Doğum Günü

Lina, Karadağ ailesinin evindeki odasında gözlerini açtığında birkaç saniye boyunca nerede olduğunu anlayamadı.
Tavana baktı.
Sonra odanın köşesindeki çalışma masasını, pencerenin önündeki küçük koltuğu ve yatağının yanında duran çantasını gördü.
Hatırladı.
Artık burası da onun eviydi.
Bir süre tavana bakarak sessizce uzandı. Son günlerde hayatı o kadar hızlı değişmişti ki bazen hâlâ bütün bunların gerçek olduğuna inanmakta zorlanıyordu.
Öztürklerin evi...
Selma...
Sinan...
Uğur...
Ve şimdi Karadağların evi.
Nare...
Kaan...
Umut, Selim, Alp, Lale, Kenan, Murat...
İki aile.
İki ev.
Ve bütün bunların ortasında kendisi.
Lina yataktan kalkıp perdeyi açtı. Sabah güneşi odanın içine doldu.
Tam o sırada telefonu titredi.
Ekrana baktı.
Uğur:
Ablaaa kalktın mı?
Lina gülümsedi.
Lina:
Kalktım. Sen niye bu kadar erken uyandın?
Mesajın cevabı birkaç saniye içinde geldi.
Uğur:
Bugün önemli bir gün.
Lina kaşlarını çattı.
Lina:
Ne günü?
Uğur cevap vermedi.
Lina biraz daha bekledi.
Sonra tekrar mesaj geldi.
Uğur:
Unuttun mu gerçekten?
Lina'nın yüzündeki gülümseme yavaş yavaş kayboldu.
Bir an düşündü.
Bugün...
Takvim.
Telefonun ekranındaki tarih.
Lina'nın gözleri büyüdü.
Doğum günüydü.
Kendi doğum gününü unutmuştu.
Telefonu elinden düşürecek gibi oldu.
Tam o sırada kapısı çalındı.
— Lina?
Nare'nin sesiydi.
Lina hemen kapıya yöneldi.
— Gir.
Nare kapıyı açtığında elinde küçük bir hediye paketi vardı.
Lina'nın yüzündeki şaşkınlığı görünce gülümsedi.
— Günaydın.
Lina pakete baktı.
— Bu ne?
Nare cevap vermeden paketi ona uzattı.
— Doğum günün kutlu olsun.
Lina birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedi.
— Ben... doğum günümü unutmuşum.
Nare'nin gülümsemesi biraz hüzünlendi.
— Ben unutmadım.
Lina paketi yavaşça aldı.
— Teşekkür ederim.
Nare yatağın kenarına oturdu.
— Bugün on sekizine mi giriyorsun?
Lina başını salladı.
— Hayır. On yediyim hâlâ.
Nare güldü.
— Haklısın. Bir an heyecanlandım.
Lina da güldü.
O kısa gülüş, ikisinin arasındaki gerginliği biraz olsun azaltmıştı.
Nare ayağa kalktı.
— Aşağıda kahvaltı hazır. Herkes seni bekliyor.
Lina'nın gözleri büyüdü.
— Herkes mi?
— Herkes.
Nare odadan çıkarken kapının önünde durdu.
— Bir de... bugün senin için küçük bir şey hazırladık.
Lina merakla baktı.
— Ne?
Nare sadece gülümsedi.
— Aşağı inince görürsün.
Lina merdivenlerden indiğinde evin alışılmadık derecede sessiz olduğunu fark etti.
Normalde sabahları herkesin sesi duyulurdu.
Ama şimdi...
Kimse konuşmuyordu.
Lina mutfağa girdi.
Bir anda ışıklar yandı.
— DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN!
Lina olduğu yerde kaldı.
Masada pasta vardı.
Üzerinde küçük mumlar yanıyordu.
Murat ellerini havaya kaldırmış, Kenan kahkahalarla gülüyor, Lale alkışlıyor, Alp telefonuyla görüntü çekiyor, Selim ise kenarda gülümseyerek onları izliyordu.
