Ela

Lina, o gece uzun süre uyuyamadı.
Gözlerini kapattığında bile aklına aynı görüntüler geliyordu.
Hastane koridoru.
Eski kayıtlar.
Meral'in adı.
Sevgi'nin söyledikleri.
Ve en kötüsü...
Ela.
Lina yatağında doğruldu.
Telefonunu eline aldı.
Saat 02.17'ydi.
Ekranda hiçbir bildirim yoktu.
Telefonu tekrar yatağın üzerine bıraktı.
Ama birkaç saniye sonra yeniden aldı.
Ela'nın numarasına baktı.
Aramak istedi.
Parmağı arama tuşunun üzerinde birkaç saniye bekledi.
Sonra vazgeçti.
Ne söyleyecekti?
“Merhaba, senin de benim gibi karıştırılmış olabileceğini düşünüyorum.”
Bu cümleyi söylemek bile gerçek dışı geliyordu.
Lina telefonu kapattı.
Tam o sırada telefon titredi.
Bir mesaj gelmişti.
Ela: Konuşabilir miyiz?
Lina'nın kalbi hızlandı.
Bir süre ekrana baktı.
Sonra cevap yazdı.
Lina: Nerede?
Cevap hemen geldi.
Ela: Eski hastanenin önünde.
Lina'nın içini kötü bir his kapladı.
Aynı saatlerde Ela, eski hastanenin önünde tek başına bekliyordu.
Ellerini montunun ceplerine sokmuştu.
Başını kaldırıp binaya baktı.
Burası onun için de artık sıradan bir hastane değildi.
Çünkü birkaç gün önceye kadar geçmişinin burada başladığını bile bilmiyordu.
Şimdi ise bütün hayatını sorgulamasına neden olan cevapların burada saklı olduğuna inanıyordu.
Ela telefonuna baktı.
Lina'nın geleceğini biliyordu.
Ama ne konuşacağını bilmiyordu.
Çünkü kendisi de hâlâ hiçbir şeyi tam olarak anlayamamıştı.
DNA testi sonucunu aldığı gün aklına geldi.
Doktorun yüzündeki ciddi ifade...
Annesinin ağlaması...
Babasının tek kelime edememesi...
Ve ardından duyduğu o cümle:
“Sizin çocuklarınız yıllar önce hastanede karışmış.”
Ela o günün üzerinden geçen her saati hâlâ hatırlıyordu.
Başta inanmak istememişti.
Sonra sonuçlar önüne konmuştu.
Lina'nın adı.
Kendi adı.
Ve ailelerin isimleri.
Her şey siyah beyaz kâğıt üzerinde yazıyordu.
Ela Öztürk — biyolojik uyum yok.
Lina Karadağ — biyolojik uyum yok.
Sonra başka bir sonuç.
Ela Öztürk — Karadağ ailesiyle biyolojik uyum.
Lina Karadağ — Öztürk ailesiyle biyolojik uyum.
Ela'nın dünyası o gün yıkılmıştı.
Lina'nınki de.
İkisi de aynı gerçekle karşı karşıyaydı.
Yıllarca başka insanların çocukları olarak yaşamışlardı.
Bir araba hastanenin önünde durdu.
Lina arabadan indi.
Ela onu görünce birkaç adım öne çıktı.
İkisi de birbirine baktı.
Bu kez aralarında merak yoktu.
İkisinin de bildiği bir gerçek vardı.
Ve o gerçek, ikisini de aynı anda yaralamıştı.
Lina yavaşça yaklaştı.
“Sen de uyuyamadın.”
Ela başını salladı.
“Hayır.”
“Ben de.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonunda Ela konuştu.
“Sonuçları tekrar tekrar okudum.”
Lina gözlerini yere indirdi.
“Ben de.”
“Belki yanlışlık vardır diye düşündüm.”
“Ben de.”
“Sonra başka bir hastanede tekrar yaptırmak istedim.”
Lina başını kaldırdı.
“Yaptırdın mı?”
“Hayır.”
“Ben de yapmadım.”
Ela derin bir nefes aldı.
“Çünkü ikinci testin de aynı şeyi söylemesinden korktum.”
Lina'nın gözleri doldu.
“Ben de.”
İkisi de aynı anda gülümsedi.
Ama bu gülümseme mutluluktan değildi.
