Bölüm 13

Fadime fabrikaya gelir gelmez İso'nun odasına yöneldi. İso çoktan gelmişti. Fadime hiç davet beklemeden geçti oturdu.
"Furtunacuk beni niye takip ettin dün gece söyle bakalım."
İso cevap vermedi.
"Ula bak başıma bela olursan uzaklaştırma kararı çıkartırım buraya bile giremezsin."
"Lütfen yapsana ben de gideyim boş boş gezeyim. Ama sonra nerdeyim diye başkalarına aratmak yok kabul mü?"
Fadime bi cevap veremedi kendine sinir oldu.
"Sinir basmıştır diyecek lafın yok diye su söyleyeyim ben sana içersin açılırsın."
Telefona uzandı 2 kahve 2 su söyledi. Fadime dün gece bu resimdeki yanlışlığı bulmaya karar vermişti. Yoksa rahat edemeyecekti. Çekinir gibi
"O sabah uyanınca yoktun. Sonraki günlerde göremeyince başına bir şey geldi ya da Rusya'ya gittin sandım." dedi.
İso şaşırdı itirafa "Söz verdim ya sana gitmeyeceğim diye. O kadar mı itimadın yok bana?"
"Ondan değil de sabah bırakıp gitmezdin sen."

"Sana o gece de söyledim yine söylüyorum bu şey yanlış. Ben yanlışı uzatmak istemedim. Ha yine duramadım dün sana mutsuz musun dedim evet diyemedin. O yüzden benim o evde senin yanında yerim yok. Bırak yerimi bileyim bırak ama yani. Başkalarına falan aratma Fadime çok merak edersen ara bana sor. Ama alacağın cevaba da hazır ol. Bak arattın noldu şimdi için içini yiyor."
Onu bu kadar tanıması Fadime'nin içini acıttı. Kahveler geldiğinde sessizce oturuyorlardı. Nazlı geldi o arada işle ilgili konuştular. Bir şeye bakmak için çıkarken Nazlı önden gitti İso arkasından bakıp "Senin yüzünden bu kızı görünce hep kaşınıcam artık biliyosun dimi?" dedi. Fadime güldü. İso yüzünü sevip "ne güzel güldün öyle" diye alıp içine sokmak istedi.
...
"Fadime avukat aradı otelin devri için notere falan mı bi yerlere gidecekmişiz. Beraber mi gidelim takip mi edersin?"
"Geri geleceksen beraber gidelim."
"Gelmezsem dağ başında kalacaksın sanki."
"He sen de beni dronela izlersin." dedi çantasını alırken.
"Bir şeyi de unut be bir şeyi de unut."
"Niye unutayım, en sevdiğim en sevdiğim." dedi gülerek.
İso birden Fadime'nin ona ilk defa sarıldığı günü hatirladı. Zehirlenmişti, evlilerdi, karısı onun için endişe ediyordu, sonra birden odaya kapatıp sarılmıştı. Gözlerini kapadı 2 saniye. Bunlar olmuştu, yaşanmıştı hatırlamaya ihtiyacı vardı. Sonra toparlanıp devam etti "Ha onca şey içinde en sevdiğin seni dronela izlemem miydi yani sen vicdansız falan mısın acaba?"
Fadime istemsiz bir cilveyle "He öyleydi onun tadı bambaşkaydı." dedi. İso'nun aklı gitti elini uzattı yüzünü avcuna almak ister gibi sonra çekti. "Bin şu arabaya Fadime" dedi uyarır gibi. Bindiler.
