Avludaki Soğuk Savaş

Mardin’in sabah güneşi konağın geniş avlusuna

vururken, Dilşan, elinde çarşıdan aldığı yeni kıyafet

paketleriyle içeri girdi. Yüzünde biraz olsun moral

bulmanın huzuru vardı ama merdivenlere yöneldiği an o

huzur, Zümrüt Hanım’ın sert bakışlarıyla karşılaştığında

tuzla buz oldu.

Avludaki Soğuk Savaş

Zümrüt Hanım, elindeki tesbihi çekerken merdivenlerin

başında bir duvar gibi dikildi.

Zümrüt Hanım: "Hayrola gelin? Sabahın köründe yollara

düşmüşsün, ellerin kolların da dolu. Nerden gelirsin?"

Dilşan: (Hafif bir çekingenlikle) "Çarşıya çıkmıştım ana.

Birkaç parça bir şey lazımdı, onları aldım."

Zümrüt Hanım: (Alaycı bir gülüşle paketleri süzer)

"Sekiz yıl oldu gelin... Sekiz koca yıl! Biz senin elinde

kumaş paketleri, takılar, boncuklar görmekten bıktık. Bir

gün de elinde şöyle aslan gibi bir erkek evlat

göremedik! Ne o, yoksa yeni bir karar mı verdiniz? Evlat

yerine entari mi büyüteceksin bu konakta?"

Dilşan: (Gözleri dolarak, sesini dik tutmaya çalışır)

"Ana... Ben de bilirim çocuk yapmasını, doğurmasını.

Ama biliyorsun benim durumumu... Doktorlar 'zaman'

dedi. Henüz bünyem müsait değil, biraz daha zamana

ihtiyacımız var."

Zümrüt Hanım: (Kahkaha atarak yaklaşır) "Zaman mıdır

bahane? Bak, Boran’ın gelini daha ilk günden ayağını

bastı odaya. Dikkat et gelin! Sen 'zaman' diye

sayıklarken, yerini bir başkası gelip de doldurmasın. Bu

konak erkeksiz, bu aşiret varissiz kalmaz. Haberini

şimdiden vereyim de, sonra 'vay duymadım' demeyesin."

Dilşan, duyduğu bu ağır sözlerin altında ezilse de

sinirlerine hakim olmaya çalışarak Zümrüt Hanım’ın

yanından hızla geçip yukarı kata çıktı.

Yatak Odasındaki Fırtına

Dilşan, kapıyı sertçe kapatarak odaya girdi. Paketleri

hınçla masanın üzerine fırlattı. O sırada yatakta

uzanmış olan Erzan Ağa, eşinin bu halini görünce

doğruldu.

Erzan Ağa: "Kurban olduğum... Ne oldu sana böyle?

Yüzün kireç gibi olmuş, soluğun kesilmiş. Ne bu sinir,

anlat hele?"

Dilşan: (Sinirle odanın içinde volta atarak) "Ne olacak

Erzan? Annen olacak o kadın yine yaptı yapacağını!

Bütün konak halkının içinde, hizmetlilerin önünde

yüzüme vurdu her şeyi."

Erzan Ağa: (Yataktan kalkıp yanına gider) "Yine mi

çocuk meselesi? Canını sıktığına değmez, biliyorsun

huyunu..."

Dilşan: "Değmez mi? 'Yerine başkası gelir, yerini

doldurur' diyor Erzan! Sekiz yılımı verdim ben bu kapıya.

Senin bir dediğini iki etmedim, annenin her kahrını

çektim. Ama onun gözünde ben sadece 'doğuramayan

bir gelin'im!"

Erzan Ağa: "Dilşan, bak bana... Ben senden başkasını

istemem, bunu bilirsin. Anam konuşur, babam söyler

ama son söz benimdir. Sen benim helalimsin."

Dilşan: "Son söz senin olsa ne yazar Erzan? Yarın öbür

gün Boran Ağa’nın bir oğlu olsa, bizi bu konaktan bir

kaşık suda boğup atarlar. Annenin o alaycı gülüşü

gitmiyor gözümün önünden. 'Dikkat et' diyor bana,

'yerini başkası doldurmasın'..."

Erzan Ağa: (Dilşan’ın ellerini tutar) "Kimse senin yerini

dolduramaz. Bizim de vaktimiz gelecek, sabret. Anamın

sözlerini de duyma artık, kapat kulağını."

Dilşan: "Kulağımı kapatsam kalbim duyuyor Erzan!

Kalbim duyuyor..."

Dilşan, paketlerin üzerine çöküp ağlamaya başlarken

, Erzan Ağa çaresizce ona sarıldı. Konağın diğer

odasında ise Alya, ilk sabahına bu gerginliğin

gölgesinde uyanıyordu.