ARKA KOLTUK

Kampüsün ana giriş kapısında beklerken kalbim göğüs kafesimi kırıp dışarı çıkacakmış gibi atıyordu. Üzerimde günlerce düşünüp "öylesine giymişim" havası verdiğim o meşhur kot ceketim vardı. Burak, "Seni arabayla alırım, oradan geçeriz," dediğinde her şey kulağa çok romantik gelmişti. Ama şu an, o kaldırımda dikilirken tek hissettiğim saf bir panikti.

Hemen sığınağıma, yani telefonuma sarıldım.

[13:45] Doğa: su an kapıda bekliyorum geliyo arabayla alıcak beni
[13:45] Doğa: ellerim titriyo ya yanlıs bisey soylersem

[13:47] Taktikçi: Sakin ol Panik Kız. Sadece kahve içeceksiniz, dünyanın sonu değil.
[13:48] Taktikçi: Arabaya bindiğinde radyodaki şarkıya laf atma, çok konuşma ve gülümse. Yeterli.

[13:50] Doğa: cok konusma derken ben heyecanlanınca susamam ki
[13:50] Doğa: aaa geldi siyah bi jip kapıda durdu su an
[13:51] Doğa: dua et bana taktikci

Telefonu hızla cebime sokuşturup derin bir nefes aldım. Kapkara, devasa ve filmli camlara sahip bir jip tam önümde durdu. Cam yavaşça aşağı indiğinde Burak’ın o meşhur, göz alıcı gülümsemesini görmeyi bekliyordum. Gülümsemesi oradaydı ama yüzünde tuhaf bir gerginlik vardı. Dünkü o rahat çocuk gitmiş, yerine diken üstünde duran biri gelmişti.

"Selam Doğa!" dedi, sesini normal tutmaya çalışarak. "Kusura bakma, biraz geciktim."

"Selam! Yok canım, ben de yeni çıkmıştım," dedim yalan söyleyerek. Ön kapıya doğru hamle yaptığımda Burak hızla elini kaldırdı.

"Şey, sen arkaya geç istersen. Taha abim yanımda da."

O an ön koltukta oturan karaltıyı fark ettim. Siyah deri ceketli, geniş omuzlu bir adamdı. Yüzü bana dönük değildi, sadece camdan dışarı bakıyordu ama arabanın içinden sızan o ağır, pahalı parfüm kokusu ve adamın etrafına yaydığı buz gibi aura anında tüylerimi diken diken etti.

"Tabii," diye mırıldanıp hemen arka koltuğa yerleştim. Kapıyı kapattığım an arabanın içi bir mezar kadar sessizleşti.

Burak arabayı hareket ettirdiğinde, ön koltuktaki adam dikiz aynasından bana sadece bir saniyelik, buz gibi bir bakış attı. Keskin çene hatları, koyu renk gözleri ve yüzündeki o 'bana bulaşma' ifadesiyle gerçekten korkutucu duruyordu. Nefesimi tuttuğumu fark ettim.

Panikle telefonuma sarıldım. Sessize almayı akıl edemediğim için klavyemin tuş sesleri o ölüm sessizliğinde yankılanmaya başladı. Tık tık tık tık...

[14:02] Doğa: FELAKET
[14:02] Doğa: TAKTİKCİ İMDAT

Tam o sırada, ön koltuktaki adamın cebinden hafif bir titreşim sesi geldi. Taha (sanırım adı buydu) cebinden telefonunu çıkardı. Ekrana baktığında, o sert yüz hatlarında milimetrik bir değişim oldu. Sanki... eğlenmiş gibiydi?

[14:03] Taktikçi: Ne oldu yine? Çocuğun arabasına kusmadın umarım.

[14:04] Doğa: hayır keske kussaydım daha az gergin olurdu
[14:04] Doğa: arabada abisi var adam o kadar korkunc ki nefes alamıyorum
[14:05] Doğa: burak da korkudan konusamıyo zaten adam arkaya dikiz aynasından bi bakıs attı ruhumu teslim ettim resmen yemin ederim mafya falan bu

Ön koltuktaki Taha, elindeki telefona bakarken parmağıyla dudaklarını kaşıyormuş gibi yaptı ama aslında güldüğünü gizlemeye çalıştığını nereden bilebilirdim?

