İki Ev

Lina, telefonunun ekranına bakakalmıştı.
Ela.
Birkaç saniye önce gelen mesaj hâlâ ekranda duruyordu.
“Seninle konuşmamız gereken bir şey var.”
Lina'nın aklından onlarca düşünce geçti.
Ela neden onunla konuşmak istiyordu?
Neden bunu herkesin yanında söylememişti?
Ve en önemlisi, ne söyleyecekti?
Lina parmaklarını telefonun üzerinde gezdirdi.
Bir süre cevap yazmadı.
Sonunda dayanamayarak yazdı:
“Ne hakkında?”
Mesaj gönderildi.
Lina'nın kalbi hızlı hızlı atmaya başladı.
Cevap birkaç dakika sonra geldi.
“Yüz yüze konuşmak istiyorum.”
Lina derin bir nefes aldı.
“Tamam. Ne zaman?”
Ela'nın cevabı kısa oldu.
“Yarın.”
Lina telefonu yatağının üzerine bıraktı.
Tam o sırada kapısı açıldı.
Selma içeri girdi.
— Uyudun mu?
— Hayır.
Selma kızının yanına oturdu.
— Bir şey mi oldu?
Lina bir an tereddüt etti.
Sonra telefonu annesine uzattı.
— Ela mesaj attı.
Selma mesajı okudu.
— Seninle konuşmak istiyor.
— Evet.
— Gitmek ister misin?
Lina başını salladı.
— Evet.
Selma kızının elini tuttu.
— O da senin yaşadıklarının bir kısmını yaşıyor, Lina.
Lina gözlerini yere indirdi.
— Biliyorum.
— Belki birbirinizi en iyi siz anlayabilirsiniz.
Lina sessizce başını salladı.
Ertesi gün Lina, okuldan çıktıktan sonra Karadağların evine gitti.
Kapıyı bu kez Ela açtı.
İkisi birkaç saniye birbirlerine baktı.
— Gel, dedi Ela.
Lina içeri girdi.
Ela onu salona götürmedi.
Bahçeye açılan küçük bir alana geçtiler.
İkisi de oturdu.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonunda Ela konuştu.
— Sana kızgın değilim.
Lina şaşırdı.
— Ben de sana kızgın değilim.
Ela başını eğdi.
— Bazen sana bakınca garip hissediyorum.
— Ben de.
— Çünkü senin yerinde ben büyüdüm.
Lina bu cümleyi duyunca sustu.
Ela devam etti:
— Senin ailenle...
— Senin ailenle, diye düzeltti Lina.
Ela ona baktı.
— Evet.
İkisi de birkaç saniye sustu.
Lina yavaşça konuştu.
— Sanırım ikimiz de aynı şeyin farklı tarafındayız.
Ela başını salladı.
— Evet.
— Seni suçlamıyorum.
— Ben de seni suçlamıyorum.
Lina ilk kez rahat bir nefes aldı.
Belki de Ela ile düşündüğünden daha kolay anlaşabilecekti.
Bir süre daha konuştular.
Okullarından...
Hobilerinden...
Çocukluklarından...
Fakat ikisinin çocuklukları aslında birbirlerinin hayatında geçmişti.
Bu düşünce zaman zaman ikisini de susturuyordu.
Sonunda Ela gülümsedi.
— Sanırım kardeş olmayabiliriz ama arkadaş olabiliriz.
Lina da gülümsedi.
— Bence olabiliriz.
O gün Lina, Ela'nın da en az kendisi kadar kafasının karışık olduğunu anladı.
Belki de bu olayda herkes bir şey kaybetmişti.
——————————————————————
Akşamüstü Lina eve dönmek için hazırlanırken biyolojik annesi yanına geldi.
— Lina.
— Efendim?
— Seninle bir şey konuşmak istiyorum.
Lina ona baktı.
— Tabii.
Kadın birkaç saniye sustu.
— Biliyorum, senin için her şey çok yeni.
— Evet.
— Ama artık buraya daha sık gelmeni istiyorum.
Lina başını salladı.