"Araba iyiymiş." dedi Fadime. İso yüzünü buruşturup "Patlatmazsın dimi?" dedi. "İnşallah gerek kalmaz" dedi umursamaz gibi. "Sanki bi öncekinde gerek vardı ayrıca böyle bir şeye nasıl gerek kalabilir? "
"Beni gıcık edersen kalır işte. Öncekini o yüzden patlattım." dedi.
"Ne? Sen mi patlattın abinle Gezep değil miydi?"
"Cıkkk... Gezep abimle ben. Planda yoktu araba. Görünce dayanamadım Gezep abiyi ikna ettim ve bummm." derken iyice İso' ya yaklaşmış keyifle gülüyordu. "Ula niye?"
"Sana gıcık oluyodum."
İso birden döndü kendi koltuğuna doğru iyice eğilen Fadime'ye doğru yaklaştı meydan okur gibi "Cıkk... Yanlış... Arabaya benden başkaları biniyor diye düşünüp kıskandım patlattım demen lazımdı."
"Diyelim ki öyle napacaksın?" dedi aradaki mesafeyi daha da kapatarak. İso deriiin bir nefes aldı "Fadimeee" dedi tıslar gibi.
Adil cama vurdu "Hadi ne oyalanıyosunuz avukat sizi bekliyor." dedi.
İso arabayı çalıştırırken "Bazı şeyler gerçekten hiç değişmiyor hiç." dedi. Fadime'nin aklı az önce öpmek üzere olduğu anda kalmıştı. Abisi gelmese cidden öpecek miydi? Çok istiyordu ama yapmaması lazımdı ama çok istiyordu.
İso cevep vermemesini fırsat bilip konuyu değiştirdi. "Bana araba borçlandın haberin olsun." dedi.
"Kendime aldım sen kaldın he!"
"Araba mı lazım sana?"
"Gezep abininkini kullanıyorum da gelir o da yakında. Lazım olacak yani yakında."
"Ee alalım."
"Alalım?"
"He. Ne istediğini söyle sen."
"İso sürekli hatırlatmak istemem canım eski kocam ama ben seni boşadım. Bana niye araba alacaksın ula delirdin heralde. Gerçi dün de oteli hediye ediyodun. Ben sana cimri dedim diye şov mu yapıyosun Furtunacuk?"
"He Fadime pahalı hediyelerle seni kandırmaya çalışıyorum."
Fadime onu izliyordu. Ellerine, saçlarına, profiline baktı. Bu kadar yakın bu kadar yanlış birini bu kadar özlüyor olmak içini ezdi.
"Tatile nereye gittiniz?" dedi kendine bir şeyleri hatırlatmak ister gibi. İso bugün değilse de bu soruyu bekliyordu.
"Gitmedim bi yere burda yayla evindeydim."
"Bildiğimiz yayla evi?"
"Evet."
Fadime içinde kırılan şeylerin sesini duyuyordu. Daha da canım yanmaz dediği noktada hep yanılıyordu. Ama bu defa farklıydı. Hiçbirine benzetemedi. Canı yanmanın çok ötesinde bir şeydi bu, kalbi kırıldı.
Annesi yaşıyor olsaydı "en sevdiğim ömrümün sonuna kadar saklayacağım dediğim oyuncağımı ben yokken annem başkasına vermişti sen büyüdün diye oysa ben henüz o oyuncaktan ayrılacak kadar büyümemiştim" diye tarif edebilirdi yaşadığı hissi.