[14:06] Taktikçi: Belki adam sadece yorgundur. İnsanları dış görünüşleriyle yargılama Panik Kız.

[14:07] Doğa: yorgun mu adamın gozlerinden adam oldurmus ve cesedi de bu arabanın bagajına saklamıs gibi bi hal var
[14:07] Doğa: su an arabanın havası bile buz kesti klavye sesimden rahatsız olup beni vurcak diye korkuyorum

"Burak," dedi aniden ön koltuktaki adam. Sesi o kadar derin, kalın ve otoriterdi ki yerimde sıçradım. Kalbim boğazımda atıyordu.

"Efendim abi?" dedi Burak hemen dikleşerek.

"Şu müziği kapat. Başım ağrıyor."

Burak radyoyu anında kapattığında içerideki sessizlik artık sağır edici boyuttaydı. Taha'nın bunu sırf beni daha da germek için yaptığını bilmiyordum. Arka koltuğun köşesine iyice büzüştüm.

[14:09] Doğa: muzigi kapattırdı taktikci
[14:09] Doğa: su an sadece tekerlek seslerini duyuyoruz adam resmen piskopat
[14:10] Doğa: beni bi yere gomerlerse polisleri sen ara adresimi bilmiyosun ama bulursun bi sekilde

Taha'nın telefonu tekrar titredi. Ekrana baktıktan sonra başını yavaşça camdan tarafa çevirdi. Omuzlarının hafifçe sarsıldığını gördüm. Öksürüyor muydu, yoksa gülüyor muydu emin olamadım ama arabadaki gerilim beni bitirmek üzereydi.

[14:12] Taktikçi: Abartmayı bırak. Çocuğa odaklan. Adam seni ne yapsın?
[14:13] Taktikçi: Ayrıca klavye sesini kapat, gerçekten sinir bozucu olabilir.

Hemen telefonun sesini kıstım. "Haklısın," diye fısıldadım kendi kendime.

Nihayet araba kafenin önünde durduğunda, açık cezaevinden tahliye olmuş bir mahkum gibi hissettim. Burak motoru durdurmadan bana döndü. "Sen geç otur Doğa, ben Taha abiyi bırakıp hemen geliyorum."

"Tamam," diyerek kapı koluna yapıştım. Kendimi dışarı atmadan hemen önce, dikiz aynasında tekrar o koyu renk gözlerle karşılaştım.

Taha bana bakıyordu. Dudaklarının kenarında bu kez gizlemediği, tehlikeli ve alaycı bir kıvrım vardı.

"İyi kahveler," dedi. Sesi buz gibiydi ama gözlerinde tuhaf bir parıltı vardı.

"T-teşekkürler," diye kekeleyip arabadan indim ve kapıyı kapattım. Siyah jip gürültüyle uzaklaşırken, ben kaldırımda derin derin nefesler alarak kendime gelmeye çalışıyordum. Kafeye girip en köşedeki masaya oturduğumda ellerim hala titriyordu.

[14:20] Doğa: yasıyorum
[14:20] Doğa: arabadan indim adam gitti kafedeyim su an

Saniyeler içinde cevap geldi. Taha muhtemelen o sırada o siyah jipin içinde kendi karanlık dünyasına doğru yol alıyordu.

[14:21] Taktikçi: Geçmiş olsun. Korkunç mafya abisinden kurtulduğuna göre artık flörtüne odaklanabilirsin.
[14:22] Taktikçi: Kahveden şaşma. ;)

Telefonu masaya bırakıp gülümsedim. Taktikçi haklıydı, o korkunç adam gitmişti ve artık güvendeydim.

Kafenin kapısı açılıp içeriye Burak girdiğinde, derin bir nefes alıp omuzlarımı dikleştirdim. Az önceki o ruh emici jip yolculuğunun üzerimde bıraktığı gerginliği silkelemem gerekiyordu. Burak her zamanki gibi etrafa o rahat, çekici enerjisini yayarak masama doğru yürüdü ve karşımdaki sandalyeyi çekip oturdu.

