İkizler

Nare'nin sözlerinden sonra odada uzun süre kimse konuşmadı.
Lina, masanın üzerindeki eski dosyaya bakıyordu.
Ela birkaç adım geride durmuş, olan biteni anlamaya çalışıyordu.
Kenan ise Lina'nın yanındaydı.
Her zamanki gibi.
Lina ne zaman zor durumda kalsa, Kenan'ın yanında olduğunu fark ediyordu.
Ama bu kez hissettiği şey farklıydı.
Çünkü artık sadece yanında duran biri değildi.
İkiziydi.
On yedi yıl boyunca bunu bilmiyorlardı.
Aynı yaşta doğmuşlardı.
Aynı gün.
Aynı hastanede.
Aynı annenin çocuklarıydılar.
Ama hayatlarının on yedi yılı birbirlerinden uzakta geçmişti.
Lina yavaşça Kenan'a baktı.
Kenan da ona bakıyordu.
Sanki ikisi de aynı şeyi düşünüyor gibiydi.
On yedi yıl...
Kaybedilmiş on yedi yıl.
Eve döndüklerinde herkes sessizdi.
Lina odasına çıkmak üzereyken Kenan arkasından seslendi.
“Lina.”
Lina durdu.
“Efendim?”
“Biraz konuşabilir miyiz?”
Lina başını salladı.
“Tabii.”
İkisi evin arka tarafındaki balkona çıktılar.
Hava serindi.
Lina korkuluklara yaslandı.
Kenan birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra:
“Garip geliyor.”
Lina ona baktı.
“Ne?”
“İkiz olmamız.”
Lina hafifçe gülümsedi.
“Bana da.”
“Yani... seni yıllardır tanıyorum.”
“Ben de seni.”
“Ama aslında seni hiç tanımadan tanıyormuşum.”
Lina'nın gülümsemesi biraz daha büyüdü.
“Ben de aynı şeyi hissediyorum.”
Kenan korkuluğa yaslandı.
“Biliyor musun, seni ilk gördüğümde garip bir şekilde tanıdık gelmiştin.”
Lina şaşırdı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Ben de seni gördüğümde öyle hissettim.”
Kenan başını salladı.
“Belki de kardeşlik böyle bir şeydir.”
Lina ona baktı.
“İkizlik.”
Kenan gülümsedi.
“İkizlik.”
İkisi de bir süre sessizce güldü.
Sonra Lina'nın gözleri doldu.
“Keşke seni daha önce tanısaydım.”
Kenan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ben de.”
“Belki birlikte büyürdük.”
“Belki aynı odayı paylaşırdık.”
“Kesin kavga ederdik.”
Kenan güldü.
“Kesin.”
“Sen eşyalarımı karıştırırdın.”
“Sen de benimkileri.”
“Ben seninkileri karıştırmazdım.”
“Yalan.”
Lina güldü.
“Belki biraz.”
Kenan ona baktı.
“Biliyor musun?”
“Ne?”
“Kaybettiğimiz yılları geri getiremeyiz.”
Lina sustu.
“Ama bundan sonrasını kaybetmek zorunda değiliz.”
Bu cümle Lina'nın içine dokundu.
Gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Kenan bunu görünce hiçbir şey söylemeden ona sarıldı.
Lina da ona sarıldı.
Bu, ilk kez birbirlerine sadece “kardeş” oldukları için sarıldıkları andı.
Lina gözlerini kapattı.
On yedi yıl boyunca özlemini bile bilmediği bir kardeşin sıcaklığını ilk kez hissediyordu.
Ertesi sabah Lina mutfağa indiğinde Kenan çoktan oradaydı.
Elinde iki bardak vardı.
Lina şaşkınlıkla baktı.
“Biri benim mi?”
Kenan başını salladı.
“Evet.”
“Nasıl bildin ne içtiğimi?”
Kenan omuz silkti.
“Bilmiyorum.”
“Nasıl yani?”
“Canım öyle istedi.”
Lina bardağı aldı.
Bir yudum içti.
Sonra gülümsedi.
“Tam sevdiğim gibi.”
Kenan kaşlarını kaldırdı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
Kenan birkaç saniye düşündü.
“Belki gerçekten ikiziz.”
Lina güldü.
“Bunu kanıtlamak için içecek seçmek biraz saçma.”
“Başka nasıl kanıtlayacağız?”
“Bilmiyorum.”
Kenan bir anda ayağa kalktı.
“Tamam.”
“Ne oldu?”
“Bir test yapacağız.”
Lina şaşkınlıkla baktı.
“Ne testi?”
“İkiz testi.”
“Nasıl?”
“Ben bir şey söyleyeceğim. Sen aynı şeyi düşünüyor musun bakacağız.”
Lina güldü.
“Tamam.”
Kenan birkaç saniye düşündü.
Sonra:
“Dondurma.”
