142. bölüm · KARA NİLÜFER
KANLI TERAZİ 1
Bu Yuki’ydi; hızla yanına koştular. Öksürmeye devam ederek gözlerini yavaşça araladı. Etrafına bakındı; herkes meraklı gözlerle ona bakıyordu. Tam kalkmak için hamle yapmıştı ki, Satsuki omuzlarından tutup geri yatırdı.
"Şimdi kalkamazsın, uzanmaya devam et," dedi. Yuki, "Şimdi yatma zamanı değil, toparlanmak gerek. Yine gelecekler," dedi.
Mimi elini omzuna koyup, "Merak etme, gelirlerse ben buradayım. Artık yalnız değilsin dostum," dedi.
Yuki derin bir nefes aldı; "Kusura bakma Mimi, seni buna bulaştırmak istemezdim," dedi.
Mimi ise, "Beni sen bulaştırmadın, ben kendim bulaştım. Benimki eski bir dosta yardım etmek, ona omuz vermek; bunda bir kusur yok Yuki," deyip gülümsedi.
Yuki bu sözleri duyunca istemsizce gözleri doldu. Mimi ise gözyaşlarını daha akmadan sildi; "Şimdi ağlamanın sırası değil Yuki, birlik olma zamanı," dedi.
Rei o esnada çoktan annesi için bir şeyler hazırlamıştı. Satsuki’ye dönüp, "Biraz doğrulsa olur mu? En azından bir şeyler yesin," dedi. Satsuki, "Olur," deyip doğrulmasına yardım etti ve Rei elleriyle annesine yedirmeye başladı. Bunun üzerine Yuki ağlamaya başlamıştı; çünkü Haruka ölmeden önce durumu kötüyken, o da Haruka'ya, "Sen benim annemsin," deyip kendi elleriyle yediriyordu. Aklına bu anılar gelmişti, gözyaşlarını tutamıyordu.
Hiç kimse ses etmese bile Haruka’nın boşluğu hala canlarını yakıyordu. Haruka öleli bir seneyi geçmişti ama Satsuki, Rei ve Yuki sanki onu dün kaybetmiş gibi hissediyorlardı.
Ve üçü de bir ses duydu kulaklarında...