Umut bile yüzünde belli belirsiz bir gülümsemeyle duruyordu.
Lina'nın gözleri doldu.
— Siz...
Kenan hemen yanına geldi.
— Şaşırdın mı?
Lina başını salladı.
— Evet.
— Güzel. Plan işe yaradı.
Lina güldü.
— Ben doğum günümü unutmuşum.
Kenan omuz silkti.
— Biz unutmadık.
Bu cümle Lina'nın içinde bir yere dokundu.
Biz unutmadık.
Belki de hayatında ilk kez, doğum gününü kutlamak isteyen bu kadar insanın arasında duruyordu.
Murat pastayı işaret etti.
— Hadi mumları üfle!
— Dilek tutmayı unutma! — dedi Lale.
Lina pastaya baktı.
On yedi mum.
Gözlerini kapattı.
Bir dilek düşündü.
Her şey eskisi gibi olsun.
Sonra bu dileğin artık mümkün olmadığını fark etti.
Hayatı eskisi gibi olmayacaktı.
Ama belki...
Daha güzel bir hâle gelebilirdi.
Gözlerini açtı ve mumları üfledi.
Herkes alkışladı.
Kenan ona sarıldı.
— İyi ki doğdun, ikiz.
Lina bir an durdu.
Sonra ona sarıldı.
— İyi ki varsın.
Kenan'ın yüzündeki gülümseme büyüdü.
Kahvaltıdan sonra Lina hediyelerini açmaya başladı.
Murat ona küçük bir anahtarlık almıştı.
— Bunu görünce seni düşündüm, dedi.
Lina anahtarlığı eline aldı.
— Çok güzel.
— Çünkü üzerinde gitar var.
Lina gülümsedi.
— Gitar sevdiğimi nereden biliyorsun?
Murat omuz silkti.
— Her şeyi biliyorum.
Lale ona bir çizim defteri ve kaliteli kalemler almıştı.
Lina defteri açınca sayfaların tamamen boş olduğunu gördü.
— Bunlar...
— Senin için, dedi Lale. İçini istediğin gibi doldur.
Lina parmaklarını sayfaların üzerinde gezdirdi.
— Çok teşekkür ederim.
Selim ona sade bir bileklik uzattı.
— Çok gösterişli değil ama...
Lina bilekliği aldı.
— Bence çok güzel.
Selim kısa bir gülümsemeyle başını salladı.
— Sevindim.
Alp ise hediyesini uzatırken:
— Bunu açmadan önce bir uyarı yapacağım.
Lina şüpheyle baktı.
— Ne?
— Beğenmezsen geri alamam.
Lina paketi açtı.
İçinden küçük bir fotoğraf albümü çıktı.
Lina albümü açtığında birkaç eski fotoğraf gördü.
Kenan'ın çocukluk fotoğrafları...
Murat'ın küçük hâli...
Lale'nin gençlik fotoğrafları...
Ve sonra...
Bir fotoğrafta Nare vardı.
Kucağında iki bebek.
Lina ve Kenan.
Lina'nın parmakları fotoğrafın üzerinde durdu.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Kenan yanına geldi.
— Onu daha önce de görmüştün.
— Evet.
— Ama şimdi farklı geliyor, değil mi?
Lina başını salladı.
— Evet.
Fotoğrafa baktı.
İki küçük bebek.
Yan yana.
Henüz hiçbir şey bilmiyorlardı.
Henüz hayatlarının birbirlerinden koparılacağını bilmiyorlardı.
Lina fotoğrafı yavaşça kapattı.
— Keşke hatırlayabilseydim.
Kenan onun omzuna dokundu.
— Hatırlamak zorunda değilsin.
Lina ona baktı.
— Neden?
— Çünkü bundan sonrasını birlikte yaşayabiliriz.
Lina'nın gözleri doldu.