Birbirlerinin ne hissettiğini anlamaktan doğan acı bir gülümsemeydi.
Ela başını hastaneye çevirdi.
“Buraya neden geldik?”
Lina cevap verdi.
“Çünkü bazı cevaplar burada.”
“Sen de öyle düşünüyorsun.”
“Evet.”
“Üçüncü bebek.”
Lina'nın yüzü ciddileşti.
“Evet.”
Ela gözlerini kapattı.
“Benim doğum kaydımda neden eksikler var?”
“Bilmiyorum.”
“Senin kayıtlarında?”
“Onlarda da bazı şeyler eksik.”
Ela Lina'ya döndü.
“Peki neden herkes iki bebeğin karıştırıldığını söylüyor?”
Lina sustu.
“Çünkü belki de iki bebek değildi.”
Ela'nın yüzü değişti.
“Üç mü?”
“Bilmiyorum.”
“19 numarası.”
Lina şaşkınlıkla baktı.
“Sen de mi onu gördün?”
Ela başını salladı.
“Evde eski bir dosya buldum.”
“Ne vardı?”
“Üç numara.”
Ela parmaklarıyla havada saydı.
“17, 18, 19.”
Lina'nın kalbi hızlandı.
“Ben de gördüm.”
İki kız birbirine baktı.
İlk kez gerçekten aynı şeyin peşinde olduklarını hissettiler.
Hastanenin arka kapısından içeri girdiklerinde koridor neredeyse tamamen karanlıktı.
Lina telefonunun ışığını açtı.
Ela hemen arkasından yürüyordu.
“Burası hâlâ kullanılıyor mu?”
“Bazı bölümleri.”
“Peki eski kayıtlar nerede?”
“Arşivde.”
“Girebilir miyiz?”
“Bilmiyorum.”
Koridorun sonunda eski bir kapı vardı.
Kapının üzerinde küçük bir tabela bulunuyordu:
ARŞİV
Lina kapının koluna uzandı.
Kilitliydi.
Ela fısıldadı:
“Buraya kadar geldik.”
Lina ona baktı.
“Ne yapacağız?”
Ela çantasından telefonunu çıkardı.
“Birini arayacağım.”
“Kim?”
“Umut.”
Lina şaşırdı.
“Umut burada olduğunu biliyor mu?”
“Hayır.”
Ela aramayı başlattı.
Telefon birkaç kez çaldı.
Sonunda açıldı.
“Ela?”
Ela sesini alçalttı.
“Umut, eski hastanedeyiz.”
Karşı tarafta sessizlik oldu.
“Sen ve Lina mı?”
“Evet.”
“Orada ne yapıyorsunuz?”
Lina telefona yaklaştı.
“Arşivdeyiz.”
Umut'un sesi bir anda ciddileşti.
“Oradan ayrılmayın.”
“Neden?”
“Ben geliyorum.”
Telefon kapandı.
Ela Lina'ya baktı.
“Bir şey biliyor.”
Lina başını salladı.
“Kesinlikle.”
Yaklaşık yirmi dakika sonra Umut hastaneye geldi.
Yanında Kenan da vardı.
Kenan Lina'yı görür görmez yanına geldi.
“İyi misin?”
Lina başını salladı.
“İyiyim.”
Kenan Ela'ya baktı.
“Sen de iyi misin?”
Ela kısa bir gülümsemeyle cevap verdi.
“Hayır.”
Kenan ne diyeceğini bilemedi.
Çünkü kendisi de iyi değildi.
Sonuçta Lina onun ikiz kardeşiydi.
Ama şimdi Lina'nın gerçek ailesinin başka bir aile olduğunu öğrenmek...
Her şeyin anlamını değiştirmişti.
Umut arşivin kapısına baktı.
“Buraya girmek kolay olmayacak.”
Lina sordu:
“Sen burada daha önce bulundun mu?”
“Hayır.”
“Peki neden bizi buradan uzak tutmaya çalışıyorlar?”
Umut cevap vermedi.
Ela araya girdi.
“Çünkü burada gerçeği gösteren bir şey olabilir.”
Herkes ona baktı.
Ela devam etti:
“Belki de üçüncü bebeğin kim olduğunu burada bulacağız.”
Kenan'ın yüzü ciddileşti.
