Kaçış

Lina gece boyunca bir parkta oturdu.
Hava soğumaya başlamıştı.
Üzerindeki ince mont ona yetmiyordu.
Ama eve dönmek istemiyordu.
Çünkü dönerse herkes ona soru soracaktı.
“Neredeydin?”
“Neden gittin?”
“İyi misin?”
Lina hiçbirini duymak istemiyordu.
Tek istediği biraz yalnız kalmaktı.
Telefonunu tekrar açtı.
Kenan'dan onlarca mesaj vardı.
Son mesajı diğerlerinden farklıydı.
Kenan:
Ne olursa olsun sana kızmayacağım. Sadece iyi olduğunu bilmek istiyorum.
Lina'nın gözleri doldu.
Kenan'a cevap yazmak istedi.
Ama yazamadı.
Telefonu tekrar kapattı.
---
Sabah olduğunda Lina eve dönmek yerine otogara gitti.
Nereye gideceğini bilmiyordu.
Sadece biraz uzaklaşmak istiyordu.
Cebindeki paraya baktı.
Bir süre oturdu.
Sonra telefonunu çıkardı.
Haritayı açtı.
Şehirden uzaklaşabileceği bir yer düşündü.
Ama hiçbir yere karar veremedi.
Çünkü aslında kaçmak istediği yer bir şehir değildi.
Kafasının içiydi.
Lina gözlerini kapattı.
Belki de geri dönmeliydi.
Ama sonra Nare'nin susuşu geldi aklına.
Umut'un söyledikleri.
Değiştirilmiş kayıtlar.
Meral'in kayboluşu.
Ve yıllardır kendisinden saklanan hayatı...
Lina ayağa kalktı.
Bir otobüse bindi.
Nereye gittiğini kimseye söylemedi.
---
Karadağların evinde ise herkes ayağa kalkmıştı.
Nare bütün gece uyumamıştı.
Kaan telefonla birilerini arıyordu.
Umut hastaneleri ve arkadaşlarını arıyordu.
Selim Lina'nın gidebileceği yerleri düşünüyordu.
Lale ise sürekli Lina'nın odasına girip çıkıyordu.
Kenan pencerenin önünde durmuştu.
— Onu bulacağız, değil mi?
Umut:
— Bulacağız.
— Ya bir şey olduysa?
Umut hemen:
— Öyle düşünme.
Kenan:
— Ama onu yalnız gönderdik.
Selim:
— Kendi isteğiyle gitti.
Kenan:
— Çünkü hepimiz üstüne gittik.
Kimse cevap vermedi.
Kenan'ın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Ben onu yalnız bırakmamalıydım.
---
Öztürklerin evinde de durum farklı değildi.
Selma sabaha kadar ağlamıştı.
Sinan sürekli telefonuna bakıyordu.
Uğur ise ne olduğunu tam anlayamıyordu.
— Lina abla neden gelmiyor?
Selma cevap vermekte zorlandı.
— Biraz zamana ihtiyacı var.
— Ama nereye gitti?
Selma sustu.
Uğur:
— Kızgın mı bize?
Selma oğluna sarıldı.
— Hayır.
Ama kendi söylediğine kendisi de inanmıyordu.
---
Lina otobüsün camından dışarı bakıyordu.
Şehir yavaş yavaş geride kalıyordu.
Telefonunu tekrar açtı.
Bir mesaj geldi.
Kenan:
Lina, lütfen sadece bir kelime yaz. İyi misin?
Lina parmaklarını ekrana götürdü.
Uzun süre düşündü.
Sonunda yazdı:
Lina:
İyiyim.
Gönderdi.
Kenan'ın cevabı anında geldi.
Kenan:
Neredesin?
Lina yazmadı.
Bir süre sonra:
Kenan:
Lütfen.
Lina gözlerini kapattı.
Telefonu kapattı.
Ama bu kez tamamen kapatmadı.
Belki de dönmeye hazır değildi.
Ama ailesinin onu aradığını bilmek...
İçinde küçük bir sıcaklık bırakmıştı.
---
Otobüs bir süre sonra durdu.
Lina indi.
Etrafına baktı.
Tanımadığı bir yerdeydi.
Çantasını omzuna aldı.
Bir süre yürüdü.
Sonunda küçük bir pansiyon buldu.
İçeri girip bir oda sordu.
Bir süre sonra odasına geçti.
Kapıyı kapattığında ilk kez yalnız kaldığını hissetti.
Çantasını yatağın üzerine bıraktı.
Fotoğrafı çıkardı.
Sonra hastaneden aldığı notları.
Meral'in adını yazdığı kâğıdı.
Hepsini yatağın üzerine dizdi.
Bir süre sonra bir şey fark etti.
Fotoğrafın arkasındaki yazı.
“Oda...”
Lina yazıya tekrar baktı.
Sonra hastanedeki belgeleri düşündü.
Oda numaraları.
203
204
Ve değiştirilmiş kayıt.
Bir anda aklına bir fikir geldi.
Telefonunu açtı.
Hastanenin internet sitesine girdi.
Eski personel listesine baktı.
Meral Yalçın'ın adına rastlayınca ekrana uzun süre baktı.
Ama yanında bir bilgi yoktu.
Lina fısıldadı:
— Seni bulacağım.
---
Aynı saatlerde Kenan telefonuna yeni bir mesaj geldiğini gördü.
Lina'nın mesajı değildi.
Bilinmeyen bir numaraydı.
Mesajda sadece şu yazıyordu:
“Meral'i aramayın.”
Kenan'ın yüzü bembeyaz oldu.
Mesajı Umut'a gösterdi.
Umut ekrana baktı.
— Bu numarayı tanıyor musun?
— Hayır.
— Lina'ya göndermiş olabilirler mi?
Kenan hemen Lina'yı aradı.
Telefon çaldı.
Ama açılmadı.
Umut:
— Onu bulmamız gerekiyor.
Kenan:
— Evet.
Bu kez mesele sadece Lina'nın eve dönmesi değildi.
Birileri onların araştırdıklarını fark etmişti