Bu kez ağlamadı.
Sadece gülümsedi.
— Tamam.
Öğleden sonra Lina'nın telefonu çaldı.
Ekranda Selma yazıyordu.
Lina hemen açtı.
— Anne?
Selma'nın sesi her zamanki gibi sıcaktı.
— Doğum günün kutlu olsun kızım.
Lina'nın boğazı düğümlendi.
— Teşekkür ederim.
— Uğur sabah beri seni arıyor. Telefonu elinden zor aldım.
Arka plandan Uğur'un sesi geldi.
— Ablaaa!
Lina güldü.
— Duyuyorum seni.
— Akşam eve gelecek misin?
Lina sustu.
Bu soru basit görünüyordu.
Ama artık eskisi kadar basit değildi.
Önceden doğum günü demek Öztürklerin evinde olmak demekti.
Şimdi ise...
Karadağların evinde de doğum gününü kutlayan insanlar vardı.
— Geleceğim, dedi Lina.
Selma'nın sesi yumuşadı.
— Seni bekliyoruz.
— Tamam anne.
Telefon kapandı.
Lina bir süre ekrana baktı.
Kenan yanına geldi.
— Eve mi gideceksin?
Lina başını salladı.
— Evet.
Kenan birkaç saniye düşündü.
Sonra:
— Doğum günün olduğu için mi?
Lina gülümsedi.
— Hayır. Çünkü orası da benim evim.
Kenan'ın yüzündeki ifade değişti.
— Evet.
Lina ona baktı.
— Ne?
— Artık bunu söyleyebiliyorsun.
Lina ne demek istediğini anlamıştı.
Başını hafifçe salladı.
— Sanırım alışıyorum.
Akşam Lina Öztürklerin evine gittiğinde kapıyı Uğur açtı.
— DOĞUM GÜNÜ KIZI!
Lina kahkaha attı.
— Bağırma!
Uğur ona sarıldı.
— Seni çok özledim.
Lina kardeşine sarılırken gözlerini kapattı.
Bu evin kokusu...
Bu duvarlar...
Bu sesler...
Her şey tanıdıktı.
Selma mutfaktan çıktı.
— Hoş geldin kızım.
Lina annesine sarıldı.
Sinan da yanlarına geldi.
— İyi ki doğdun Lina.
Lina üçünün arasında dururken bir an gözleri doldu.
Bir süre önce hayatında tek bir aile olduğunu düşünüyordu.
Şimdi ise iki ailesi vardı.
Ve ilk kez bunun yalnızca bir karmaşa olmadığını düşünmeye başlamıştı.
Belki bu, hayatının yeni hâliydi.
Akşam birlikte pasta kestiler.
Uğur pastanın en büyük dilimini kendisi almaya çalışınca Lina gülerek elinden aldı.
— O benim.
— Ama doğum günü hediyesi olarak bana verebilirsin.
— Hayır.
— Cimri abla.
— Küçük kardeş işte.
İkisi de gülmeye başladı.
Lina o an kendini gerçekten mutlu hissetti.
Her şey çözülmemişti.
Hâlâ kafasında cevaplanmamış yüzlerce soru vardı.
Ama o gece bunları düşünmek istemedi.
Sadece iki evinin arasında, iki ailesinin sevgisiyle geçirdiği ilk doğum gününü hatırlamak istedi.
Gece yatağına uzandığında telefonu tekrar titredi.
Bir mesaj gelmişti.
Kenan:
Bugün nasıldı?
Lina gülümsedi.
Lina:
Güzeldi.
Birkaç saniye sonra yeni mesaj geldi.
Kenan:
Senin için güzel olmasına sevindim.
Lina telefonu göğsünün üzerine koydu.
Gözlerini kapattı.
Bugün ilk kez doğum gününü iki farklı evde kutlamıştı.
Ve ilk kez...
İki evin de ona ait olabileceğine gerçekten inanmıştı.