— Ben de gelmek istiyorum.
Kadının yüzünde büyük bir gülümseme oluştu.
— Gerçekten mi?
— Evet.
Sonra kadın biraz tereddüt ederek devam etti.
— Hatta istersen... bazı günler burada kalabilirsin.
Lina'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Kalmak mı?
— Evet.
Lina bir süre düşündü.
İlk zamanlar bu fikir ona çok uzak gelmişti.
Hatta istememişti.
Ama şimdi...
Bu evde geçirdiği zaman arttıkça buraya karşı hisleri de değişiyordu.
Kenan vardı.
Murat vardı.
Lale vardı.
Diğer kardeşleri vardı.
Ve annesiyle babası...
Lina hâlâ onları tam anlamıyla anne ve baba olarak düşünemiyordu.
Ama artık onları yalnızca yabancı insanlar olarak da görmüyordu.
— Bir süre kalabilirim, dedi sonunda.
Annesinin gözleri doldu.
— Emin misin?
Lina başını salladı.
— Evet. Ama tamamen taşınmak istemiyorum.
— Bunu senden istemiyorum.
Kadın kızının elini tuttu.
— Sadece burada da bir yerin olduğunu bilmeni istiyorum.
Lina başını salladı.
— Tamam.
——————————————————————
O gece eve döndüğünde Selma ve Sinan salonda oturuyordu.
Lina yanlarına gitti.
Selma hemen ayağa kalktı.
— Nasıl geçti?
Lina gülümsedi.
— Güzel.
Sinan ona baktı.
— Ela'yla konuştun mu?
— Evet.
— Nasıl?
— İyi.
Lina koltuğa oturdu.
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra söylemek istediği şeyi söyledi.
— Bazen onların evinde kalmak istiyorum.
Selma'nın yüzündeki ifade değişti.
Ama Lina'nın korktuğu gibi tepki vermedi.
Sadece derin bir nefes aldı.
— Bunu neden istediğini anlıyorum.
Lina annesine baktı.
— Bana kızmadın mı?
Selma'nın gözleri doldu.
— Sana neden kızayım?
— Çünkü orada kalmak istiyorum.
Selma kızının yanına oturdu.
— Lina, sen bizim kızımızsın.
Lina'nın gözleri doldu.
— Ama biyolojik olarak...
Selma onun sözünü kesti.
— Kan bağı her şeyi değiştirmiyor.
Lina annesine sarıldı.
Selma da kızını sıkıca tuttu.
— Nerede olursan ol, bizim evimiz senin evin.
Lina ağlamaya başladı.
— Seni kaybetmekten korkuyorum.
Selma'nın gözlerinden de yaşlar aktı.
— Beni kaybetmeyeceksin.
Birkaç gün sonra Lina tekrar Karadağların evine gitti.
Bu kez yanında küçük bir çanta vardı.
İçinde birkaç kıyafet, telefon şarjı ve çizim defteri bulunuyordu.
Kapıyı açan Kenan, çantayı görünce şaşırdı.
— Bu ne?
Lina gülümsedi.
— Birkaç gün kalacağım.
Kenan'ın yüzü bir anda aydınlandı.
— Gerçekten mi?
— Evet.
— Harika!
Kenan çantayı Lina'nın elinden aldı.
— Ben taşırım.
Lina güldü.
— Daha o kadar da ağır değil.
— Olsun.
Merdivenlerden çıkarken Kenan sürekli konuşuyordu.
— Akşam film izleriz.
— Olur.
— Sonra oyun oynarız.
— Bakalım.
— Sonra—
Lina güldü.
— Bir dakika nefes al.
Kenan da gülmeye başladı.
Lina odasının kapısına geldi.
Kapıyı açtı.
Çantasını yatağın üzerine bıraktı.
Bu kez oda ona tamamen farklı geliyordu.
Birkaç gün önce burası yalnızca boş bir odaydı.
Şimdi ise içinde kendi eşyaları vardı.
Çizim defteri masanın üzerindeydi.
Kıyafetleri dolabın bir köşesine yerleşmişti.
