Kavga

Lina o gece neredeyse hiç uyumadı.
Nare'nin söylediği son cümle zihninde dönüp duruyordu.
“O gece en son gördüğüm kişilerden biriydi.”
Meral.
On yedi yıl önce hastanede çalışan hemşire.
Bebeklerin kayıtlarıyla ilgilenen kişi.
Sonra ortadan kaybolan kişi.
Lina yatağında doğruldu.
Telefonunu eline aldı.
Saat gece yarısını geçmişti.
Bir süre ekranına baktı.
Sonra Kenan'a mesaj attı.
Lina:
Uyuyor musun?
Cevap gelmedi.
Lina telefonu yatağının yanına bıraktı.
Belki de herkesin biraz zamana ihtiyacı vardı.
Ama kendisinin yoktu.
Artık beklemek istemiyordu.
Ertesi sabah kahvaltıda herkes masadaydı.
Lina sessizce oturuyordu.
Nare'nin gözlerinin altındaki yorgunluk dikkatini çekmişti.
Kaan da normalden daha sessizdi.
Umut ise Lina'ya birkaç kez bakıp sonra gözlerini kaçırıyordu.
Sonunda Lina dayanamadı.
— Bana söylemediğiniz başka bir şey var mı?
Masadaki herkes sustu.
Murat elindeki bardağı masaya bıraktı.
Lale Lina'ya baktı.
Kaan derin bir nefes aldı.
— Lina, bunu şimdi konuşmasak...
— Ne zaman konuşacağız?
Kaan cevap vermedi.
Lina'nın sesi yükseldi.
— Ne zaman? On sekizime geldiğimde mi? Yirmi yaşımda mı?
Nare:
— Lina...
— Hayır anne. Artık susmayacağım.
Umut araya girdi.
— Hepimiz senin gerçeği öğrenmeni istiyoruz.
— O zaman neden herkes bir şey saklıyor?
Selim:
— Çünkü bazı şeyleri biz de bilmiyoruz.
Lina:
— Ama bildiğiniz şeyler var!
Kimse konuşmadı.
Lina ayağa kalktı.
— Benim hayatım hakkında konuşuyorsunuz ama bana hiçbir şey söylemiyorsunuz.
Kaan:
— Seni korumaya çalışıyoruz.
Lina acıyla güldü.
— Beni korumak mı?
Başını salladı.
— Ben on yedi yıl boyunca başka bir ailenin yanında büyüdüm. Gerçek ailemin kim olduğunu on yedi yıl boyunca bilmiyordum. Sonra bir anda bana hayatımın yanlış olduğunu söylediniz. Şimdi de gerçeğin geri kalanını saklıyorsunuz.
Nare'nin gözleri doldu.
— Sana yalan söylemek istemedim.
Lina:
— Ama söyledin.
Bu cümle masada ağır bir sessizlik bıraktı.
Nare başını eğdi.
Lina da söylediğine pişman olmuş gibi oldu.
Ama artık geri dönemiyordu.
Lina odasına çıktı.
Kapıyı kapattı.
Birkaç dakika sonra kapı çaldı.
— Kim?
— Benim.
Kenan.
Lina kapıyı açtı.
Kenan içeri girdi.
— İyi misin?
Lina yatağın kenarına oturdu.
— Hayır.
Kenan karşısına oturdu.
— Ben de değilim.
Lina ona baktı.
— Sen de anneme kızgın mısın?
Kenan:
— Biraz.
— Neden?
— Çünkü sana söylemediği şeyleri benden de saklıyor.
Lina şaşırdı.
— Sana da mı?
Kenan başını salladı.
— Ben de senin kadar bilmiyorum.
Lina derin bir nefes aldı.
— O zaman birlikte bulalım.
Kenan:
— Bulalım.
Tam o sırada kapı yeniden açıldı.
Bu kez Umut'tu.
— Konuşabilir miyiz?
Lina:
— Gir.
Umut içeri girdi.
Bir süre ayakta kaldı.
Sonra:
— Sana kızgın değilim.
Lina:
— Ben sana kızgınım.
Umut başını salladı.
— Biliyorum.
— Çünkü bir şeyler biliyorsun.
— Bazı şeyleri.
— O zaman anlat.
Umut sustu.
Lina'nın sabrı taştı.
— Neden susuyorsun?
Umut:
— Çünkü elimizde kesin bir şey yok.
— Benim hayatım hakkında kesin olmayan şeyler yüzünden sustunuz.
Umut:
— Seni daha fazla incitmek istemedik.
Lina ayağa kalktı.
— Beni zaten incittiniz!
Kenan:
— Lina...
— Hayır!
Lina'nın gözlerinden yaşlar akmaya başlamıştı.
— Herkes benim için karar veriyor. Herkes neyi bilip neyi bilmeyeceğime karar veriyor. Ben ne hissediyorum, kimse sormuyor!
Umut başını eğdi.
— Haklısın.
Lina bu cevabı beklemiyordu.
Umut devam etti.
— Ama sana bir şey söyleyeceğim.
Lina sustu.
— Meral'in hastaneden ayrılması normal değildi.
Lina'nın kalbi hızlandı.
— Ne demek?
Umut:
— Dosyasında kendi isteğiyle ayrıldığı yazıyor.
— Ama?
— Ama hastanedeki bazı kişiler onun olaydan sonra bir daha işe gelmediğini söylemiş.
Lina:
— Yani?
— Yani resmi kayıt başka, insanların anlattığı başka.
Lina:
— Neden daha önce söylemedin?
Umut cevap vermedi.
Lina:
— Yeter!
Kapıya yöneldi.
Umut:
— Lina!
Lina kapıyı açtı.
— Bırak beni!
Ve çıktı.
Lina evden ayrılıp yürümeye başladı.
Nereye gittiğini bilmiyordu.
Sadece uzaklaşmak istiyordu.
Telefonu çaldı.
Selma arıyordu.
Açmadı.
Sonra Sinan.
Açmadı.
Kenan.
Açmadı.
Telefonu sessize aldı.
Bir süre sonra Karadağların evinden uzaklaşmıştı.
Ama öfkesi hâlâ geçmemişti.
Bir banka oturdu.
Başını ellerinin arasına aldı.
İki ailesi vardı.
Ama ilk kez ikisinden de uzaklaşmak istiyordu.
Telefonunu açtı.
Ekranda onlarca mesaj vardı.
Kenan:
Neredesin?
Umut:
Lina, konuşalım.
Nare:
Lütfen eve dön.
Lina hiçbirine cevap vermedi.
Sonra çantasından eski fotoğrafı çıkardı.
Fotoğraftaki iki bebeğe baktı.
— Siz ne biliyorsunuz? diye fısıldadı.
Cevap yoktu.
Gece olduğunda Lina hâlâ dönmemişti.
Ve ilk kez...
Kimse onun nerede olduğunu bilmiyordu.