Ama oyuncaklarını birine verecek kimse olmamıştı hayatında vakti gelince hep kendisi vedalaşmıştı.

En sevdiği yer, evlenmeye karar verdikleri yer, ilk evlendikleri gece kaldıkları ev, ona boncukların hikayesini anlattığı yer, ilk defa saçına dokunduğu yer, ilk defa İso ben sana kafayı taktım diye ilan-ı aşk ettiği yer. Camı indirdi kafasını uzattı ağlamaması lazımdı. Burada şu anda ağlayacağına arabadan at kendini daha iyi diye dişlerini sıktı, ağlamadı.

İso az önce ölmemiş gibi yanyana imza atmaya gittiler. Fadime en sevdiği oyuncağıyla vedalaşması gerektiğini hissediyordu vakti gelmemişti, daha değildi ama elinden almışlardı işte.
İso beraber dönelim demedi, Fadime de zaten işe dönmedi. Evine gidip telefonunu kapattı. Kimseyle konuşmak, kimseyi görmek istemiyordu.
Uyudu. Uyudu. Uyandı, ağladı, tekrar uyudu.
Gece merak etmesinler diye Esme'ye mesaj attı. Telefonu geri kapadı. Yine uyudu.
1 hafta oldu evden çıkmadı. Esme uğrayıp bakıyordu her gün yemek getiriyordu. Adil'in tüm dellenmelerine rağmen Esme müsade etmedi görmesine. Fadime istemiyordu görmek kimseyi. Zaten Adil görse gider İso'ya bir şey eder diye de korkuyordu Esme.
Fatih sorunca hasta demişti Adil ama ne Fatih ne de İso inanmıştı. İso yediği haltın farkındaydı. Bir tepki bekliyordu ama bu kadar büyük değildi. İlk işe gelmediği gün İso yediği haltın büyüklüğünü anlamış anksiyete krizleri geçiriyordu. Ertesi gün de gelmeyince birden sakinleşti.
Fatih delirdi en son dayanamayıp "Lan bu kız günlerdir işe bile gelmiyor sen nasıl bu sakinsin?"
İso kafasını önündeki ekrandan kaldırmadan "Ben yokum onun için artık sakin olmasam ne olacak?"
İso içinde kopan fırtınalardan birine bahsetmeye alışık değildi.
"Bir şey yap git kapısına yalvar yakar bir şey yap!"
"Hayır o bitiremiyordu ben bitirdim işte. Yüzyüze bakacaksak beraber çalışacaksak başka yolu yok. Sürekli bir şey yok gibi yapamam ben abi kaldıramıyorum artık. Bırakıyorum işte kalmasın bir şey yolumuza bakalım artık."
"İt gibi pişman olacaksın bu yaptığına."
"Farkındayım."
Fatih o pişmanlığı yakından tanıyordu.
"Oğlum bak girdiğin her yoldan geri dönülür sanıyosun bundan dönülmez."
İso cevap vermedi.
"İyi abim ne bok yiyosan ye." dedi sinirle.
Bir şeyi yeni hatırlar gibi cebinden bi anahtar çıkarıp İso'nun önüne attı. "Sana ev aldım, hayrını gör." dedi.
"Sağol da sebep?"
"Adresini mesaj atıcam şimdi" dedi çıkarken.
Mesaj geldi. Fadime'nin adresi? Ne alaka?
Koşar adım yetişti arkasından "Dur bi dur bu ne şimdi? Fadime'nin evini mi aldın bana ne alaka?"
"Yok karşı dairesi. Ben senle uğraşamıyorum git gör bakalım kız ne halde görünce hala inat edebiliyosan yapacak bir şey yok kıza düğün hediyesi veririz evi artık napalım."
"Abiii abii abiiii"
"Ev eşyalı bildiğim kadarıyla ama bakarsın işte eksik varsa onu da sen hallet bi zahmet."
"Abi derdimiz eşya mı cidden şu noktada? Koçariler öğrenince Adil beni güzel eşyalar arasında mı öldürsün istiyosun?"
"Biliyorlar zaten. Esme'den aldım Fadime'nin adresini. Kocasına demiştir o böyle böyle diye."
"O evin geçen ışıkları yanıyordu içindekileri de mi satın aldın naptın insanları zorla evinden mi çıkardın yoksa yeni bir ailem mi var?" dedi İso sinirle gülerek.
"O öyle satın alınacak bir şey olsa bi sana bi bana alırdım emin ol." dedi Fatih dalgın dalgın. "Gitti benim çocuklar bu ev bize lazım size güzel müstakil bahçeli bir ev alalım bunu bize verin dediler aldılar. Onlar da dünden razı kabul ettiler salak olmadıkları için senin gibi 50 tane soru sormadılar abim. Akşam oldu zaten hadi git evine."
İso'ya birinin onu kendinden fazla düşünmesi garip geliyordu hala "Sağol abi" dedi.
Arabasına yürürken Esme'nin adresi vermesine takıldı. Bir şey vardı kafasında oturmayan.
Esme'yi aradı "Abla nasılsın?"
"Ben iyiyim de sen iyi misin bir şey olmasa abla demezsin sen?"
"He bir şey oldu. Sen abime Fadime'nin adresini niye verdin?"
"İstedi verdim, ula bir şey mi etti yoksa kıza?"
"Yok yok sakin ol. Karşı dairesini satın almış bana."
Esme güldü.
"Abla sanki çok normal bir şeymiş gibi neye gülüyosun? Ben neyi kaçırıyorum?"
"Niye normal olmasın? Gözünün önünde olsun işte."
"He abla Fadime, Murat, ben komşu komşu yaşarız artık. Bu adam buraya gelse de hepiniz böyle biri olduğunu bi hatırlasanız artık. Siz yoksayınca yok olmuyor bu adam."
"Gelemez."
"Ne demek o şimdi?"
"Gelemez işte bana bir şey sorma hadi. Fadime'ye yemek götür giderken Ömer huzursuz gidemedim ben bugün. Yiyene kadar bekle başında yemiyor yoksa bak."
"He abla Fadime de açmış kapıları beni bekliyordu."
"Ula seni öldürmediğine şükretmeyip kapıyı açmaz diye sitem mi ediysun, essahtan mı? Senle ayrıca konuşacaz İso senin ağzının ayarını yapmak farz oldu. Ama şimdi kapatıyorum işim var."

İso hala gelemez diye düşünüyordu. Ne demekti gelemez? Niye gelemiyordu? Ayrılmışlar mıydı? Fadime yayla evi için üzülüyor sanarken Murat'la ayrıldığı için mi evden çıkmıyordu yani?
Bu düşünce içinde çirkin bir kıskançlığa dönüşmesin diye arabayı çalıştırdı.