"Tekrar kusura bakma," dedi mahcup bir gülümsemeyle. "Taha abiyi bırakmam gerekti, otopark işi biraz uzadı."

"Hiç önemli değil," dedim, sesimi olabildiğince neşeli tutmaya çalışarak. "Ben de etrafı izliyordum."

Burak masadaki menüyü eline alırken gözleri bir anlığına telefonuma kaydı. "Ne içersin? Ben ısmarlıyorum, itiraz kabul etmiyorum."

"Şey..." diye eveledim geveledim. Dün Taktikçi bana kahveden şaşmamamı söylemişti ama menüde o kadar çok kahve çeşidi vardı ki, hangisinin daha "havalı" duracağına karar veremiyordum. Karamel makiyato desem çok mu çocuksu olurdu? Espresso desem fazla mı sert görünürdüm?

"Sen seçedur, ben lavaboya gidip ellerimi yıkayayım hemen geliyorum," diyerek ayaklandı Burak.

O arkasını döner dönmez, sanki pimi çekilmiş bir bomba tutuyormuşum gibi telefonuma sarıldım.

[14:25] Doğa: burak lavaboya gitti menuye bakıyorum su an
[14:25] Doğa: ne icmem lazım acil soyle karamel makiyato cok mu ergence durur

Saniyeler içinde, sanki telefonun başında nöbet tutuyormuş gibi cevap geldi.

[14:26] Taktikçi: Karamel makiyato mu? Çocuğun yanında şeker komasına girmek istiyorsan sipariş edebilirsin.
[14:27] Taktikçi: Burak o tarz tatlı şeylerden nefret eder. Sade filtre kahve veya americano iste. Hem asil durur hem de onun damak zevkine uyduğun için dikkatini çeker.

Kaşlarımı çattım. Taktikçi'nin bu kadar emin konuşması tuhaftı.

[14:28] Doğa: sen burakın tatlı seylerden nefret ettigini nerden biliyosun
[14:28] Doğa: sallıyosun su an di mi

[14:29] Taktikçi: Çoğu erkek ilk buluşmada karşısındaki kızın sade ve net tercihler yapmasını sever. Bu bir erkek kuralıdır Panik Kız. Bana güven.

Tam o sırada Burak masaya geri döndü. Telefonu hızla ters çevirip gülümsedim. Garson siparişleri almak için yanımıza yaklaştığında Burak bana baktı. "Karar verdin mi?"

"Evet," dedim, sesime kendinden emin bir ton katarak. "Ben bir americano alayım. Şekersiz ve sütsüz lütfen."

Burak'ın menüyü kapatan elleri bir an duraksadı. Gözlerinde beliren o samimi şaşkınlık ve hayranlık pırıltısını yakalamamak imkansızdı. "Gerçekten mi?" dedi gülümseyerek. "Ben de americano içecektim. Çoğu kişi o acılığı sevmez ama ben bayılırım. Aynı zevklere sahip olmamız harika."

Masanın altındaki ellerimi birbirine kenetleyip zafer çığlıkları atmamak için kendimi zor tuttum. Taktikçi yine haklı çıkmıştı! Bu adam kesinlikle bir dahiydi.

Kahvelerimiz geldiğinde sohbet yavaş yavaş açılmaya başladı. Burak derslerden, hocaların tuhaflıklarından ve kampüsteki dedikodulardan bahsederken ben de ona ayak uyduruyordum. Ama aklımın bir köşesi hala o siyah jipte yaşadığım gerilimdeydi. Dayanamayıp konuyu oraya getirdim.

"Bu arada," dedim kahvemden bir yudum alıp. "Arabadaki o adam... abin miydi? Biraz... nasıl desem, sert biri gibiydi."

Burak'ın yüzündeki gülümseme anında silindi, yerine o arabadaki gergin ifade yerleşti. Kahvesiyle oynamaya başladı. "Taha abi mi? Öz abim değil ama abim gibidir. Bizim aileler çok eskiden tanışır, beni o büyüttü sayılır." Derin bir nefes aldı. "Ve evet, dışarıdan biraz değil, fazlasıyla serttir. Normalde arabasına kendi adamları dışında kimseyi bindirmez. Seni görünce bir an ne yapacağımı şaşırdım o yüzden."

