45. bölüm / 58

Törenin Sarsılan Surları: Yeni Anayasa

Bölümler 58Şu an: Törenin Sarsılan Surları: Yeni Anayasa

Mardin Konağı’nın o ağır, taş işlemeli salonunda akşamın sessizliği hakimdi. Haşim Ağa başköşede tespihini çekerken, Zümrüt Hanım her zamanki vakur duruşuyla kahvesini yudumluyordu. Boran ve diğerleri sessizce oturmuş, televizyondaki ana haber bültenini izliyorlardı. Ben ise köşede, elimde kahve tepsisiyle ayakta duruyor, bakışlarımı yere dikmiş, görünmez olmaya çalışıyordum.

Birden televizyondaki kadın muhabirin sesi salonun taş duvarlarında yankılanmaya başladı: "Sayın seyirciler, Mardin’de tarihi bir gün yaşanıyor! Ankara’dan gelen heyet ve yerel mahkemenin onayıyla, yeni anayasa maddeleri Mardin Adliyesi’nde resmen tescil edildi. Yarından itibaren yürürlüğe girecek yasaya göre, okul çağındaki kız çocuklarının eğitim hakkını engelleyen ve onları zorla evlendiren şahıslara en ağır hapis cezaları uygulanacak. Kanun, hiçbir yerel geleneğin anayasanın üzerinde olmadığını tescilledi..."

O an salona sanki yıldırım düştü. Haşim Ağa’nın elindeki tespih durdu, Zümrüt Hanım’ın kahve fincanı tabağına sertçe çarptı.

Alya’nın Dilinden
Kalbim göğüs kafesime sığmıyordu. Kulaklarım uğulduyor, duyduklarımın gerçek olup olmadığını anlamaya çalışıyordum. Televizyondaki muhabir her bir kelimeyi söyledikçe, içimde yıllardır sönük duran o tıp fakültesi hayali bir yangın gibi yeniden alevlendi.

Alya: (Kendi kendime, fısıltıyla) "Doğru mu duydum? Yarın mı? Yarın her şey değişiyor mu yani?"

Zümrüt Hanım hışımla televizyonu kapattı ve bakışlarını bana dikti. Odadaki hava bir anda buz kesti.

Zümrüt Hanım: "Bu ne cüret! Hangi hakla bizim bin yıllık düzenimizi bir kağıt parçasıyla yıkmaya kalkarlar? Haşim, duydun mu dediklerini? Resmen evimizin içine, namusumuza el uzatıyorlar!"

Haşim Ağa: (Sesi derin ve öfkeli) "Sabret Zümrüt... Kağıt üzerinde yazanla Mardin’in toprağındaki hüküm bir değildir. Kimse bizim kapımızdan içeri girip de düzenimizi bozamaz."

Ben ise başımı yavaşça kaldırdım. O an Gökhan Bey’in öğleden sonra meydanda söyledikleri, o sarsılmaz duruşu geldi aklıma. "Korkma Alya," demişti bakışlarıyla. Şimdi karşımda duran bu devasa duvarların aslında o kadar da sarsılmaz olmadığını hissediyordum.

Alya: (İçimden geçenleri bastıramayarak, sesim titreyerek) "Ama Zümrüt Hanım... Devletin kanunu diyorlar. Muhabir kadın 'hapis cezası' dedi. Yarından sonra artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacakmış..."

Zümrüt Hanım: (Ayağa fırlayarak üzerime yürüdü) "Kes sesini Alya! Sen ne anlarsın kanundan, devletten? O Başak öğretmenin ve o avukat bozuntusu abisinin oyunları bunlar. Sen sakın ola hayallere kapılma, bu konaktan içeri hiçbir müfettiş giremez!"

Boran bir köşede yumruklarını sıkmış, dişlerini gıcırdatıyordu. Cihat ise sessizce bir köşede oturmuş, sanki fırtınanın gelişini izler gibi dışarıdaki karanlığa bakıyordu.

Onlar ne derse desin, ne kadar bağırırlarsa bağırsınlar; içimdeki o çocuk çoktan ayağa kalkmıştı. İlk kez bu konakta, bu ağır tavanın altında kendimi hapsedilmiş bir gelin gibi değil, hakları olan bir "insan" gibi hissettim. Gökhan Bey sözünü tutmuştu; Ankara’nın sesini Mardin’in en ücra köşesine kadar ulaştırmıştı. Yarın... Yarın belki de hayatımın ilk günüydü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

161okunma 2beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.