Lina:
“Çikolatalı.”
Kenan'ın gözleri büyüdü.
“Ben de çikolatalı diyecektim.”
İkisi de gülmeye başladı.
Tam o sırada kapıdan Umut geçti.
İkisine bakıp başını salladı.
“Sabah sabah ne yapıyorsunuz?”
Kenan ciddi bir ifadeyle cevap verdi.
“İkiz olduğumuzu kanıtlıyoruz.”
Umut güldü.
“DNA testinden sonra hâlâ kanıt mı lazım?”
Kenan Lina'ya baktı.
“Bence lazım.”
Lina gülümsedi.
“Bence de.”
Gün boyunca ikisi birlikte vakit geçirdi.
Eski fotoğraflara baktılar.
Çocukluklarından kalan eşyaları çıkardılar.
Lina, Kenan'ın küçükken çekilmiş fotoğraflarına bakarken sürekli gülümsüyordu.
“Şuna bak!”
Kenan fotoğrafa baktı.
“Ne var?”
“Saçına.”
“Ne olmuş?”
“Çok komik.”
Kenan fotoğrafı Lina'nın elinden almaya çalıştı.
“Ver onu.”
Lina geri çekildi.
“Hayır.”
“Lina!”
“Bunu saklayacağım.”
“Kesinlikle hayır.”
Lina kahkaha attı.
Kenan onu yakalamaya çalışırken ikisi salonda çocuklar gibi koşturmaya başladı.
Nare onları uzaktan izliyordu.
Yüzünde hüzünlü ama sıcak bir gülümseme vardı.
Kaan yanına geldi.
“İkisini böyle görmek güzel.”
Nare gözlerini onlardan ayırmadı.
“Çok geç kaldık.”
Kaan sessiz kaldı.
“On yedi yıl.”
Nare'nin gözleri doldu.
“Bir anne için çok uzun bir süre.”
Akşam olduğunda Lina ve Kenan yine balkona çıktılar.
Bu kez yanlarında iki bardak vardı.
Lina gökyüzüne baktı.
“Kenan.”
“Hı?”
“Hiç korkuyor musun?”
“Ne hakkında?”
“Bundan sonra olacaklardan.”
Kenan bir süre düşündü.
“Evet.”
Lina şaşırdı.
“Ben de.”
“Her şey değişti.”
“Evet.”
“Ailelerimiz değişti.”
“Evet.”
“Geçmişimiz değişti.”
Lina başını salladı.
“Ve geleceğimiz de değişecek.”
Kenan ona döndü.
“Bir şey değişmeyecek.”
“Ne?”
“Biz.”
Lina'nın gözleri doldu.
Kenan devam etti:
“Sen benim ikizimsin.”
Lina gülümsedi.
“Sen de benim.”
“Bunu kimse değiştiremez.”
Lina başını onun omzuna yasladı.
“On yedi yıl geç kaldık.”
Kenan başını onun başına yasladı.
“Önümüzde bütün bir hayat var.”
Lina gözlerini kapattı.
İlk kez bu kadar huzurlu hissediyordu.
Gerçeğin ortaya çıkması her şeyi zorlaştırmıştı.
Ama aynı zamanda ona hiç sahip olmadığını düşündüğü bir şeyi vermişti.
Bir kardeş.
Bir ikiz.
Bir parçası.
O gece Lina odasına döndüğünde yatağının üzerinde küçük bir kutu gördü.
Kutunun üzerinde kendi adı yazıyordu.
Lina.
Kutuyu açtı.
İçinde eski bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta iki bebek yan yana yatıyordu.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:
“Aynı gün doğdular. Ayrı hayatlar yaşadılar.”
Lina fotoğrafı elinde tuttu.
Tam o sırada telefonuna mesaj geldi.
Kenan'dandı.
“Uyumadın değil mi?”
Lina gülümsedi.
“Hayır.”
Birkaç saniye sonra yeni mesaj geldi.
“Ben de.”
Lina yazdı:
“Neden?”
Kenan'ın cevabı geldi.
“Bugünü düşünüyorum.”
Lina'nın gözleri doldu.
“Ben de.”
Kenan birkaç saniye sonra bir mesaj daha gönderdi.
“İyi ki bulduk birbirimizi.”
Lina telefonu göğsüne bastırdı.
Sonra cevap yazdı:
“İyi ki ikizmişiz.”
Telefonun ekranı karardı.
Lina fotoğrafa tekrar baktı.
İki bebek.
Yan yana.
On yedi yıl boyunca birbirlerinden habersiz.
Ama artık değillerdi.
Artık Kenan onun için yalnızca bir isim değildi.
O, hayatının eksik parçasıydı.
Ve Lina ilk kez şunu düşünerek uykuya daldı:
Bazı insanlar hayatımıza geç girer.
Ama girdikleri anda, yıllardır eksik olan yeri doldururlar.