Eski Fotoğraf

Lina, yatağında uzanmış, elindeki fotoğrafa bakıyordu.
Fotoğrafın kenarları biraz yıpranmıştı.
Rengi solmuş, bazı yerleri zamanla hafifçe sararmıştı.
Ama fotoğraftaki iki bebeğin yüzü hâlâ netti.
Biri Lina'ydı.
Diğeri Kenan.
İkisi de yan yana yatıyordu.
Aralarında neredeyse hiç mesafe yoktu.
Lina fotoğrafı tekrar tekrar inceledi.
Bebekliğini hatırlamıyordu.
O güne dair tek bir anısı bile yoktu.
Ama fotoğrafa baktığında içinde garip bir sıcaklık oluşuyordu.
Sanki hatırlamadığı bir şey, ona kendini hatırlatmaya çalışıyordu.
Telefonunu eline aldı.
Kenan'ın sohbet ekranını açtı.
Bir süre yazıp yazmamak arasında kaldı.
Sonunda mesaj gönderdi.
Lina:
O fotoğrafı nereden buldun?
Cevap hemen geldi.
Kenan:
Eski albümün içindeydi.
Lina:
Albümde başka fotoğraflar da var mı?
Bir süre cevap gelmedi.
Sonra:
Kenan:
Var.
Lina'nın merakı arttı.
Lina:
Bebekliğimizle ilgili?
Kenan birkaç saniye sonra cevap verdi.
Kenan:
Evet. Ama neden?
Lina fotoğrafa tekrar baktı.
Lina:
Bilmiyorum. Sadece bakmak istiyorum.
Kenan:
Tamam. Yarın gösteririm.
Lina telefonu yatağının yanına bıraktı.
Belki de bu kadar basit bir şeydi.
Sadece eski fotoğraflar.
Ama içindeki merak giderek büyüyordu.
Ertesi gün Lina Karadağların evine gittiğinde Kenan onu kapıda karşıladı.
— Geldin!
— Geldim.
Kenan elindeki küçük albümü kaldırdı.
— Bunu bekliyordun, değil mi?
Lina gülümsedi.
— Biraz.
İkisi birlikte salona geçtiler.
Kenan albümü masanın üzerine koydu.
— Hazır mısın?
— Bu kadar ciddi söyleyince korktum.
— Çünkü çok eski fotoğraflar.
Lina sandalyeye oturdu.
Kenan albümü açtı.
İlk fotoğrafta Nare vardı.
Gençti.
Lina onu tanımakta zorlandı.
Yanında Kaan vardı.
İkisinin de yüzünde büyük bir gülümseme vardı.
Sonraki sayfada Umut vardı.
Sonra Selim.
Alp.
Lale.
Murat.
Lina her fotoğrafta aileyi biraz daha tanıyordu.
Sonra Kenan sayfayı çevirdi.
İki bebek.
Yine Lina ve Kenan.
Bu kez başka bir açıdan çekilmişti.
Lina fotoğrafa yaklaştı.
— Hep yan yana mıymışız?
Kenan güldü.
— Annem öyle söylüyor.
— Ayrılmaz ikili.
— Aynen.
Lina parmağını fotoğrafın kenarında gezdirdi.
Sonra başka bir şey fark etti.
Fotoğrafın arkasında küçük bir tarih yazıyordu.
17 yıl önce.
Lina'nın kaşları çatıldı.
— Bu fotoğraf tam olarak ne zaman çekilmiş?
Kenan omuzlarını kaldırdı.
— Bilmiyorum.
— Annen bilir.
— Sorabiliriz.
Lina başını salladı.
— Sor.
Tam o sırada salondan Nare'nin sesi geldi.
— Çocuklar?
Kenan seslendi.
— Anne, bir şey soracağız!
Nare salona geldi.
Lina elindeki fotoğrafı gösterdi.
— Bu fotoğraf ne zaman çekildi?
Nare fotoğrafa baktı.
Bir an sustu.
Sonra gülümsedi.
— Hastaneden çıktıktan birkaç gün sonra.
Lina dikkatle dinliyordu.
— Hastaneden mi?
— Evet.
— Doğduğumuz hastane mi?
Nare'nin yüzündeki ifade bir an değişti.
Çok kısa bir andı.
Ama Lina fark etti.
— Evet, dedi Nare.
Lina fotoğrafa tekrar baktı.
— Siz bizi hastaneden çıkınca mı çekmişsiniz?
— Hayır. Hastanedeyken çekilmişti.
Kenan şaşırdı.
— Az önce birkaç gün sonra demedin mi?
Nare kısa bir duraksamanın ardından:
— Yanlış hatırlamışım, dedi.
Lina'nın içinde küçük bir soru işareti oluştu.
Nare hemen başka bir fotoğrafa yöneldi.
— Bakın, burada da...
Ama Lina artık fotoğrafa değil, Nare'ye bakıyordu.
