Gece Yarısı Sınavı

Güneş Mardin dağlarının arkasına çekilmiş, konağın

avlusuna o zifiri karanlık çökmüştü. Ama benim için

mesai bitmemişti. Mutfaktaki o devasa kazanlar, yağlı

tepsiler sanki birer canavar gibi üzerime geliyordu.

Dilşan abla ise tepemde bir gardiyan gibi dikilmiş,

öfkesini kusmak için en ufak bir leke arıyordu.

Alya’nın Dilinden

"Daha sert sürt Alya! O elindeki yağ çıkmamış, bak hâlâ

parlıyor!" diye bağırdı Dilşan abla. Sesi mutfağın

kubbeli tavanında yankılanıp kulaklarımda patlıyordu.

"Okumuşsun ama bir tencereyi ovmayı

beceremiyorsun. Yazık o harcanan emeklere!"

Parmaklarımın ucu artık uyuşmuştu, hissetmiyordum.

Soğuk su kemiklerime işliyor, sabunlu köpükler çatlayan

derimi yakıyordu. Başımı önüme eğmiş, sessizce

gözyaşlarımın bulaşık suyuna karışmasını izliyordum.

Tam o sırada mutfağın ağır ahşap kapısı açıldı. İçeriye,

bu konağın mutfağında ömrünü tüketmiş, herkesin

çekindiği ama saygı duyduğu Daya Hatun girdi.

Daya Hatun, Dilşan ablanın o tiz sesini duyunca

duraksadı. O keskin, her şeyi gören gözlerini üzerimize

dikti.

Daya Hatun: "Yeter Dilşan! Bu neyin hırsıdır, bu neyin

bağırtısıdır?"

Dilşan: (Şaşırarak geri çekildi) "Daya Hatun... Ben

sadece işi öğretiyordum. Alya gelin biraz nazlı da..."

Daya Hatun: (Sert bir adımlarla yanımıza geldi) "İş

öğretmek böyle olmaz. Sen bu kıza iş değil, eziyet

ediyorsun! Bırak o süngeri Alya, bırak kızım."

Daya Hatun, ellerimi o yağlı suyun içinden çekip çıkardı.

Dilşan abla şok içinde bize bakıyordu; konağın en

kıdemlisi, düşman kızını koruyordu.

Dilşan: "Ama Daya Hatun, Zümrüt Hanım tembihledi..."

Daya Hatun: (Sözünü kesti) "Zümrüt Hanım’a cevabı

ben veririm! Haydi, çık mutfaktan. Kalan işi kızlar

halleder. Çık dedim!"

Dilşan abla, sinirden kıpkırmızı bir halde, ayaklarını yere

vura vura mutfaktan çıktı. O gidince mutfak bir anda

sessizleşti. Daya Hatun, o nasırlı ama ana şefkatiyle

dolu sıcak elleriyle benim buz kesmiş ellerimi kavradı.

Kendi avuçlarının içine aldı, ovalayarak ısıtmaya

başladı.

Daya Hatun: (Yumuşak bir sesle) "Bak hele şu ellere...

Buz tutmuşsun be güzel kızım. Bu eller tencere karası

için mi yaratıldı sanırsın?"

Alya: (Hıçkırarak) "Ben... Ben sadece okumak

istiyordum Daya Hatun. Kimse beni duymuyor, kimse

halimi görmüyor."

Daya Hatun: (Gözlerimin içine baktı, bakışlarında yılların yorgunluğu ve bir sır vardı)

"Ben görüyorum Alya. Bu taş duvarlar çok ah işitti, çok

gözyaşı sakladı. Ama sen onlar gibi olma. Ellerin soğuk

olabilir ama yüreğini soğutma. Sen o kitaplarını oku,

Elif kızımızla dertleş. Ben burada olduğum sürece o

Dilşan senin kılına dokunamaz."

Alya: "Neden yardım ediyorsun bana? Ben düşman kızı

değil miyim?"

Daya Hatun: (Hafifçe gülümsedi, ellerimi bırakmadı)

"Burada düşman yok Alya. Burada sadece savrulan

kadınlar var. Sen tıp okuyacaksın, can kurtaracaksın...

Belki bir gün bu yaşlı Daya Hatun’un da dermanı sen

olursun, ha? Sil gözyaşlarını, dik dur. Bu konak dik

durmayanı çabuk yutar."

Daya Hatun’un sıcaklığı ellerimden kalbime doğru aktı.

İlk kez, bu koca taş binanın içinde bir "ana" eli değmiş

gibi hissettim. O gece yukarı çıkarken, Elif’in notlarına

çalışmak için içimde yeni bir güç bulmuştum.