Telefon şarjı yatağın yanındaydı.
Lina odanın ortasında durdu.
Sonra yavaşça gülümsedi.
— Sanırım artık gerçekten benim odam.
Kenan kapının yanında duruyordu.
— Zaten senindi.
Lina ona baktı.
— Ama şimdi biraz daha gerçek.
Kenan başını salladı.
— Hoş geldin.
Bu iki kelime Lina'nın içinde garip bir sıcaklık oluşturdu.
Hoş geldin.
Lina yatağına oturdu.
— Teşekkür ederim.
Akşam olduğunda herkes sofradaydı.
Lina artık masada nereye oturacağını biliyordu.
Kenan'ın yanındaki sandalyeye oturdu.
Murat hemen ona döndü.
— Gerçekten burada mı kalacaksın?
— Evet.
— Kaç gün?
— Birkaç gün.
Murat sevinerek:
— Çok iyi!
Lale gülümsedi.
— O zaman artık seni daha fazla tanıyabileceğiz.
Alp de başını salladı.
— Evet.
Umut ve Selim ise sessizce Lina'ya baktılar.
Lina onların bakışlarını fark etti.
Bu kez kaçmadı.
Gülümsedi.
Umut da hafifçe gülümsedi.
Selim ise başını salladı.
Belki küçük bir şeydi.
Ama Lina için önemliydi.
Yemekten sonra Lina odasına çıktı.
Pencereyi açtı.
Dışarıdan hafif bir rüzgâr geliyordu.
Yatağına uzandı.
Telefonunu eline aldı.
Selma'dan mesaj vardı.
“İyi misin kızım?”
Lina hemen cevap verdi.
“İyiyim anne. Burada kalacağım birkaç gün.”
Bir süre sonra cevap geldi.
“Tamam. Kendine dikkat et. Seni seviyorum.”
Lina'nın gözleri doldu.
“Ben de seni seviyorum.”
Telefonu kapattı.
Tam yatağa uzanacakken kapısı tıklandı.
— Gir.
Kapı açıldı.
Kenan içeri girdi.
— Müsait misin?
— Evet.
Kenan elinde bir şey tutuyordu.
— Bunu sana verecektim.
Lina elindeki küçük kutuya baktı.
— Bu ne?
— Aç.
Lina kutuyu açtı.
İçinden küçük bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta iki bebek vardı.
Lina birkaç saniye fotoğrafa bakakaldı.
Sonra gözleri büyüdü.
— Bunlar...
Kenan başını salladı.
— Biz.
Lina fotoğrafı eline aldı.
İki bebek yan yana yatıyordu.
Birinin yüzünde küçük bir gülümseme vardı.
Diğeri ise uyuyordu.
Lina fotoğrafa uzun uzun baktı.
— Bunu daha önce görmemiştim.
— Ben de sana göstermek istedim.
Lina'nın gözleri doldu.
— Çok küçüğüz.
Kenan güldü.
— Evet.
Lina fotoğrafı göğsüne bastırdı.
— Keşke o zamanları hatırlayabilseydim.
Kenan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Ben de.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra Kenan ayağa kalktı.
— İyi geceler.
— İyi geceler.
Kenan kapıyı kapatıp çıktı.
Lina fotoğrafı tekrar eline aldı.
İki bebek...
Aynı gün...
Aynı hastane...
Aynı aile...
Ve on yedi yıl boyunca birbirlerinden habersiz iki hayat.
Lina fotoğrafı komodinin üzerine koydu.
Sonra yatağına uzandı.
İlk kez başka bir evde uyuyacaktı.
Ama bu kez korkmuyordu.
Çünkü artık bu evde kendisine ait bir oda vardı.
Bir yatağı...
Bir masası...
Bir ailesi...
Ve belki de yavaş yavaş oluşmaya başlayan bir yeri vardı.
Lina gözlerini kapattı.
Fakat uykuya dalmadan önce aklından tek bir düşünce geçti:
“Belki insanın birden fazla evi olabilir.”
Ve o gece Lina, ilk kez yeni evinde uykuya daldı.