"Kendi adamları derken?" diye sordum, sesimdeki endişeyi gizleyemeyerek. "Ne iş yapıyor ki?"

Burak hafifçe öksürdü, gözlerini kaçırdı. "Lojistik... yani ticaret diyelim. İthalat ihracat falan. Çok yoğun çalışır, o yüzden hep gergindir. Ama sen onun o korkutucu durduğuna bakma, aslında... yani evet, bayağı korkutucudur. Neyse, boş verelim onu. Sen hafta sonu ne yapıyorsun?"

Konuyu bu kadar hızlı değiştirmesi içimdeki şüpheleri daha da alevlendirmişti. Lojistikmiş! Adamın bakışları resmen cinayet romanı kapağı gibiydi. Burak hesabı ödemek için kasaya yöneldiğinde, masanın altından telefonumu çıkarıp hemen Taktikçi'ye yazdım.

[14:45] Doğa: TAKTİKCİ SEN Bİ DAHİSİN
[14:45] Doğa: americano dedigim an cocugun gozlerinden kalpler cıktı resmen
[14:46] Doğa: bu arada cocuk az once o korkunc adamdan bahsetti adam gercekten piskopatmis normalde kimseyi arabasına almazmıs
[14:47] Doğa: iyi ki inmisim yemin ederim adamın aurası ruh emici gibiydi cocuk bile adamın ne is yaptıgını soyleyemedi mafya olduguna yuzde yuz eminim artık
_____________________________________
Şehrin diğer ucunda, terk edilmiş eski bir fabrikanın önünde duran siyah jipin arka koltuğunda oturan Taha Kurtiz, elindeki telefona bakarken dudaklarını birbirine bastırdı. Dışarıda, siyah takım elbiseli dört adamı elleri önlerinde bağlı, başları eğik bir şekilde onun arabadan inmesini bekliyordu. İçeride halledilmesi gereken çok ciddi ve kanlı bir hesaplaşma vardı.

Ama Taha'nın tek odaklandığı şey, ekrandaki "ruh emici" ve "psikopat" kelimeleriydi.

Şoför koltuğundaki adam, dikiz aynasından patronuna bakarken gözlerine inanamıyordu. Acımasızlığıyla nam salmış Taha Kurtiz, ölüme yürümeden hemen önce elindeki telefona bakıp... gülümsüyor muydu?

Taha, dışarıdaki adamlarının gergin bekleyişini umursamadan yavaşça klavyeye dokundu.

[14:48] Taktikçi: Belki de o kadar kötü biri değildir. Belki sadece kuralları olan ve işini ciddiye alan biridir.
[14:49] Taktikçi: Hem adam seni arabasına kabul etmiş, bir de arkasından mafya diyorsun. Ayıp.

Mesajı gönderdikten sonra telefonu ceketinin iç cebine yerleştirdi. Yüzündeki o eğlenen, yumuşak ifade saniyeler içinde silindi; yerine herkesin korkudan titrediği o soğuk, acımasız maske yerleşti. Jipin kapısını açıp dışarı adım attığında, havadaki oksijen bile buz kesmiş gibiydi.

Adamları saygıyla kenara çekilirken Taha fabrikanın paslı demir kapısına doğru yürümeye başladı.

Kafede oturan Doğa, telefonuna gelen mesaja bakıp gözlerini devirdi.
______________________________________
[14:50] Doğa: ya sen de adama acıdın resmen
[14:50] Doğa: adamın gozleri adam oldurmekten yorulmus gibi bakıyodu diyorum sen ayıp diyosun
[14:51] Doğa: neyse burak geliyo ben kactım aksam detayları yazarım bye

Telefonu çantama atıp Burak'a en tatlı gülümsememi sundum. Her şey harika gidiyordu. Taktikçi sayesinde hayatımın ilk kusursuz flört deneyimini yaşıyordum. Ne o korkunç mafya bozuntusu adam umurumdaydı, ne de Taktikçi'nin aslında kim olduğu.

Şu an için her şey, tam da olması gerektiği gibiydi.