Neden bir an duraksamıştı?
Neden tarihi hatırlamakta zorlanmıştı?
Belki gerçekten unutmuştu.
Belki de hiçbir anlamı yoktu.
Lina bunu kendi kendine söylemeye çalıştı.
Öğleden sonra Lina odasına çıktı.
Albüm hâlâ elindeydi.
Yatağına oturdu.
Fotoğrafları tekrar açtı.
Birinci fotoğraf.
İkinci fotoğraf.
Üçüncü fotoğraf.
Sonra o fotoğraf.
İki bebek.
Yan yana.
Lina fotoğrafı ters çevirdi.
Arkasındaki yazıya tekrar baktı.
Tarih.
Sonra altında başka bir şey fark etti.
Küçük, silik bir yazı.
Lina fotoğrafı pencereye doğru tuttu.
Yazı neredeyse okunmuyordu.
Ama birkaç harf seçiliyordu.
“Oda...”
Lina kaşlarını çattı.
Fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.
Yazının devamı silinmişti.
— Oda ne?
Kapı bir anda açıldı.
Lina irkilerek fotoğrafı çevirdi.
Kenan kapıda duruyordu.
— Ne yapıyorsun?
— Hiç.
Kenan içeri girdi.
— Annem seni aşağıda çağırıyor.
Lina fotoğrafı albümün arasına koydu.
— Tamam, geliyorum.
Kenan çıkmak üzereyken durdu.
— Bir şey mi oldu?
Lina ona baktı.
— Hayır.
Kenan birkaç saniye onu süzdü.
Sonra başını salladı.
— Tamam.
Kapı kapandı.
Lina tekrar fotoğrafa baktı.
İçinde açıklayamadığı bir his vardı.
Bu fotoğraf sadece eski bir fotoğraf olmayabilirdi.
Ama bunun ne anlama geldiğini henüz bilmiyordu.
Akşam herkes sofradayken Lina'nın gözü sürekli Nare'ye kayıyordu.
Nare yemeklerle ilgileniyor, diğerleriyle konuşuyor, gülümsüyordu.
Her şey normaldi.
Lina ise kafasında aynı soruyu dolaştırıyordu.
Neden o tarihi hatırlayamamıştı?
Yemeğin sonunda Lina dayanamadı.
— Anne?
Nare ona baktı.
— Efendim?
— Ben doğduğum gün hastanede miydin?
Masada kısa bir sessizlik oldu.
Nare cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.
— Evet.
— Peki doğduktan sonra ne oldu?
Kaan araya girdi.
— Lina, çok yorucu bir gün olmuştu. Annen için de...
Nare eliyle Kaan'ı durdurdu.
— Sorun değil.
Sonra Lina'ya döndü.
— Seni gördüm. Kenan'ı da gördüm. İkinizi de kucağıma aldım.
Lina'nın kalbi hızlandı.
— İkimizi aynı anda mı?
Nare gülümsedi.
— Evet.
— Sonra?
Nare bir an sustu.
— Sonra her şey çok hızlı gelişti.
Lina daha fazla soru sormak istedi.
Ama Nare'nin yüzündeki ifadeyi görünce sustu.
Belki de gerçekten zor bir anıydı.
Belki de cevaplamak istemediği bir şey vardı.
O gece Lina odasına çıktığında albümü masasının üzerine koydu.
Fotoğrafı tekrar eline aldı.
Arkada yazan silik kelimeyi düşündü.
Oda...
Tam o sırada kapısı hafifçe çalındı.
— Lina?
Bu kez gelen Kenan'dı.
— Gir.
Kenan içeri girdi.
Elinde başka bir fotoğraf vardı.
— Sana bir şey göstereceğim.
Lina doğruldu.
— Ne?
Kenan fotoğrafı ona uzattı.
Lina fotoğrafı aldığında gözleri büyüdü.
Fotoğrafta iki bebek vardı.
Ama bu kez sadece Lina ve Kenan yoktu.
Arka planda hastanenin koridoru görünüyordu.
Ve fotoğrafın köşesinde...
Bir kadın duruyordu.
Lina kadına dikkatlice baktı.
— Bu kim?
Kenan başını salladı.
— Bilmiyorum.
Lina fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.
Kadının yüzü tam görünmüyordu.
Ama elindeki dosyada bir şey seçiliyordu.
İki bebeğin isimleri yazılıydı.
Lina'nın kalbi hızla çarpmaya başladı.
Kenan da fark etmişti.
— Lina...
Lina fotoğrafa bakmaya devam etti.
— Bu fotoğrafı kim çekmiş?
Kenan cevap veremedi.
İkisi de sessizce birbirlerine baktılar.
Ve ilk kez, geçmişlerinin sadece hatırlanmayan bir çocukluk olmadığını düşündüler.
Belki de o geçmişte...
Birilerinin sakladığı bir şey vardı.