“19 numara.”
Ela başını salladı.
“Evet.”
Bir süre sonra Umut, arşivin yanındaki eski kayıt odasından bir görevli bulmayı başardı.
Kapı açıldığında içeride ağır bir toz kokusu vardı.
Eski dosyalar raflarda üst üste dizilmişti.
Lina telefonunun ışığını raflara tuttu.
“2009.”
Ela hemen diğer tarafa yöneldi.
“Burada.”
Bir klasörü çekti.
Üzerinde tarih vardı:
14.03.2009
Ela klasörü masanın üzerine koydu.
Herkes etrafında toplandı.
Lina kapağı açtı.
İlk sayfa...
Bebek 17.
İkinci sayfa...
Bebek 18.
Üçüncü sayfa...
Lina durdu.
Sayfanın üst kısmında sadece şu yazıyordu:
Bebek 19.
Ama altındaki bütün bilgiler karalanmıştı.
Ela'nın nefesi kesildi.
“Kim bunu karalamış?”
Umut sayfayı dikkatlice inceledi.
“Burada başka bir şey var.”
Sayfanın alt köşesinde küçük bir not vardı.
Lina eğildi.
Not çok silikti.
Ama okunabiliyordu.
“Kimlikler kontrol edilmeden teslim yapılmıştır.”
Kenan'ın yüzü değişti.
“Yani gerçekten karışmışlar.”
Ela'nın gözleri doldu.
“Biz...”
Lina onun cümlesini tamamladı.
“İkimiz.”
Ela başını salladı.
“İkimiz.”
İki kız birbirine baktı.
Bu kez aralarında hiçbir şüphe yoktu.
İkisi de aynı gerçeğin kurbanıydı.
Lina dosyanın devamını çevirdi.
Bir belge daha vardı.
Bu belgede aile isimleri yazıyordu.
Öztürk.
Karadağ.
Ve başka bir isim.
Lina'nın parmakları titredi.
“Burada bir isim daha var.”
Ela yaklaştı.
“Kim?”
Lina belgeyi çevirdi.
İsim tam okunmuyordu.
Sadece ilk birkaç harf görünüyordu.
M...
Ela kaşlarını çattı.
“Meral?”
Umut başını salladı.
“Olabilir.”
Lina hemen sordu:
“Meral'in bununla ne ilgisi var?”
Kimse cevap veremedi.
Tam o sırada arşivin dışında bir ses duyuldu.
Bir kapı kapanmıştı.
Herkes sustu.
Kenan ışığı kapattı.
Koridor yeniden karanlığa gömüldü.
Ayak sesleri duyuldu.
Yavaş.
Düzenli.
Birileri arşive doğru geliyordu.
Ela Lina'nın kolunu tuttu.
“Biri geliyor.”
Lina fısıldadı:
“Kim?”
Ayak sesleri kapının önünde durdu.
Kapı kolu yavaşça hareket etti.
Herkes nefesini tuttu.
Kapı açıldı.
Ve karşılarında...
Nare vardı.
Lina şaşkınlıkla ona baktı.
“Anne?”
Nare'nin yüzü bembeyazdı.
Gözleri doğrudan masadaki dosyaya kilitlenmişti.
Sonra Lina'ya baktı.
Ardından Ela'ya.
Nare'nin gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Bu dosyayı bulmamanız gerekiyordu.”
Lina ayağa kalktı.
“Neden?”
Nare cevap vermedi.
Ela bir adım öne çıktı.
“Çünkü üçüncü bebeği mi anlatıyor?”
Nare gözlerini kapattı.
Lina'nın kalbi hızla çarpmaya başladı.
“Anne...”
Nare yavaşça başını kaldırdı.
“Hayır.”
Bir an durdu.
“Çünkü bu dosya size sadece iki bebeğin değil, o gece olan her şeyin gerçeğini gösterecek.”
Lina ile Ela birbirine baktı.
Artık ikisi de aynı şeyi biliyordu.
Gerçeği yeni öğrenmişlerdi.
Ama hikâyenin tamamı henüz bitmemişti.
Çünkü onları birbirinden ayıran şey yalnızca on yedi yıl değildi.
O gece hastanede yaşananlar hâlâ saklanıyordu.
Ve şimdi o sır perdesi yavaş yavaş aralanıyordu