Uykusuz bir gece

Mardin’in akşam serinliği avluya çökmüş, asmaların

altındaki büyük masada çaylar doldurulmuştu. Konak

sakinleri akşamın huzuruna çekilmişken, dışarıdan

gelen ani bir fren sesi ve korna yankısı sessizliği bozdu.

Hepimiz kapıya yöneldik. Tozlu bir taksinin içinden,

üzerinde modern kıyafetleri, omzunda sırt çantası ve

yüzünde kocaman bir gülümsemeyle genç bir kız indi.

Bu, Boran Ağa’nın İstanbul’da tıp okuyan kız kardeşi

Elif’ti.

Alya’nın Dilinden

Gelen kızı gördüğümde nefesim boğazımda

düğümlendi. Elif... Benden sadece birkaç yaş büyüktü

ama aramızda uçurumlar vardı. O, hayallerimin canlı

kanlı hali gibiydi; özgürce okuyan, tıp fakültesi

amfilerinde dirsek çürüten, geleceği kendi ellerinde olan

bir genç kadın. Ben ise daha lise ikiye giderken, on yedi

yaşımda boynuma takılan bu ağır takılarla bir konağın

içinde hapsolmuştum.

Zümrüt Hanım, "Kızım! Elif’im gelmiş!" diyerek kollarını

açıp koştu. Az önceki o sert, kuralcı kadın gitmiş, yerine

şefkatli bir anne gelmişti. Elif annesine, abilerine tek tek

sarıldı. O kadar hayat doluydu ki, onun gelişiyle konağın

kasvetli havası bir anlığına dağıldı.

Elif, en son bana döndü. Gözleri şaşkınlıkla kısıldı;

üzerimdeki elbiseye, boynumdaki altına ve benim

çocuksu yüzüme baktı.

Elif: "Anne? Kim bu güzel kız? Misafirimiz mi var?"

Zümrüt Hanım’ın yüzündeki gülümseme biraz dondu,

sesindeki o gururlu ton geri geldi. "Yengen olur Elif.

Boran abinin helali, Zelal Ağa’nın kızı Alya."

Elif’in yüzündeki şaşkınlık bir an için hüzne bıraktı yerini.

Bakışlarındaki o "daha çok küçük" acımasını hissettim

ama hemen kendini toparladı. Hiç beklemediğim bir

sıcaklıkla bana doğru bir adım attı ve kollarını uzatıp

bana sımsıkı sarıldı. İstanbul kokuyordu; kitap, deniz ve

özgürlük kokuyordu.

Elif: "Memnun oldum Alya. Ama... Sen çok küçüksün.

Daha çocuksun sen..." (Bana sarılmayı bırakıp ellerimi

tuttu.) "Kaç yaşındasın?"

Alya: (Sesim titreyerek) "On yedi..."

Elif: "On yedi mi? Daha lise öğrencisisin yani... Ben de

tıp fakültesi ikinci sınıftayım. Okulu ne yaptın? Devam

ediyor musun?"

Zümrüt Hanım araya girdi, sesi keskin bir bıçak gibiydi.

"Bitti o işler Elif! Alya artık bu konağın hanımıdır. Dersle,

kitapla işi kalmadı. Sen okulundan bahset bize, nasıl

gidiyor derslerin? Doktor olunca buralara dönecek

misin?"

Elif annesine cevap vermedi, gözlerini benden ayırmadı.

Ellerimi bırakmadı; parmaklarımdaki o deterjan

yanıklarını, bulaşıktan kızarmış ellerimi fark ettiğini

biliyordum.

Elif: (Sessizce, sadece benim duyabileceğim bir şefkatle)

"Gözlerin öyle demiyor ama Alya... Gözlerin hâlâ

sınıflarda, kitaplarda kalmış gibi. Merak etme, ben

geldim. Biraz dertleşiriz, olur mu?"

Gözlerim doldu, sadece başımı sallayabildim. Elif’in

gelişi benim için sadece bir görümce ziyareti değildi; o,

benim ulaşamadığım hayatımın bir yansımasıydı. O

gece masada herkes Elif’in başarılarını konuşurken,

Boran’ın bana kaçamak bir bakış attığını fark ettim.

Elif’in bana gösterdiği bu yakınlık, konaktaki tüm

dengeleri sarsacak gibiydi.