Mirza ve Hazal: Sessizliğin Dili

Konağın avlusunda akşamın ilk gölgeleri uzarken, Mirza

elinde Boran Ağa’nın toprak meseleleriyle ilgili

dosyalarla içeri girdi. Omuzlarındaki yük, sadece o

kağıtların ağırlığı değil, koca bir aşiretin

sorumluluğuydu. Tam o sırada Hazal, avlunun sessiz bir

köşesinde elindeki kitabı dizine koymuş, uzaklara

dalmış bir halde oturuyordu.

Mirza, her zaman olduğu gibi stratejik adımlarla

ilerlerken, Hazal’ın yanından geçerken duraksadı. Bu

konakta herkes bağırarak konuşurdu ama Mirza ile

Hazal arasında kelimelerden daha güçlü bir sessizlik

vardı.

Mirza: (Alçak ve güven veren bir sesle) "Hazal... Bu

saatte burada yalnız oturman hayra alamet değil. Yine

Alya’nın dertlerini mi yüklendin?"

Hazal: (Başını kaldırıp Mirza’nın yorgun gözlerine bakarak)

"Dert yüklenmek değil de Mirza, bir çıkış yolu

aramak diyelim. Gökyüzü geniş ama bu duvarlar çok

dar."

Mirza: (Dosyaları bir elinden diğerine alarak hafifçe gülümsedi)

"Bilirim. O duvarların dışındaki fırtınaları da ben

göğüslerim. Ama sen böyle kederli bakınca, insanın

bütün stratejileri alt üst oluyor."

Hazal, Mirza’nın bu nadir gelen iltifatıyla hafifçe kızardı

. Mirza, Boran Ağa’nın en sadık adamıydı; duygularını

belli etmesi için dünyanın durması gerekirdi.

Hazal: "Eğer başım sıkışırsa... Eğer Alya için

kurduğumuz bu hayal Zümrüt halamın gazabına

uğrarsa, senin o soğukkanlılığına ihtiyacım olacak

Mirza."

Mirza: (Hazal’ın gözlerinin içine derin bir sadakatle bakarak)

"Senin başın sıkışmasın Hazal. Ama olur da bir rüzgar

eserse, o rüzgarın önünde ilk ben dururum. Bunu sakın

unutma."

Mirza, başka bir şey söylemeden Boran’ın odasına

doğru yöneldi. Arkasında bıraktığı sadece bir söz değil,

Hazal’ın kalbinde ilk kez hissedilen o sarsılmaz güven

duygusuydu.

Alya’nın Dilinden: Kapıdaki Kıvılcım

Ben ise mutfaktan çıkmış, elimdeki tepsiyi odaya

götürürken kapıda bambaşka bir sahneye şahit oldum.

Cemo, nöbet yerinde heyecandan yerinde duramıyor,

Şilan’ın az önce getirdiği çöreği sanki dünyanın en

kıymetli hazinesiymiş gibi yiyordu. Şilan ise kapının

arkasına saklanmış, kıkırdayarak Cemo’yu izliyordu.

Şilan: (Fısıldayarak) "Cemo! Boğazında kalacak, yavaş

ye. Bak, eğer Zümrüt halam görürse ikimizi de

bahçedeki kuyuya atar!"

Cemo: (Ağzı dolu dolu, gözleri parlayarak) "Atsın be

Şilan! Bu çöreğin hatırına o kuyuda ömür geçer. Sen

yeter ki böyle gülerek gel kapıya."

Şilan utancından kıpkırmızı olup içeri kaçarken

Cemo’nun arkasından nasıl hayranlıkla baktığını

gördüm. Bir yanda Mirza ve Hazal’ın o ağırbaşlı, derin

sevdası; diğer yanda Cemo ve Şilan’ın o çocuksu, ateşli

heyecanı...

Konağın her köşesinde gizli bir aşk yeşeriyordu. Ben ise

Boran’ın odasına doğru yürürken, bu kadar sevginin

olduğu bir yerde belki benim hayallerimin de bir gün

çiçek açabileceğine ilk kez inandım.