

— Bize doğduğumuz günü gerçekten anlattın mı?

Nare bir an sustu.

Sonra:

— Bildiğim kadarını anlattım.

Lina:

— Peki bilmediğin şeyler var mı?

Nare camdan dışarı baktı.

Uzun süre cevap vermedi.

Sonunda:

— Var.

Lina'nın kalbi hızlandı.

— Ne gibi?

Nare ona döndü.

Gözlerinde yorgun bir ifade vardı.

— O gün hastanede çok fazla şey oldu.

Lina:

— Ne oldu?

Nare cevap vermeden önce gözlerini kapattı.

— Eve gidelim. Sonra konuşuruz.

Araba hareket etti.

Lina arkasına yaslandı.

Kenan ona baktı.

İkisi de aynı şeyi anlamıştı.

Artık sadece geçmişlerini merak etmiyorlardı.

Gerçekten ne olduğunu öğrenmek istiyorlardı.

Lina çantasındaki fotoğrafı çıkardı.

Bir kez daha baktı.

Fotoğrafın köşesindeki kadın...

Ve dosyadaki silik imza...

İkisi de aynı güne aitti.

Lina fotoğrafı yavaşça kapattı.

Aklında tek bir soru vardı:

On yedi yıl önce hastanede gerçekten ne olmuştu?